VI SA/Wa 112/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA Bożena Dąbkowska-Mastalerek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 30 listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Okręgowej Rady [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 26 października 2020 r., 2. zasądza od Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącego M. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej też jako "Krajowa Rada", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z [...] listopada 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Okręgowej Rady [...] (dalej też jako "Okręgowa Rada" lub "organ I instancji") z [...] października 2020 r. w przedmiocie odmowy wydania M. P. (dale też jako "skarżący") zaświadczenia. Postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie") skargę na uchwałę Krajowej Rady z [...] maja 2017 r., utrzymującą w mocy uchwałę Okręgowej Rady z [...] lutego 2017 r., odmawiającą dokonania tymczasowego wpisu na listę członków [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 702/19, uchylił zaskarżoną uchwałę Krajowej Rady z [...] maja 2017 r. i poprzedzającą ją uchwałę Okręgowej Rady z [...] lutego 2017 r. Sąd podkreślił, że skoro skarżący oświadczenie o zamiarze świadczenia usługi złożył 23 maja 2016 r., to uznać należy, że z dniem 23 czerwca 2016 r. jego sprawa została milcząco, pozytywnie załatwiona, zgodnie z dyspozycją art. 34 ust. 2 i 7 ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2016 r., poz. 65 ze zm.) – zwaną dalej "ustawą o zasadach uznawania kwalifikacji" w związku z art. 7 ust. 4 akapit drugi dyrektywy nr 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. U.UE.L.2005.255.22), zwanej dalej dyrektywą nr 2005/36/WE. Z tą też chwilą, w ocenie Sądu, skarżący nabył uprawnienie, o które się ubiegał i zgodnie z art. 7 ust. 4 akapit piąty dyrektywy nr 2005/36/WE miał prawo wykonywać zawód we wskazanym w oświadczeniu zakresie. Tym samym, zdaniem Sądu, wydanie uchwały odmawiającej wpisu tymczasowego po tej dacie nie znajdowało umocowania w przepisach prawa. Wyrok ten jest prawomocny od 17 października 2019 r. Pismem z 2 września 2020 r. skarżący wniósł o wydanie przez Okręgową Radę zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy "w zw. z wnioskiem skarżącego z dnia 23 maja 2017 roku w zawodzie: PROJEKTANT BRANŻA DROGOWA I INSTALACYJNA (wod.-kan. b. drogowa)". W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w związku z prawomocnym wyrokiem sądowym z 7 sierpnia 2019 r. o sygnaturze VI SA/Wa 702/19, w którym orzeczono, iż nabył uprawnienia, o które się starał, wnosi o wydanie stosownego zaświadczenia potwierdzającego fakt, iż nabył te uprawnienia i w okresie określony w oświadczeniu miał prawo wykonywać zawód we wskazanym w zaświadczeniu zakresie. Okręgowa Rada postanowieniem z [...] października 2020 r. odmówiła wydania skarżącemu zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. W ocenie organu I instancji zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 i następnych ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej też jako "k.p.a."), jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanym przez właściwy organ na żądanie osoby ubiegającej się o nie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Organ I instancji podkreślił, że stosownie do brzmienia art 218 k.p.a. obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu. Zdaniem Okręgowej Rady, WSA w Warszawie w wyroku z 7 sierpnia 2019 r. sygn. VI SA/Wa 702/19 nie rozstrzygnął o tymczasowym wpisaniu skarżącego na listę osób świadczących usługi transgraniczne. Organ I instancji podniósł także, że skarżący nie wskazał przepisu prawa, który wymagał uzyskania przez niego oświadczenia o stosownej treści, jak również podstaw do ubiegania się o zaświadczenia żądanej treści na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., gdyż skarżący nie wykazał istnienia jego interesu prawnego do uzyskania zaświadczenia. Skarżący, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji, wniósł zażalenie do Krajowej Rady, która postanowieniem z [...] listopada 2020 r., utrzymała w mocy postanowienie Okręgowej Rady z [...] października 2020 r. Krajowa Rada podkreśliła, że w całości przyjmuje za własne stanowisko prawne wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Jej zdaniem, organ I instancji prawidłowo zastosował i uzasadnił brak przesłanek, do wydania zaświadczenia określonych w art. 217 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy uznał przy tym, że skarżący nie zakwestionował faktu braku interesu prawnego oraz podstawy prawnej żądania wydania zaświadczenia. Organ II instancji wywiódł, że w kontekście braku przesłanek z art. 217 § 2 k.p.a. nie mają znaczenia zarzuty dotyczące naruszenia art. 218 k.p.a., ponieważ zastosowanie tego