V SA/Wa 1924/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Siwek, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Asesor WSA - Bożena Dąbkowska-Mastalerek, , Protokolant - ref. Anna Urbanowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2026 r. sprawy ze skargi E. w G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 kwietnia 2025 r. nr DRE.zw.027.28.2024 w przedmiocie odmowy uznania organizacji producentów owoców i warzyw oddala skargę.

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie zakończone decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: "Minister") z dnia 8 kwietnia 2025 r. nr DRE.zw.027.28.2024 utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR") z dnia 25 września 2024 r. nr 16/CE/D/GROiW/2024/ARiMR w przedmiocie odmowy uznania organizacji producentów owoców i warzyw. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Marszałek Województwa Łódzkiego (dalej: "Marszałek") decyzją z 14 czerwca 2011 r. nr ROI.7166.1.2.2011.10, zwaną dalej również "decyzją Marszałka", dokonał wstępnego uznania grupy producentów E. w G. (dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Grupa"), dla grupy produktów "owoce" i zatwierdzającą Plan dochodzenia do uznania tej grupy za organizację producentów owoców i warzyw, który miał być zrealizowany do końca 2015 roku. Skarżąca, została założona w dniu 11 grudnia 2008 r. (akt notarialny REPERTORIUM A nr [...] ), a w dniu 20 stycznia 2009 r. wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...] . Początkowo jej wspólnikami byli małżonkowie M. i W. P. oraz ich trzy córki: K. P., M. P. i niepełnoletnia wówczas J.P. Celem utworzenia ww. spółki było uzyskanie statusu wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw, o czym świadczy złożenie w dniu 9 października 2009 r. wniosku do Marszałka o wydanie decyzji w tej sprawie. Stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2009 r. Nr 5, poz. 27), minimalna wymagana liczba członków wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw wynosiła 5. Ponadto, wszyscy członkowie wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw musieli wypełniać definicję rolnika, stosownie do art. 125e rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ("rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku") (Dz. Urz. UE L 299 z 16.11.2007, str. 1); dalej" "rozporządzenie nr 1234/2007". Zgodnie z przedłożonym do zatwierdzenia Planem dochodzenia do uznania z dnia 30 września 2009 r., zwanym dalej również "PDU", załączonym do wniosku złożonego w dniu 9 października 2009 r. do Marszałka o uznanie za wstępnie uznaną grupę producentów owoców i warzyw, wszyscy członkowie Skarżącej zajmowali się produkcją owoców aronii, porzeczki, wiśni i jabłek. Produkcja pochodząca z ich gospodarstw w 100% przeznaczona była do przetwórstwa, a odbiorcą owoców była w większości przetwórnia P. oraz firma A. w T.. W związku ze śmiercią M. P. w dniu 19 października 2009 r., do Skarżącej przystąpili dwaj zięciowie M. P. – R. S. i M. K., po zakupieniu w dniu 8 stycznia 2010 r. po 1 udziale w kapitale zakładowym Skarżącej. M. P., w dniu 14 października 2009 r., tj. 5 dni przed śmiercią wydzierżawiła ze swojego gospodarstwa rolnego o powierzchni 11,93 ha w G., dwóm swoim zięciom – R. S. i M. K., którzy wcześniej nie zajmowali się produkcją rolną, po 1 działce (o powierzchni odpowiednio 4,53 ha i 4,37 ha). W związku z powyższymi zmianami w składzie spółki, Skarżąca ponownie złożyła do Marszałka wniosek o wydanie decyzji w sprawie wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw, a po jej uzyskaniu, począwszy od dnia 15 czerwca 2011 r. realizowała zatwierdzony przez ten organ Plan dochodzenia do uznania. Plan ten był podzielony na okresy półroczne i był dwukrotnie zmieniany decyzjami Marszałka z dnia 22 czerwca 2012 r. oraz z dnia 22 marca 2013 r. W okresie realizacji pięcioletniego PDU, Skarżąca wnioskowała, po zakończeniu każdego półrocznego okresu, do Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej: "Dyrektor OR ARiMR") o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Dyrektor OR ARiMR dwukrotnie przyznał Skarżącej pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania: - decyzją nr 9005/6750-7/13 z 25 lutego 2013 r. Skarżącej została przyznana pomoc w wysokości 4.742.519,40 zł za I półrocze 2 roku realizacji PDU, - decyzją nr 9005/6750/20/13 z 19 