VI SA/Wa 2747/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant ref. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej też KGP lub organ odwoławczy), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 155 oraz art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. T. (dalej Skarżący), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji (dalej też organ I instancji) z [...] czerwca 2021 r. nr [...], którą organ ten, po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego "dot. zmiany decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. (...) oraz z dnia [...] kwietnia 2017 r. (...) w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej w celu kolekcjonerskim (...)", odmówił zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej w celu kolekcjonerskim (z wyłączeniem samoczynnej broni palnej zdolnej do rażenia celów na odległość). Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie przepisów art. 10 ust.1 i ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 5, ust. 4 pkt 7 i ust. 5 pkt 1, oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r. poz. 576 ze zm, dalej ustawa o broni i amunicji), Skarżący (będący wówczas funkcjonariuszem Policji – odszedł ze służby [...] maja 2016 r.) uzyskał pozwolenie na zakup i posiadanie dziesięciu (10) egzemplarzy broni palnej do celów kolekcjonerskich, z wyłączeniem samoczynnej broni palnej zdolnej do rażenia celów na odległość. Decyzją tego samego organu z [...] kwietnia 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 155 K.p.a. (po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 27 listopada 2017 r. dotyczącego zmiany ww. decyzji z [...] czerwca 2015 r. w zakresie liczby posiadanych egzemplarzy broni palnej do celów kolekcjonerskich), Skarżący uzyskał zezwolenie na zakup i posiadanie dodatkowo dziesięciu (10) egzemplarzy broni palnej do tego celu. Jego pozwolenie obejmuje zatem obecnie łącznie dwadzieścia (20) egzemplarzy broni palnej do celów kolekcjonerskich. Wnioskiem z 2 marca 2021 r. (data wpływu do organu) Skarżący wystąpił do organu o zmianę (w trybie art. 155 K.p.a.) "decyzji administracyjnych w sprawie pozwolenia na posiadanie broni w celu kolekcjonerskim (...) poprzez zwiększenie liczby możliwych do posiadania jednostek broni o 10 szt. w zakresie broni posiadanej do celów kolekcjonerskich (...)", czyli o zmianę ww. decyzji Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2015 r. oraz z [...] kwietnia 2017 r. w zakresie liczby egzemplarzy broni – z dotychczasowych dwudziestu (20) na trzydzieści (30). Wniosek uzasadnił "dotychczasowym wykorzystaniem już określonej w decyzjach liczby posiadanej broni, przy chęci dalszego nabywania kolejnych jednostek broni (...) w celu kolekcjonerskim". W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, iż Skarżący nie jest już czynnym funkcjonariuszem Policji, posiadającym przydzieloną broń służbową (jak wzmiankowano odszedł ze służby [...] maja 2016 r.), co umożliwiało zwolnienie z obowiązku przedstawienia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego oraz zwolnienie z egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni palnej. Dlatego pismem z 8 marca 2021 r. poinformował go, że zmienił się stan faktyczny i Skarżący utracił uprawnienia do tych zwolnień, co powoduje obowiązek spełnienia ustawowych przesłanek wydania pozwolenia na broń, zgodnie z art. 10 ustawy o broni i amunicji. Wezwał go też do udzielenia informacji, czy podtrzymuje żądanie o zmianę w trybie art. 155 K.p.a. uprawnienia do posiadania broni palnej do celów kolekcjonerskich w zakresie ilości egzemplarzy, czy też wnioskuje o procedowanie w trybie art. 10 ustawy o broni i amunicji. W przypadku podtrzymania wniosku o zmianę decyzji w trybie art. 155 K.p.a. zostanie wydana decyzja odmowna. W odpowiedzi Skarżący pismem z 12 marca 2021 r. zawiadomił organ, że podtrzymuje wcześniej skierowane żądanie. Pismem z 8 kwietnia 2021 r. (data wpływu do organu) Skarżący zmodyfikował wniosek przez zwiększenie liczby posiadanych jednostek broni o 20 sztuk. W piśmie z 14 maja 2021 r. wskazał zaś, że pomysł ubiegania się niejako na nowo o zezwolenie zdając egzamin, jak też dostarczając stosowne badania lekarskie, uważa "za irracjonalny i wykraczający poza obowiązujący porządek prawny". Po przeprowadzeniu postępowania Komendant Stołeczny Policji ww. decyzją z [...] czerwca 2021 r., po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego "dot. zmiany decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. (...) oraz z dnia [...] kwietnia 2017 r. (...) w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej w celu kolekcjonerskim (...)", odmówił "zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej w celu kolekcjonerskim (...)". Odmowę tę uzasadnił zmianą stanu faktycznego; tj. według organu zmiana stanu faktycznego polegająca na tym, że Skarżący odszedł ze służby w Policji, prowadzi do zmiany tożsamości sprawy administracyjnej. Skoro skarżący nie może się wykazać służbą w Policji, koniecznym jest spełnienie ustawowych przesłanek do wydania na podstawie art. 10 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń w celach kolekcjonerskich, w tym m.in. przedstawienie aktualnych orzeczeń – psychologicznego i lekarskiego potwierdzających możliwość dysponowania bronią oraz uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni oraz umiejętności posługiwania się tą bronią. W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji Skarżący zarzucił powyższej decyzji naruszenie zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. Pozwolenie na posiadanie broni palnej jest prawem przyznanym bezterminowo i bezwarunkowo, nie traci ważności z chwilą odejścia osoby, która je posiada, ze służby, nie zostało też wydane pod warunkiem jej pełnienia. A skoro nie zostało również cofnięte, nie ma mowy o ponownym ubieganiu się o prawo już posiadane. Wydana przez Komendanta Stołecznego Policji decyzja odmowna jest zaprzeczeniem dotychczasowemu orzekaniu w sprawie. Ww. decyzja z 2017 r. została wydana dokładnie w takim samym stanie faktycznym i prawnym jaki istnieje obecnie. Podjęte przez organ działania nie znajdują podstawy prawnej w ustawie. Komendant Główny Policji - który nie uwzględnił odwołania - w zaskarżonej decyzji wskazał w szczególności, że w trybie art 155 K.p.a. wymagana jest tożsamość przedmiotu sprawy. Zmiana decyzji w tym trybie może być więc dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy pierwotnej. W niniejszej sprawie, nie występuje tożsamość sprawy w znaczeniu materialnym. Skarżący uzyskał pozwolenie na broń palną do celu kolekcjonerskiego w 2015 r. będąc funkcjonariuszem Policji. Z tego też tytułu przysługiwały mu ustawowe przywileje w postaci zwolnienia z przedstawienia wymaganego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego oraz z egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni palnej. Zwolnienia te przestały jednakże obowiązywać z chwilą przejścia Skarżącego na zaopatrzenie emerytalne. Stan faktyczny sprawy uległ zatem zmianie, co oznacza, iż zmiana w trybie art. 155 K.p.a. decyzji organu pierwszej instancji nie jest możliwa. Zdaniem organu odwoławczego Skarżący chcąc posiadać większą liczbę broni (dodatkowe jednostki) do celu kolekcjonerskiego, winien wystąpić do Komendanta Stołecznego Policji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń w trybie art. 10 ustawy o broni i amunicji. Organ odwoławczy nie dostrzegł naruszeń prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. Argumentacja Skarżącego, iż ww. decyzją z 2017 r. uzyskał pozwolenie na kolejne dziesięć (10) jednostek broni do celu kolekcjonerskiego, gdy był już wtedy na zaopatrzeniu emerytalnym, i nie stanowiło to wówczas przeszkody dla wydania decyzji zgodnej z jego żądaniem, nie może stanowić podstawy do twierdzenia, iż stanowisko to jest wiążące i w dalszym ciągu aktualne, a ewentualna zmiana tego stanowiska stanowi odstępstwo od utrwalonej praktyki oraz jest zaprzeczeniem dotychczasowego orzekania w jego sprawie, bowiem decyzja z 2017 r. została wydana dokładnie w takim samym stanie faktycznym i prawnym jaki istnieje obecnie. Organ pierwszej instancji orzekając w sprawie w 2017 r. nie posiadał wiedzy, że Skarżący nie jest czynnym funkcjonariuszem Policji. Końcowo organ zwrócił uwagę, że ustawodawca nie wykluczył możliwości posiadania przez jedną osobę kilku pozwoleń na broń, nawet w tym samym celu. W tym wypadku nie ma mowy o dublowaniu nabytych uprawnień, a tym bardziej łamania zasady ciągłości decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy nie kwestionuje nabytych przez Skarżącego uprawnień, jednakże Skarżący, chcąc posiadać dodatkowe jednostki broni do celu kolekcjonerskiego, winien wystąpić do Komendanta Stołecznego Policji z wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia na podstawie art. 10 ustawy o broni i amunicji. Skarżący złożył na powyższą decyzję skargę do Sądu, w której wniósł o uchylenie tej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Jednocześnie wniósł