przepisu jest, zgodnie z jego treścią, uzależnione od zaistnienia okoliczności wskazanej w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Tylko wtedy, gdy istnieje interes prawny strony, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie nie jest aktem prawotwórczym, nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej a może jedynie potwierdzać stan prawny lub faktyczny określony w posiadanych przez organ dokumentach. Na skutek wydania zaświadczenia nie może powstać nowy stan prawny. W związku z powyższym, poza brakiem interesu prawnego do wydania zaświadczenia, organ nie dysponuje także dokumentami potwierdzającymi fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrami bądź innymi danymi potwierdzającymi żądanie strony. Krajowa Rada także wskazała na art. 170 P.p.s.a. Jej zdaniem, wyrok WSA w Warszawie powołany przez skarżącego nie rozstrzyga kwestii będących przedmiotem wniosku. Skarżący zatem wywodzi z wyroku WSA w Warszawie prawa, których wyrok ten mu nie daje. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na postanowienie Krajowej Rady z [...] listopada 2020 r., uzupełnionej następnie pismem procesowym z 4 maja 2022 r., skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 64 § 2 k.p.a., poprzez rozpatrzenie niepodpisanego podania, rażące naruszenie art. 110 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ I i II instancji faktu, iż sprawa została załatwiona milcząco, rażące naruszenie art. 122f k.p.a. poprzez pominięcie przepisu o wydaniu zaświadczenia o milczącym załatwienie sprawy a zastosowanie z urzędu art. 217 k.p.a. oraz naruszenie art. 39 k.p.a. poprzez wadliwe doręczenie postanowienia organu I instancji, poprzez doręczenie bez pokwitowania odbioru i przyjęcie rozpoczęcia biegu terminu na złożenia zażalenia. W konsekwencji skarżący wniósł o wystąpienie z sygnalizacją do Krajowego Zjazdu PIIB w związku z nieprawidłowościami dziania KR PIIB, stwierdzenie nieważności postanowienia I i II instancji, zasadzenie na jego rzecz kosztów postępowania, wydanie przez Sąd merytorycznego orzeczenia, powiadomienie Prokuratury o możliwości przerobienia dokumentu urzędowego tj. prawomocnego wyroku WSA, który został doręczony organowi odwoławczemu. Krajowa Rada w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a."). W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola w trybie uproszczonym nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga M. P. na postanowienie Krajowej Rady z [...] listopada 2020 r. zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreśla, że stan niniejszej sprawy jest analogiczny do tej rozstrzygniętej wyrokiem WSA w Warszawie z 15 kwietnia 2021 r. sygn.. VI SA/Wa 2150/20 dotyczącej zresztą skargi tego samego skarżącego na analogiczne postanowienie tego samego organu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości popiera argumenty przedstawione w tym wyroku i uznaje je za swoje. Zdaniem Sądu zatem, zarówno Krajowa Rada, wydając zaskarżone postanowienie, jak i Okręgowa Rada, wydając postanowienie z [...] października 2020 r., dopuściły się, mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy - obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 122a, art. 122c i 122f k.p.a. Otóż zgodnie z art. 122a § 1 k.p.a. sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Z kolei w myśl. art. 122c § 1 k.p.a. milczące załatwienie sprawy następuje w dniu następującym po dniu, w którym upływa termin przewidziany do wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu. W przypadku gdy organ przed upływem terminu do załatwienia sprawy zawiadomi stronę o braku sprzeciwu, milczące załatwienie sprawy następuje w dniu doręczenia tego zawiadomienia. Przepis art. 122f § 1 k.p.a. przewiduje natomiast, że na wniosek strony organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, wydaje zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia wydania takiego zaświadczenia. Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy zawiera (art. 122f § 3 k.p.a.): oznaczenie organu administracji publicznej i strony lub stron postępowania; datę wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy; powołanie podstawy prawnej; treść rozstrzygnięcia sprawy załatwionej milcząco; datę milczącego załatwienia sprawy; pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia; odpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania zaświadczenia, a jeżeli zaświadczenie zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny. Podkreślenia wymaga, że zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy potwierdza istnienie stanu prawnego, nie zaś stanu faktycznego. Stan prawny potwierdzony zaświadczeniem polega na tym, że z dniem wskazanym w zaświadczeniu organ administracji publicznej załatwił sprawę administracyjną w sposób milczący, uwzględniając w całości