V SA/Wa 927/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Asesor WSA Dorota Brzozowska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 9 września 2021 r. nr DIR-IXa.7343.16.2018.AP.15 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: odrzucić skargę.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej "p.p.s.a.") – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl przepisu art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżona decyzja Ministra Finansów Funduszy i Polityki Regionalnej z 9 września 2021 r. nr DIR-IXa.7343.16.2018.AP.15 została skutecznie doręczona skarżącemu 28 września 2021 r. w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Skarga została wniesiona dnia 28 marca 2022 r. czyli po upływie omówionego powyżej terminu, który upłynął 28 października 2021 r. W piśmie procesowym z dnia 25 marca 2022 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zarządzeniem z 5 maja 2022 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z 25 marca 2022 r. poprzez wskazania numeru PESEL w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 27 lipca 2022 r., o sygn. akt V SA/Wa 927/22 WSA w Warszawie pozostawił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania, z uwagi na jego braki formalne, których skarżący - pomimo wezwania - nie usunął. W wyniku wniesionego przez skarżącego zażalenia na ww. zarządzenie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 marca 2023 r., o sygn. akt I GZ 60/23 oddalił zażalenie. W konsekwencji, skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało odrzucić, jako wniesioną po terminie, o czym Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.