II SA/Po 984/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności w sprawie ze skargi W. B. na czynność Komendanta Policji z dnia [...] września 2021 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni w depozycie postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności.

W. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na czynność Komendanta Policji z dnia [...] września 2021 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni w depozycie składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności. Uzasadniając wniosek Skarżąca podniosła, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków materialnych oraz prawnych. Ponadto Skarżąca wskazała, iż zrealizowanie uprawnień wynikających z przedmiotowej decyzji będą bowiem nie do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), jest zasadą, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po wniesieniu skargi organ administracji (art. 61 § 2 p.p.s.a.), a po przekazaniu sądowi skargi – sąd, może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, przy czym sąd wydaje takie postanowienie, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a.). Z konstrukcji przywołanej regulacji wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie NSA z 07 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie NSA z 08 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1041/08, CBOSA). Należy również zgodzić się z poglądem zaprezentowanym w doktrynie, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 218). Nadto argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem jej zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowano pewne wymogi, jakie powinien spełniać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przede wszystkim wniosek winien zawierać uzasadnienie – jego brak uniemożliwia bowiem Sądowi merytoryczną ocenę wniosku (zob. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, CBOSA). Uzasadnienie wniosku powinno być szczególnie wnikliwe, aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Wnioskodawca, powołując w uzasadnieniu określone fakty, powinien również uprawdopodobnić ich wystąpienie (zob. postanowienie NSA z 08 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, CBOSA). Strona wnioskująca o udzielenie ochrony tymczasowej nie może przenosić na Sąd ciężaru poszukiwania okoliczności wskazujących na zasadność złożonego wniosku. Nie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bądź jego nienależyte uzasadnienie nie stanowi braku formalnego, którego uzupełnienia winien żądać Sąd (zob. postanowienie z 15 marca 2007 r., sygn. akt II OZ 189/07, CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Skarżąca, poza złożeniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ograniczył się do stwierdzenia, iż zrealizowanie uprawnień wynikających z decyzji będę nie do odwrócenia. Tym samym Skarżąca nie podała żadnych okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek zastosowania instytucji wstrzymania wykonania aktu. W okolicznościach tej sprawy wypada podkreślić, że sama konieczność uiszczenia kwoty objętej zaskarżoną czynnością samo w sobie nie stanowi dostatecznej przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Ponadto na gruncie niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, że uiszczenie opłaty za przechowywanie broni w depozycie nie ma, wbrew twierdzeniom wniosku, charakteru nieodwracalnego. W razie wniesienia powyższej opłaty, a następnie uznania czynności za bezskuteczną strona będzie uprawniona do żądania zwrotu tej opłaty. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.