VI SA/Wa 1018/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. C. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 28 lipca 2017 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie

A. C., nazywany dalej "skarżącym" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Po wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2107 r., zobowiązano wnioskodawcę do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 czerwca 2017 r. Skarżący nie złożył w zakreślonym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Zarządzeniem z dnia 28 lipca 2017 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania złożony przez A. C. wniosek o przyznanie prawa pomocy z uwagi na niezłożenie go na urzędowym formularzu. Od powyższego zarządzenia skarżący wniósł sprzeciw, którego nie uzasadnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd stwierdził, że skarżący wniósł w terminie sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 28 lipca 2017 r. Nie zawiera on braków skutkujących jego odrzuceniem, a zatem sprzeciw podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Rozpoznając wniesiony sprzeciw należy zauważyć, że instytucja prawa pomocy, która ma gwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. Rozpoznając wniesiony sprzeciw Sąd uznał, że referendarz sądowy słusznie pozostawił złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na niezłożenie go na urzędowym formularzu. Wnioskodawca został prawidłowo wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Zgodnie bowiem z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Jak stanowi z kolei art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Nadesłany przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie odpowiedział też na wystosowane przez referendarza sądowego wezwanie. Wobec powyższego, Sąd stwierdza, że referendarz sądowy prawidłowo pozostawił bez rozpoznania złożony przez A. C. wniosek. Badanie bowiem formalnych przesłanek dopuszczalności wniosku wyprzedza jego merytoryczną ocenę. Dopiero stwierdzenie, że wniosek został złożony na urzędowym formularzu, poprawnie wypełniony i nie jest obarczony innymi brakami formalnymi, powoduje, że referendarz sądowy może przystąpić do jego merytorycznej oceny. Z powyższych względów, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia