VI SA/Wa 1596/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...]czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rezerwacji częstotliwości postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Pismem z [...] lipca 2020 r. P.sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnik - r. pr. S. P., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rezerwacji częstotliwości. Zarządzeniem z 13 sierpnia 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do nadesłania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, pełnomocnictwa do zastępowania skarżącej przed sądami administracyjnymi lub do sporządzenia i wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pismo wzywające pełnomocnika skarżącej do usunięcia ww. braku formalnego skargi zostało jej skutecznie doręczone 25 sierpnia 2020 r. Pismem z 4 września 2020 r. pełnomocnik skarżącej wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia ww. braków skargi. Do pisma załączono odpis pełnomocnictwa oraz dowód uiszczenia wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2020 r. VI SA/Wa 1596/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia ww. braków skargi. Na ww. postanowienie pełnomocnik skarżącej nie wniosła zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Podnieść należy, że osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 28 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 29 p.p.s.a.). Wykazanie umocowania przez wspomniane osoby warunkuje przyjęcie, że skarga została złożona przez osobę uprawnioną do działania w imieniu strony skarżącej. Wskazanie właściwych organów mających kompetencje do działania za konkretne podmioty następuje albo w oparciu o przepisy regulujące ich strukturę organizacyjną i działalność lub poprzez zbadanie danych dotyczących zasad reprezentacji tych podmiotów ujawnionych w rejestrach. Nieprzedstawienie powyższego dokumentu należy traktować jako brak formalny skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. W myśl powołanego przepisu jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 2 września 2009 r. sygn. akt I FSK 1453/09). W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 25 sierpnia 2020 r. (zpo, k. 20 – akt sądowych). Termin na wykonanie wezwania upływał więc 1 września 2020 r. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że pełnomocnik skarżącej, choć przy piśmie z 4 września 2020 r. uzupełniła powyższe braki skargi, to jednak z uchybieniem terminu zakreślonego przez Sąd na ich uzupełnienie, co skutkuje koniecznością odrzucenia skargi. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..