o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie zasad określonych art. 6, art. 7, art. 8 K.p.a., w szczególności przez wydanie decyzji odmownej, nie popartej podstawą prawną ani stanem faktycznym, sprzecznej ze słusznym interesem strony oraz dotychczasowym orzekaniem w tej sprawie; działanie oparte na niedozwolonej prawem wykładni rozszerzającej uprawnienia organu przez przyjęcie, iż skoro organowi wolno żądać poddania się badaniom lekarskim oraz egzaminowi z zakresu wiedzy i umiejętności posługiwania się bronią, gdy obywatel występuje o wydanie zezwolenia na posiadanie broni, to wolno także żądanie takie kierować, gdy obywatel wnosi o zmianę wydanej decyzji w trybie art. 155 K.p.a., w zakresie liczby posiadanej broni; 3. wydanie niekorzystnego rozstrzygnięcia w oparciu o niepełną i błędną analizę dowodów. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację obliczoną na wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów. Zdaniem Skarżącego zaskarżona decyzja nie zawiera podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Przepisy szczególne ustawy o broni i amunicji dokładnie określają przypadki, gdy organ może oraz gdy organ odmawia wydania zezwolenia na posiadanie broni. Natomiast nie zawierają podstawy prawnej wskazującej kiedy organ może lub kiedy organ orzeka o odmowie zmiany wydanego zezwolenia w zakresie zmiany liczby posiadanych egzemplarzy broni. Wobec braku odpowiedniej podstawy prawnej do takiego działania organ, przez niedozwoloną analogię i wykładnię rozszerzającą, rozpatrywał wniosek o zmianę decyzji w zakresie liczby posiadanej broni jako postępowanie o wydanie zezwolenia na posiadanie broni, przypisując sobie uprawnienia organu towarzyszące jedynie postępowaniu o wydanie zezwolenia, polegające na wezwaniu wnioskodawcy do określonego zachowania, które w myśl przepisów szczególnych ustawy, jako obowiązek spoczywają jedynie w postępowaniu o wydanie zezwolenia, a więc w innym niż przedmiotowe. Organ wydając decyzję całkowicie pominął słuszny interes strony, którym jest kolekcjonowanie, a więc rozszerzanie posiadanej kolekcji, mimo że uprzednio zezwolenie takie wydał. Nie jest możliwym rozszerzanie kolekcji bez kolejno procedowanych zmian wydanej decyzji w zakresie określenia maksymalnej liczby posiadanych egzemplarzy. Decyzja z 2017 r. stanowi ostateczną decyzję kształtującą jego uprawnienia. Wydana została przy pełnej wiedzy organu, iż Skarżący pozostaje na zaopatrzeniu emerytalnym. Odmowa zatem kolejnej zmiany w zakresie nie zmieniającym przedmiotu zezwolenia, a jedynie określenia liczby posiadanych egzemplarzy broni, w tym samym stanie faktycznym i prawnym, jest przejawem niezrozumiałej odmienności oceny tych samych faktów i przemawia za wnioskiem o dowolności postępowania organu administracji w tym zakresie. Zarzut wydania ww. decyzji z roku 2017 przy braku wiedzy organu, iż Skarżący nie jest czynnym funkcjonariuszem Policji, jest sprzeczny z dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to jest ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa materialnego, czy postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów Sąd nie stwierdził naruszeń, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z 2 czerwca 2021 r. z obrotu prawnego. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie sprawy, przez odmowę wnioskowanej przez Skarżącego zmiany ww. decyzji Komendanta Stołecznego Policji w trybie art. 155 K.p.a., jest prawidłowe. Zgodnie z art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis ten przewiduje jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, który obejmuje przypadki weryfikacji decyzji prawidłowych lub obarczonych wadami niekwalifikowanymi. Możliwość wzruszenia ostatecznych decyzji administracyjnych w tym trybie stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 K.p.a. Z art. 155 K.p.a. wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: 1) w obrocie prawnym istnieje decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo; 2) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie tej decyzji; 3) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu decyzji; 4) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 155). Możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. wymaga uprzedniego ustalenia, czy w konkretnym przypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej. Innymi słowy, tożsamość sprawy występuje, gdy występują te same podmioty, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por. uchwała NSA z 27 czerwca 2000 r. FPS 12/99, wyrok NSA z 20 stycznia 1999 r. III SA 6434/97). Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w uchwale z 3 listopada 2009 r. II GPS 2/09 wskazał, że ocena istnienia tożsamości sprawy administracyjnej w przypadku trybów nadzwyczajnych powinna uwzględniać, że nieuchronne zmiany stanu faktycznego nie mogą mieć na nią wpływu, gdy chodzi o konkretyzację jednego stosunku administracyjnoprawnego. W wypadku stosowania art. 155 K.p.a. regułą jest, że to właśnie zmiana okoliczności faktycznych, następująca po skonkretyzowaniu uprawnień lub obowiązków strony, uzasadnia skorzystanie z instytucji zmiany (uchylenia) decyzji. W związku z tym, jeżeli zmiana ta zachodzi w ramach jednego stosunku administracyjnoprawnego, to tożsamość sprawy nie zostaje naruszona. Dlatego też dopóki mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, z tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym i niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym. W orzecznictwie wskazuje się także, że postępowanie na podstawie art. 155 K.p.a. toczy się w tej samej, z materialnego punktu widzenia, sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne (por. wyrok NSA z 21 października 2016 r. II OSK 37/15). W niniejszej sprawie Skarżący wniósł o zmianę decyzji ostatecznej w zakresie ilości egzemplarzy broni palnej w celu kolekcjonerskim z 20 do 40 sztuk. Jak wynika z akt sprawy pierwotnie decyzją Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2015 r., Skarżący uzyskał pozwolenie na zakup i posiadanie dziesięciu egzemplarzy broni palnej do celu kolekcjonerskiego, z wyłączeniem samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość. Następnie, na wniosek Skarżącego, decyzja ta została zmieniona decyzją z [...] kwietnia 2017 r. przez udzielenie Skarżącemu pozwolenia na kolejne dziesięć jednostek broni do tego celu (łącznie zatem Skarżący uzyskał zezwolenie na zakup i posiadanie dwudziestu egzemplarzy broni palnej). Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: 1) niemającym ukończonych 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2; 2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 685), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej; 3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego; 4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych; 5) nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 6) stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu, – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, lub osoba, która zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawiają właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że nie należą do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że mogą dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku (art. 15 ust. 3 ustawy). Stosownie do treści art. 15 ust. 6 ustawy przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej oraz funkcjonariuszy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową. Wedle natomiast art. 16 ust. 1 ustawy osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Ochrony Państwa, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. W niniejszej sprawie nie jest kwestią sporną, że Skarżący składając wniosek o przyznanie mu pozwolenia na broń, załatwiony pozytywnie ww. decyzją organu z [...] czerwca 2015 r., był czynnym funkcjonariuszem Policji (odszedł ze służby [...] maja 2016 r.). W konsekwencji, na podstawie ww. art. 15 ust. 6 i art. 16 ust. 2 ustawy, korzystał wówczas z preferencyjnych warunków do jej uzyskania, dlatego też organ nie wymagał od niego – przy udzielaniu pierwotnego pozwolenia na broń - orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, jak również zdania egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania oraz używania broni. Obecnie natomiast (tak samo zresztą jak w dacie ww. decyzji zmieniającej z [...] kwietnia 2017 r. o pozwoleniu na kolejne dziesięć jednostek broni) Skarżący pozostaje poza służbą w Policji - na świadczeniu emerytalnym i powyższe preferencyjne warunki do uzyskania pozwolenia na broń mu nie przysługują. W ocenie Sądu, okoliczność ta powoduje, iż w przedmiotowej sprawie nie mamy już do czynienia z tożsamością sprawy w znaczeniu materialnym. Utrata przez Skarżącego zwolnień, z jakich korzystał wcześniej (na dzień wydania ww. decyzji pierwotnej o pozwoleniu na broń z [...] czerwca 2015 r.) skutkuje bowiem istotną zmianą stanu faktycznego sprawy, uniemożliwiającą dokonanie zmiany w udzielonym pozwoleniu na broń na dotychczasowych preferencyjnych