V SA/Wa 945/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Iwona Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2022 r., [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie

Skarżący, P. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 7 marca 2022 r., OR01-65080-OR0100116/21 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. W odpowiedzi na skargę organ poinformował Sąd, że wniosek skarżącego został przywrócony do dalszej oceny. W wykonaniu zarządzenia z 23 czerwca 2022 r., pismem z 24 czerwca 2022 r. (k. 21) wezwano skarżącego do wskazania, czy w związku z informacją przekazaną przez organ cofa skargę w niniejszej sprawie. Pismem z 5 lipca 2022 r. skarżący poinformował Sąd o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Badając przesłanki określone w treści wyżej cytowanego przepisu stwierdzić należy, że na gruncie niniejszej sprawy cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa oraz nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Kierując się ekonomiką procesową Sąd odstąpił od wzywania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, który z uwagi na cofnięcie skargi, podlegałby zwrotowi zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał cofnięcie skargi za skuteczne i w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 orzekł, jak w sentencji.