II GSK 330/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Wojciech Pach po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 112/21 w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 30 listopada 2020 r. nr KK-0051-0001(236)/16/20 w przedmiocie wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy w związku z oświadczeniem o zamiarze świadczenia usługi transportowej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 25 listopada 2022 r., VI SA/Wa 112/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. P., uchylił postanowienie Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 30 listopada 2020 r. oraz poprzedzające je postanowienie Okręgowej Rady [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 26 października 2020 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z 10 maja 2017 r., utrzymującą w mocy uchwałę Okręgowej Rady [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z 23 lutego 2017 r. odmawiającą dokonania tymczasowego wpisu na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 702/19, uchylił zaskarżoną uchwałę Krajowej Rady z 10 maja 2017 r. i poprzedzającą ją uchwałę Okręgowej Rady z 23 lutego 2017 r. WSA wskazał, że skarżący złożył oświadczenie o zamiarze świadczenia usługi transgranicznej w dniu 23 maja 2016 r., zatem z dniem 23 czerwca 2016 r. jego sprawa została milcząco, pozytywnie załatwiona, zgodnie z dyspozycją art. 34 ust. 2 i 7 ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2016 r., poz. 65 ze zm.) - zwaną dalej "ustawą o zasadach uznawania kwalifikacji" w związku z art. 7 ust. 4 akapit drugi dyrektywy nr 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U.UE.L.2005.255.22), zwanej dalej dyrektywą nr 2005/36/WE. Z tą też chwilą, w ocenie Sądu, skarżący nabył uprawnienie, o które się ubiegał i zgodnie z art. 7 ust. 4 akapit piąty dyrektywy nr 2005/36/WE miał prawo wykonywać zawód we wskazanym w oświadczeniu zakresie. Tym samym, zdaniem Sądu, wydanie uchwały odmawiającej wpisu tymczasowego po tej dacie nie znajdowało umocowania w przepisach prawa. Wyrok ten jest prawomocny od 17 października 2019 r. Pismem z 2 września 2020 r. skarżący wniósł o wydanie przez Okręgową Radę zaświadczenia w związku z prawomocnym wyrokiem z 7 sierpnia 2019 r. o sygnaturze VI SA/Wa 702/19, w którym orzeczono, iż nabył uprawnienia, o które się starał i w okresie określonym w oświadczeniu miał prawo wykonywać zawód we wskazanym w zaświadczeniu zakresie. Okręgowa Rada postanowieniem z 26 października 2020 r. odmówiła wydania skarżącemu zaświadczenia, przywołując przepisy art. 217 i następne k.p.a. Zdaniem Okręgowej Rady, WSA w Warszawie w wyroku z 7 sierpnia 2019 r. sygn. VI SA/Wa 702/19 nie rozstrzygnął o tymczasowym wpisaniu skarżącego na listę osób świadczących usługi transgraniczne, a skarżący nie wskazał przepisu prawa, który wymagał uzyskania przez niego zaświadczenia o stosownej treści, jak również podstaw do ubiegania się o zaświadczenia żądanej treści na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., gdyż skarżący nie wykazał istnienia interesu prawnego do uzyskania zaświadczenia. Krajowa Rada, postanowieniem z 30 listopada 2020 r., utrzymała w mocy postanowienie Okręgowej Rady z 26 października 2020 r., wskazując, że organ I instancji prawidłowo zastosował i uzasadnił brak przesłanek do wydania zaświadczenia określonych w art 217 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy uznał przy tym, że skarżący nie zakwestionował faktu braku interesu prawnego oraz podstawy prawnej żądania wydania zaświadczenia. Wskazał, że organ nie dysponuje dokumentami potwierdzającymi fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrami bądź innymi danymi potwierdzającymi żądanie strony. Krajowa Rada z powołaniem na art. 170 p.p.s.a., podała, że jej zdaniem, wyrok WSA w Warszawie powołany przez skarżącego nie rozstrzyga kwestii będących przedmiotem wniosku. Skarżący wywodzi z wyroku WSA w Warszawie prawa, których wyrok ten mu nie daje. W wyniku skargi M. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej - p.p.s.a.), uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji. Sąd stwierdził, że zarówno Krajowa Rada, wydając zaskarżone postanowienie, jak i Okręgowa Rada, wydając postanowienie z 26 października 2020 r., dopuściły się mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 122a, art. 122c i 122f k.p.a. W ocenie Sądu I instancji, organy rozpatrując wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, w miejsce zastosowania właściwych przepisów, regulujących materię rozpoznawania tego rodzaju wniosków, czyli przepisów z Rozdziału 8a k.p.a., zastosowały przepisy art. 217 i art. 218 k.p.a., które na gruncie przedmiotowej sprawy, zainicjowanej wnioskiem skarżącego, nie znajdowały zastosowania. Sąd wyjaśnił, że zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy potwierdza, że z dniem wskazanym w zaświadczeniu organ administracji publicznej załatwił sprawę administracyjną w sposób milczący, uwzględniając w całości żądanie strony. Warunkiem wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy jest umocowanie zarówno w przepisie proceduralnym (art. 122a k.p.a.), jak również w odpowiedniej regulacji materialnoprawnej, w tym przypadku w przepisach wskazanych w prawomocnym wyroku z 7 sierpnia 2019 r. o sygn. VI SA/Wa 702/19. Zdaniem Sądu, organy nieprawidłowo oceniły skutki ww. wyroku dla sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego o wydanie zaświadczenia, uznając, iż nie kształtuje on sytuacji skarżącego. Zamiast rozpoznać wniosek na podstawie przepisów Rozdziału 8a k.p.a. w związku z art. 34 ust. 7 ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji i art. 7 ust. 4 akapit piąty dyrektywy nr 2005/36/WE, rozpoznały sprawę w oparciu o przepisy art. 217 § 2 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. oraz art 218 k.p.a., które nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie. Stąd tez konieczność uchylenia zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji z 26 października 2020 r. W skardze kasacyjnej Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa zaskarżyła ww. wyrok w całości, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122f k.p.a. w związku z art. 16 i art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935, dalej - ustawa nowelizująca), polegające na nieuzasadnionym uchyleniu zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji oraz uznaniu dopuszczalności zastosowania art. 122f § 1 k.p.a. w stanie faktycznym sprawy w sytuacji, gdy wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy na podstawie art. 122f § 1 k.p.a. było niedopuszczalne z uwagi na przepis przejściowy - art. 16 ustawy nowelizującej, przesądzający o zastosowaniu wprowadzonych tą ustawą przepisów, m.in. zawartych w rozdziale 8a k.p.a., wyłącznie do postępowań wszczynanych od daty wejścia ustawy w życie, tj. 1 czerwca 2017 r.; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 217 i 218 k.p.a., polegające na nieuzasadnionym uchyleniu zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji oraz uznaniu niedopuszczalności zastosowania art. 217 k.p.a. w stanie faktycznym sprawy, podczas gdy przepisy art. 217 i nast. k.p.a. nie przewidują wydawania przez organy administracji zaświadczeń co do kwestii rozstrzygniętych orzeczeniem sądu (sygn. akt VI SA/Wa 702/19), tj. zaświadczeń, które potwierdzałyby treść wcześniej wydanego wyroku sądu, ewentualnie potwierdzałyby lub interpretowałyby sytuację prawną skarżącego wynikającą z treści wyroku sądu; 3. art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na zaniechaniu rozpatrzenia całokształtu okoliczności prawnych istotnych w stanie faktycznym sprawy - kwestii dopuszczalności lub niedopuszczalności wydania przez organ administracji zaświadczenia w trybie art. 217 k.p.a. i nast. w zakresie treści wydanego wcześniej wyroku sądu, o czym świadczy uzasadnienie wyroku głównie odnoszące się do kwestii wydawania zaświadczeń w następstwie milczącego załatwienia sprawy. 4. art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na zaniechaniu rozpatrzenia całokształtu okoliczności prawnych istotnych w stanie faktycznym sprawy, o czym świadczy uzasadnienie wyroku zasadniczo wskazujące jedynie, że WSA podziela wykładnię zaprezentowaną w orzeczeniu o sygn. akt VI SA/Wa 2150/20. Podnosząc takie zarzuty w ramach podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie od M. P. kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. M. P. nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera częściowo usprawiedliwione podstawy, jednak zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcie nie uległoby zmianie. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie było podstaw do jej uwzględnienia, chociaż uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest błędne, a skarżący kasacyjnie trafnie wskazuje na wadliwość argumentacji zawartej w uzasadnieniu. Punkt wyjścia dla oceny zarzutów skargi kasacyjnej musi stanowić prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 702/19. Wyrokiem tym Sąd Wojewódzki, z powołaniem się na art. 34 ust. 2 i 7 ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych w zw. z art. 7 ust. 4 akapit drugi dyrektywy nr 2005/36/WE, przesądził, że sprawa wywołana złożeniem przez skarżącego w dniu 23 maja 2016 r. oświadczenia o zamiarze świadczenia usługi transgranicznej została milcząco pozytywnie załatwiona w dniu 23 czerwca 2016 r. Jak wskazano w uzasadnieniu ww. wyroku, z tym dniem skarżący nabył uprawnienie, o które się ubiegał i zgodnie z art. 7 ust. 4 akapit piąty dyrektywy nr 2005/36/WE miał prawo wykonywać zawód we wskazanym w oświadczeniu zakresie. Pismem z 2 września 2020 r. skarżący wniósł o wydanie przez Okręgową Radę zaświadczenia potwierdzającego fakt, iż nabył te uprawnienia i w okresie określonym w oświadczeniu miał prawo wykonywać zawód we wskazanym w zaświadczeniu zakresie. Spór prawny w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który w zaskarżonym wyroku, kontrolując zgodność z prawem postanowienia w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, wydanego w trybie art. 217 i nast. k.p.a., uznał, że postanowienie to jest niezgodne z prawem i uchylił je wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. WSA przyjął, że w związku z milczącym załatwieniem sprawy dotyczącej oświadczenia o zamiarze świadczenia usługi transgranicznej, organ zobligowany był do wydania zaświadczenia na podstawie art. 122f k.p.a. Wobec takiego stanowiska Sądu I instancji usprawiedliwionym okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122f k.p.a. w związku z art. 16 i art. 18 ustawy nowelizującej poprzez uznanie dopuszczalności zastosowania art. 122f § 1 k.p.a. w stanie faktycznym sprawy w sytuacji, gdy wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy na podstawie art. 122f § 1 k.p.a. było niedopuszczalne z uwagi na przepis przejściowy - art. 16 ustawy nowelizującej. Otóż, z treści wyroku WSA z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 702/19 wynika niewątpliwie, że sprawa skarżącego została milcząco załatwiona, natomiast nie sposób wywieść, że organ zobowiązany jest do wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy w trybie art. 122f k.p.a. Wyjaśnienia bowiem wymaga, że przepisy Rozdziału 8a Działu II k.p.a., regulującego instytucję milczącego załatwienia sprawy, jak wskazuje art. 18 ustawy nowelizującej, weszły w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Blokiem przepisów (art. 122a i nast. k.p.a.) ustanowiono procesowy mechanizm zakończenia postępowania administracyjnego bazujący na konstrukcji wywoływania skutków materialnoprawnych i procesowych bez podejmowania czynności konwencjonalnej w formie wydania aktu administracyjnego, jako alternatywa dla tego aktu, o skorzystaniu z której decyduje organ prowadzący postępowanie, w ramach rozszerzonego spektrum przypisanego mu władztwa administracyjnego. Temu rozwiązaniu nadano zbiorczą nazwę "milczące załatwienie sprawy" (por. K. Klonowski, komentarz do art. 122a [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. Hanny Knysiak–Sudyki, wyd, II, WKP 2019). Jak wynika z art. 122a § 1 k.p.a., sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W dalszym ciągu przepisów zawarto regulację takiego sposobu załatwienia sprawy. Natomiast w art. 122f k.p.a. unormowano postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia dotyczącego milczącego załatwienia sprawy. Może ono zostać zainicjowane tylko na wniosek, a organem właściwym do rozpoznania tego wniosku jest organ, który był właściwy w sprawie, która zakończyła się milczącym załatwieniem sprawy. Podkreślenia natomiast wymaga, że przesłanką uruchomienia tego postępowania jest zastosowanie rozwiązania przewidzianego w art. 122a k.p.a. Zaświadczenie to dotyczy zatem stanu prawnego ukształtowanego w oparciu o art. 122a k.p.a. i normę prawa materialnego, która była podstawą uruchomienia danego postępowania, połączoną z normą kompetencyjną dozwalającą na stosowanie instytucji milczenia administracji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, rację ma zatem autor skargi kasacyjnej, który wskazuje, że nie jest możliwe wydanie, w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygania, zaświadczenia na podstawie art. 122f k.p.a., chociażby nawet wniosek o wydanie takiego zaświadczenia został złożony już w okresie obowiązywania przepisów o milczącym załatwieniu sprawy. Skoro bowiem sprawa główna (merytoryczna) nie mogła zostać rozstrzygnięta w tym trybie już tylko z tej przyczyny, że nie istniały jeszcze przepisy regulujące taki tryb załatwienia sprawy, to nie można też wydać zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie sposób uznać, że sprawa główna została milcząco załatwiona ani że mogła zostać milcząco załatwiona na podstawie art. 122a k.p.a. Skarżący złożył bowiem oświadczenie o zamiarze świadczenia usługi transgranicznej w dniu 23 maja 2016 r., a zatem przed wejściem w życie przepisów zawartych w Rozdziale 8a k.p.a. Tymczasem przepis przejściowy - art. 16 ustawy nowelizującej, jak trafnie wskazuje skarga kasacyjna, przesądził o możliwości zastosowania przepisów wprowadzonych tą ustawą, m.in. zawartych w Rozdziale 8a, wyłącznie do postępowań wszczynanych od dnia wejścia w życie tej nowelizacji. Za częściowo zasadny uznać należy natomiast zarzut wskazany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Otóż, jak to wywiedziono powyżej, wadliwie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organy rozpatrując wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia winny zastosować przepisy z Rozdziału 8a Działu II k.p.a. Z kolei skarżący kasacyjnie organ, mimo że trafnie wskazuje, iż dla procedowania wniosku skarżącego właściwy był tryb Działu VII k.p.a., to jednak błędnie przyjmuje, że brak było podstaw do pozytywnego jego załatwienia. Organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy potwierdzenia określonych faktów lub stanów prawnych wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.), a także w sytuacji gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). W tym drugim wypadku organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.), mogąc w takiej sytuacji, przed wydaniem zaświadczenia, przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Jeżeli kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości (jest sporna), organ powinien odmówić wydania zaświadczenia (wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r., I OSK 605/12, CBOSA). Organ winien zatem skonfrontować treść żądania wnioskodawcy z pozostającą w jego dyspozycji dokumentacją i ustalić, czy dokumentacja ta pozwala na pozytywne załatwienie żądania (wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r., II OSK 2820/14, CBOSA). Powyższe wyraźnie wskazuje, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Nie rozstrzyga ono żadnej sprawy i nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczenie potwierdza natomiast istnienie uprawnień i obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym lub aktem generalnym, ale tylko wówczas, gdy sytuacja jest jasna i bezspornie wynika z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych i nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego (vide: Z.R. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, PiP 2004/10, str. 60 - 61). W okolicznościach niniejszej sprawy kwestia objęta żądaniem dotyczyła uprawnienia skarżącego. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 702/19 potwierdził datę, z którą skarżący nabył uprawnienie, o które się ubiegał i zgodnie z art. 7 ust. 4 akapit piąty dyrektywy nr 2005/36/WE miał prawo wykonywać zawód we wskazanym w zakresie. Wyrok ten wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi organu, zatem organ dysponował dokumentacją, w oparciu o którą zaświadczenie mogło zostać wydane. Stan prawny będący następstwem funkcjonowania w obrocie prawnym prawomocnego wyroku sądowego nie może budzić wątpliwości organu, które uzasadniałyby odmowę jego wydania. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ zakwestionował zasadność wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2019 r., jednak niezależnie od poglądu organu, wyrok ten jest prawomocny i organ zobowiązany jest przyjąć to, co z niego wynika za podstawę swojego działania. Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty dotyczące niedopuszczalności zastosowania przepisów k.p.a. dotyczących zaświadczeń o milczącym załatwieniu sprawy, wskazuje jednocześnie, że sprawa wbrew twierdzeniom Sądu I instancji podlegała załatwieniu w trybie art. 217 i nast. k.p.a., zaś wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu - zaświadczenie takie może potwierdzać stan prawny ukształtowany wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2019 r., VI SA/Wa 702/19. Stąd też uznać należy, że zasadnym było uchylenie przez Sąd I instancji postanowienia Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 30 listopada 2020 r. oraz poprzedzającego postanowienia Okręgowej Rady [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 26 października 2020 r., skoro odmawiały one skarżącemu prawa do potwierdzenia jego sytuacji prawnie ukształtowanej prawomocnym orzeczeniem sądowym. Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego wydanie zaświadczenia organy wezmą pod uwagę rozważania poczynione w niniejszym wyroku. Odnosząc się końcowo do zarzutów sformułowanych w punktach 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że są one niezasadne. Ich istota sprowadza się do zakwestionowania prawidłowości uzasadnienia zaskarżonego wyroku poprzez brak rozważań w przedmiocie dopuszczalności wydania przez organ administracji zaświadczenia w trybie art. 217 k.p.a. i nast. w zakresie treści wydanego wcześniej wyroku sądu oraz odwołanie się do uzasadnienia innego wyroku sądowego. Analiza konstrukcji uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie daje podstaw do stwierdzenia, że zawiera ono braki uniemożliwiające poznanie motywów rozstrzygnięcia, również w aspekcie stosowania przepisów art. 217 i nast. k.p.a. Warto także zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniał wielokrotnie, że odwołanie się do argumentacji z uzasadnienia innego wyroku, zwłaszcza gdy dotyczy on analogicznej pod względem faktycznym i prawnym sprawy, a sąd orzekający podziela stanowisko zajęte przez sąd orzekający w tej innej sprawie, nie zawsze stanowi naruszenie przepisów dotyczących prawidłowości dokonanej kontroli zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego, skoro sąd w pełni zgadza się z już istniejącym rozstrzygnięciem w analogicznej sprawie i jego motywami. Jeżeli wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. zostały w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarte, sama tylko okoliczność, że zaprezentowana argumentacja jest powtórzeniem wprost treści innego orzeczenia, pozostaje irrelewantna dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia i nie może świadczyć o naruszeniu wspomnianego przepisu. Ocenie przez pryzmat art. 141 § 4 p.p.s.a. nie podlega to, czy i w jakiej mierze sąd podzielił stanowisko wcześniej wyrażone, lecz to czy strona może skutecznie odczytać w uzasadnieniu motywy stojące za podjętym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2019 r., II FSK 1476/17, z dnia 23 lutego 2023 r., I FSK 1045/20, CBOSA). Z kolei Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 października 2016 r. o sygn. II PK 253/14 (LEX nr 1956348), wskazał, że powielenie uzasadnienia innego wyroku, zwłaszcza gdy dotyczy on analogicznej pod względem faktycznym i prawnym sprawy, a sąd orzekający podziela stanowisko zajęte przez sąd orzekający w tej innej sprawie jest racjonalne. Nie ma bowiem potrzeby odmiennego formułowania uzasadnienia, skoro sąd w pełni zgadza się z już istniejącym rozstrzygnięciem w analogicznej sprawie i jego motywami. W kontrolowanym wyroku Sąd I instancji podkreślił, że stan niniejszej sprawy jest analogiczny do tej rozstrzygniętej wyrokiem WSA w Warszawie z 15 kwietnia 2021 r. sygn. VI SA/Wa 2150/20 dotyczącej zresztą skargi tego samego skarżącego na analogiczne postanowienie tego samego organu. Sąd w składzie orzekającym wskazał, że w całości popiera argumenty przedstawione w tym wyroku i uznaje je za swoje. Taki sposób zaprezentowania motywów rozstrzygnięcia, abstrahując od merytorycznej oceny ich treści, w analogicznej sprawie nie stanowi o wadliwości wyroku. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracji, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, gdyż wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.