V SA/Wa 2572/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. L na wezwanie Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 13 czerwca 2022 r. nr OPL/2022/136797 w przedmiocie nałożenia opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC postanawia: odrzucić skargę.

D. L. (dalej: "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wezwanie Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 13 czerwca 2022 r. nr OPL/2022/136797 w przedmiocie nałożenia opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC. Skarżąca złożyła wraz ze skargą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. wezwanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi w całości na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z pkt 6 p.p.s.a. m. in. jako sprawa nie należąca do właściwości sądów administracyjnych. Na mocy zarządzenia z 28 sierpnia 2025 r., wezwaniem z 11 września 2025 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie lub przed sądami administracyjnymi, w tym do reprezentowania strony skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wezwanie doręczono w dniu 18 września 2025 r. (k. 69 akt sądowych). Skarżąca do pisma z 25 września 2025 r. zatytułowanym "uzupełnienie braków formalnych skargi" załączyła pełnomocnictwo z dnia 12 czerwca 2025 r. identyczne w treści jak to, które zostało przesłane wraz ze skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skuteczne zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego jest uzależnione od spełnienia m.in. wymogów formalnych pisma procesowego jakim jest skarga, określonych w art. 46 p.p.s.a i art. 57 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Wymogi formalne skargi określone zostały w przepisie art. 57 p.p.s.a. oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa art. 46 ww. ustawy. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Według treści art. 46 § 3 p.p.s.a., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi. Jego dołączenie do pisma strony jest bowiem obowiązkowe w sytuacji, gdy za stronę działa pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tego dokumentu przed sądem. Okoliczność ta pozwala na konwalidację stwierdzonego braku przez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że w związku z brakiem formalnym skargi do pełnomocnika skarżącej wystosowano wezwanie do nadesłania oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa uprawniającego do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi bądź Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Wezwanie zostało wysłane na adres do korespondencji pełnomocnika i zostało doręczone 18 września 2025 r., zatem termin do uzupełnienia braku formalnego upływał 25 września 2025 r. Pismem z 25 września 2025 r. pełnomocnik nadesłał pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącą o takiej samej treści, jak pełnomocnictwo złożone wraz ze skargą, które nie upoważnia pełnomocnika profesjonalnego do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że brak formalny skargi nie został prawidłowo uzupełniony. Skoro bowiem skarga została sporządzona, wniesiona i podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego S. S., która wskazała w skardze, że działa w imieniu skarżącej, to WSA w Warszawie, w świetle art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 49 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., prawidłowo wezwał pełnomocnika do złożenia stosownego pełnomocnictwa i nie jest zobowiązany (z uwagi na nieusunięcie przez niego w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi) do wzywania samej skarżącej do podpisania przedmiotowego środka zaskarżenia. W związku z powyższym, nie uzupełniono braku formalnego skargi w postaci pełnomocnictwa zawierającego umocowanie do działaniu w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, wniesioną w sprawie skargę należało odrzucić. Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.