warunkach. Przy wydawaniu pierwotnego pozwolenia na broń, organ zastosował do Skarżącego ustawowe zwolnienia co do warunków jej przyznania, jednak z uwagi na odejście ze służby w Policji/przejście na świadczenie emerytalne, nie może obecnie w stosunku do niego w dalszym ciągu zwolnień tych stosować. Jak już natomiast wskazano powyżej, zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej". Należy także podkreślić, że możliwość zmiany decyzji w trybie art. 155 K.p.a. należy rozważać w świetle przepisów prawa materialnego w tym znaczeniu, iż zmiana lub uchylenie decyzji musi pozostawać w zgodności z tymi przepisami. Bezspornym jest bowiem, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 155 K.p.a. musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 K.p.a., zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa (por. wyroki NSA z 30 lipca 2021 r. III OSK 3755/21, 18 października 2007 r. II OSK 1406/06). Tymczasem uwzględnienie przez organ obecnie dochodzonej przez Skarżącego zmiany ww. decyzji Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2015 r. i z [...] kwietnia 2017 r. poprzez przyznanie mu większej ilości broni pozostawałoby w sprzeczności z brzmieniem ww. przepisów art. 15 ust. 6 i art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, które odnoszą się do warunków przyznawania pozwolenia na broń wyłącznie w stosunku do funkcjonariuszy (w tym wypadku Policji) pozostających w czynnej służbie. W konsekwencji stwierdzić należy, że organ nie miał w tej sprawie podstawy do zmiany decyzji ostatecznej przez przyznanie Skarżącemu pozwolenia na większą liczbę egzemplarzy broni na preferencyjnych warunkach, z których Skarżący korzystał wcześniej. Skarżący, z uwagi na odejście ze służby w Policji, nie może bowiem w dalszym ciągu korzystać ze zwolnień, które przysługują jedynie czynnym funkcjonariuszom. Tak istotna zmiana stanu faktycznego sprawy skutkuje niemożliwością uwzględnienia zmiany ww. decyzji organu na podstawie art. 155 K.p.a. Podnoszona przez Skarżącego okoliczność wydania ww. decyzji z[...] kwietnia 2017 r. przy pełnej wiedzy organu, iż Skarżący nie jest już czynnym funkcjonariuszem Policji, nie mogła stanowić podstawy do uchylenia przez Sąd zaskarżonej w tej sprawie decyzji organu z [...] sierpnia 2021 r. Postępowanie w trybie art. 155 K.p.a. zmierza bowiem do zmiany ostatecznej decyzji, nie zaś kontroli jej legalności (por. wyrok NSA z 18 lipca 2019 r. II OSK 2271/17). W tej sprawie Sąd nie kontroluje decyzji organu z [...] kwietnia 2017 r. (która nie jest też, w kontekście wnioskowanej przez Skarżącego w tej sprawie zmiany pozwolenia, decyzją wydaną w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej"), i nie bada przesłanek jej wydania. Przedmiot kontroli sądowej, determinowany zakresem sprawy, dotyczy decyzji zaskarżonej utrzymującej w mocy ww. decyzję organu z [...] czerwca 2021 r. o odmowie zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni. Postępowanie prowadzone w trybie art. 155 K.p.a. nie służy weryfikacji ustaleń, czy też prawidłowości wykładni i subsumpcji przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji ostatecznej, a jedynie weryfikacji wydanej już decyzji z jednego tylko punktu widzenia, tj. czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za jej uchyleniem lub zmianą. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 155). Jak już natomiast wyżej wskazano, z uwagi na utratę przez Skarżącego ww. zwolnień, z jakich korzystał wcześniej, nie można uznać, że wnioskowana przez niego zmiana decyzji dokonana zostałaby w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej". Za prawidłowe uznać zatem należy stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, iż Skarżący chcąc posiadać większą ilość/liczbę broni (dodatkowe jednostki) do celu kolekcjonerskiego, winien wystąpić do Komendanta Stołecznego Policji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń w trybie przepisów art. 10 ustawy o broni i amunicji. Końcowo wskazać również należy, że subiektywne przekonanie Skarżącego o istnieniu podstaw co do zasadności zmiany decyzji w trybie art. 155 K.p.a., nie jest wystarczające do takiej zmiany i nie oznacza, że wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył przepisy o obowiązku działania na podstawie przepisów prawa, uwzględniania słusznego interesu strony, jak i w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej (art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a.). Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.