żądanie strony. W zaświadczeniu należy bowiem wskazać m.in. treść rozstrzygnięcia sprawy załatwionej milcząco. Treścią rozstrzygnięcia jest treść tożsama z żądaniem strony (ewentualnie treścią doprecyzowaną – art. 122c § 2 k.p.a.). Co istotne, nie ma tu zastosowania art. 217 § 2 k.p.a., ponieważ strona, której sprawę załatwiono milcząco, może żądać wydania stosownego zaświadczenia bez konieczności wykazywania swojego interesu prawnego w urzędowym poświadczeniu milczącego załatwienia sprawy ani też wskazywania przepisu prawa, który wymaga urzędowego potwierdzenia, że sprawa została załatwiona milcząco. Organ administracji publicznej nie może zatem odmówić wydania zaświadczenia na tej podstawie, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 217 § 2 k.p.a. Tymczasem, w realiach przedmiotowej sprawy, organy, rozpatrując wniosek skarżącego o wydanie przez Okręgową Radę zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, w miejsce zastosowania właściwych przepisów, regulujących materię rozpoznawania tego rodzaju wniosków, czyli przepisów z Rozdziału 8a k.p.a., zastosowały wprost przepisy Działu VII k.p.a., podczas gdy zgodnie z art. 122f § 5 k.p.a. znajdują one zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym w § 1 – 4. Do przepisów działu VII, które stosuje się w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, należą: 1) art. 217 § 3, zgodnie z którym zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni; 2) art. 217 § 4, który stanowi, że zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Opublikowano: LEX/el. 2021). Skutkiem powyższego było oparcie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, o przepisy art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 k.p.a., które na gruncie przedmiotowej sprawy, zainicjowanej wnioskiem skarżącego, nie znajdowały zastosowania. Jak już wyżej podkreślono, strona, której sprawę załatwiono milcząco, może żądać wydania stosownego zaświadczenia bez konieczności wykazywania swojego interesu prawnego w urzędowym poświadczeniu milczącego załatwienia sprawy ani też wskazywania przepisu prawa, który wymaga urzędowego potwierdzenia, że sprawa została załatwiona milcząco. Ponadto oczywistym jest, że zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy, wbrew stanowisku organów, w żaden sposób nie dotyczy kwestii potwierdzenia faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy potwierdza, że z dniem wskazanym w zaświadczeniu organ administracji publicznej załatwił sprawę administracyjną w sposób milczący, uwzględniając w całości żądanie strony. Oczywiście warunkiem wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy jest umocowanie zarówno w przepisie proceduralnym (art. 122a k.p.a.), jak również w odpowiedniej regulacji materialnoprawnej. W przedmiotowej sprawie na właściwe podstawy materialnoprawne wskazał WSA w Warszawie, w wyroku z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 702/19. Sąd ten wyjaśnił, że: "Oświadczenie skarżącego zostało złożone i podlegało załatwieniu w okresie, gdy w obrocie prawnym pozostawała ostateczna uchwała nr [...] [...] z [...] kwietnia 2016 r. o tymczasowym wpisie skarżącego na listę inżynierów członków [...] świadczących usługi transgraniczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do 17 kwietnia 2017 r. w zakresie wykonywania projektu w branży drogowej. Wobec tego ponowne oświadczenie skarżącego o zamiarze świadczenia usługi transgranicznej w tym zakresie nie mogło wywołać skutku wszczęcia postępowania zmierzającego do weryfikacji jego uprawnień zawodowych i niezbędnego doświadczenia. Możliwość ta bowiem zastrzeżona jest wyłącznie do świadczenia usługi transgranicznej po raz pierwszy. Stanowi o tym wprost art. 34 ust. 2 ustawy o uznawaniu kwalifikacji zawodowych oraz 5 ust. 1 i art. 7 ust. 4 dyrektywy nr 2005/36/WE. Złożenie ponownego oświadczenia może podlegać weryfikacji organu jedynie pod kątem ewentualnych istotnych zmian w sytuacji uprawnionego, o czym stanowi art. 7 ust. 2 dyrektywy nr 2005/36/WE i art. 20a ust. 5 ustawy o samorządach. Z akt sprawy nie wynika, by przedmiotem kontrolowanego postępowania były takie okoliczności. Jak stanowi art. 20a ust. 4 ustawy o samorządach, oświadczenie o zamiarze świadczenia usługi transgranicznej składa się do rady właściwej izby samorządu, ze względu na miejsce zamierzonego świadczenia usługi. Taka redakcja przepisu może sugerować, że w przypadku zamiaru świadczenia usługi na terenie właściwości innej izby wymagane jest złożenie ponownego oświadczenia, choć w ocenie Sądu wykładnia ta byłaby nieprawidłowa w kontekście wynikającego zarówno z art. 7 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy, jak i art. 20a ust. 6 ustawy o samorządach rocznego terminu ważności uprawnień nabytych na podstawie złożonego oświadczenia. Ponadto przepisy prawa, z wyjątkami niedotyczącymi jednak sytuacji skarżącego, co do zasady nie przewidują ograniczeń terytorialnych w świadczeniu usług transgranicznych. A zatem, zamierzając świadczyć usługę transgraniczną na obszarze właściwości innej izby skarżący nie musiał składać dodatkowego oświadczenia. A już na pewno jego złożenie nie mogło wywołać, jak w niniejszej sprawie, negatywnych skutków prawnych. Jak już wyjaśniono, ponowny charakter oświadczenia, blokował uprawnienie organu prowadzenia postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień skarżącego. Skoro jednak M. P. złożył oświadczenie o zamiarze wykonywania usługi transgranicznej, to należało je potraktować zgodnie z powyżej przytoczonymi przepisami prawa jako ponowne zgłoszenie zamiaru świadczenia usługi transgranicznej, choć złożone przedwcześnie, bo nie w kolejnym roku wykonywania zawodu, jak stanowi art. 7 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy i art. 20a ust. 6 ustawy o samorządach. Natomiast weryfikacji w trybie art. 34 ust. 1 ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji mogło podlegać oświadczenie M. P. w pozostałym zakresie, tj. deklarowanego zamiaru świadczenia usług w branży instalacyjnej. Z uwagi na przekroczenie terminu zakreślonego na prowadzenie postępowania w tym przedmiocie, wydanie zaskarżonej uchwały okazało się niedopuszczalne. (...) w sprawie z oświadczenia o wykonywaniu usługi transgranicznej obowiązywał na załatwienie sprawy termin jednego miesiąca, który mógł podlegać przedłużeniu tylko do dwóch miesięcy od ustania przeszkody. Z możliwości wydłużenia terminu załatwienia sprawy organy jednak w kontrolowanym postępowaniu nie korzystały. Nie informowały bowiem skarżącego o tym, że termin załatwienia sprawy zostaje wydłużony. Nie można zatem przyjąć, że wydłużenie terminu miało miejsce. Co więcej, organy nie reagowały przez wiele miesięcy na wystosowywane przez skarżącego zażalenia na bezczynność, tudzież żądania potwierdzenia zaistnienia skutku milczącego załatwienia jego sprawy. Uchwała nr [...] z [...] lutego 2017 r. Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w przedmiocie zażalenia skarżącego na bezczynność organu pierwszej instancji została wydana już po wywołanym bezczynnością organu milczącym załatwieniu sprawy, a zatem traktować ją należy jako bezskuteczną". Właśnie poprzez przepisów zacytowanych przez tutejszy Sąd w prawomocnym wyroku z 7 sierpnia 2019 r. sygn. VI SA/Wa 702/19 organy winny rozpatrzeć żądanie skarżącego z 27 września 2020 r. o wydanie przez Okręgową Radę zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. Zdaniem Sądu, organy, wbrew stanowisku skarżącego, bynajmniej nie posługiwały się przerobionym dokumentem w postaci wyroku WSA w Warszawie z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 702/19, ale jedynie nieprawidłowo oceniły jego skutki dla sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z 27 września 2020 r. Organy obu instancji bezzasadnie uznały, że wyrok ten nie kształtuje sytuacji skarżącego, w toku tego postępowania, podczas gdy Sąd, uchylając uchwałę Krajowej Rady z [...] maja 2017 r. i poprzedzającą ją uchwałę Okręgowej Rady z [...] lutego 2017 r., wprost wskazał, że to właśnie milczące zakończenie postępowania blokowało możliwość ich podjęcia. Co istotne, zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Logicznym jest zatem, że skarżący w takiej sytuacji wystąpił do organu I instancji, na podstawie art. 122f § 1 k.p.a., właśnie z wnioskiem o wydanie mu zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. Organy jednakże, zamiast rozpoznać ten wniosek na podstawie właściwych przepisów Rozdziału 8a k.p.a. w związku z art. 34 ust. 7 ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji i art. 7 ust. 4 akapit piąty dyrektywy nr 2005/36/WE, rozpoznały sprawę w oparciu o przepisy art. 217 § 2 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. oraz art 218 k.p.a., które nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie. Stąd tez konieczność uchylenia zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji z [...] października 2020 roku (punkt 1 sentencji). W ponownym postępowaniu, organ I instancji rozpozna więc wniosek skarżącego, uwzględniając ocenę Sądu wynikającą z niniejszego wyroku. Jednocześnie, mając na uwadze zarzuty sformułowane w skardze, organ I instancji załączy do akt czytelny wydruk potwierdzający prawidłowość wysłania przez skarżącego wniosku z 27 września 2020 roku w formie dokumentu elektronicznego, miedzy innymi poprzez udokumentowanie daty otrzymania przez skarżącego urzędowego poświadczenia odbioru. O kosztach postępowania Sąd postanowił natomiast na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a., na które to koszty złożyła się kwota 100 złotych uiszczona przez skarżącego tytułem wpisu sądowego.