września 2013 r. Skarżącej została przyznana pomoc w wysokości 2.974.660,00 zł za pierwszy niepełny rok realizacji PDU. W dniu 22 grudnia 2015 r. Skarżąca złożyła do Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Łodzi (dalej: "Dyrektor OT ARR") wniosek o uznanie organizacji producentów owoców i warzyw. Dyrektor OT ARR decyzją z 29 kwietnia 2016 r. nr 3/2016/SO/U odmówił uznania Skarżącej za organizację producentów owoców i warzyw. Powodem odmowy było uznanie, że Skarżąca nie posiada minimum 5 członków będących producentami oraz że R. S. i M. K. nie są niezależnymi członkami, dzięki czemu W. P. może dysponować pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników Skarżącej. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Prezes ARR, decyzją z 28 lipca 2016 r. nr 52/CE/2016 uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dyrektor OT ARR decyzją z 30 listopada 2016 r. nr 4/2016/SO/OU ponownie odmówił uznania Skarżącej za organizację producentów owoców i warzyw. W uzasadnieniu organ wskazał na niespełnienie warunku minimalnej liczby członków grupy oraz naruszenie zasady niezależności członków i demokratyczności podejmowania decyzji przez członków Skarżącej. Ponadto stwierdził, że grupa została stworzona tylko po to, aby uzyskać dofinansowanie, którego beneficjentem będzie zewnętrzny podmiot związany z Prezesem Skarżącej, o czym świadczy koncentracja podaży na poziomie 92,97% do przedsiębiorstwa B. sp.j. Ponownie, w wyniku rozpoznania odwołania, Prezes ARR decyzją z 28 kwietnia 2017 r. nr 41/CE/2017 uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ramach wdrażanego w Polsce planu naprawczego mechanizmu wspierania wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw uregulowanego przepisami unijnymi, Prezes ARR, w dniu 24 lutego 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka z 14 czerwca 2011 r., które zakończyło się w dniu 21 sierpnia 2017 r. wydaniem decyzji nr 59/CE/2017 stwierdzającej jej nieważność. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra z 15 maja 2018 r. nr RR.po.027.29.2017 (dalej: "decyzja Ministra"). W decyzjach tych oba organy wskazały, że Marszałek nie podjął wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i że przy tak daleko idących zaniechaniach w gromadzeniu i analizie materiału dowodowego - nie sposób uznać, że doszło do spełnienia materialnoprawnych przesłanek do wydania decyzji o wstępnym uznaniu grupy producentów. Decyzja Ministra została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 stycznia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1337/18 oddalił skargę. Skarżąca wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku WSA. W związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji Marszałka, a tym samym utratą przez Skarżącą przymiotu wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw, Dyrektor OR ARiMR decyzją z 9 listopada 2018 r. nr OiW/2018/001/U umorzył postępowanie w sprawie wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw E. a wnioski Skarżącej o przyznanie pomocy finansowej za kolejne okresy półroczne PDU począwszy od I półrocza 2 roku realizacji PDU były przez ten organ rozpatrywane odmownie. Ponadto, Dyrektor OR ARiMR wydał dwie decyzje w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych przyznanych Skarżącej na mocy decyzji nr 9005/6750-7/13 z dnia 25 lutego 2013 r. oraz na mocy decyzji nr 9005/6750/20/13 z dnia 19 września 2013 r. W związku z przeniesieniem kompetencji w sprawie uznawania organizacji producentów owoców i warzyw z organów ARR na ARiMR, sprawę wniosku Skarżącej o uznanie organizacji producentów owoców i warzyw z 22 grudnia 2015 r. podjął Dyrektor OR ARiMR, który decyzją z 30 kwietnia 2021 r. nr OiW/2021/001/OU odmówił uznania organizacji producentów owoców i warzyw. Powodem odmowy była utrata przez Skarżącą statusu wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw. W dniu 30 sierpnia 2021 r. Prezes ARiMR, w wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej, decyzją nr 20/21 utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wyrokiem z 24 maja 2023 r. sygn. akt I GSK 976/19 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z 8 stycznia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1337/18 oraz decyzję Ministra z 15 maja 2018 r. i decyzję Prezesa ARR z 21 sierpnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka z 14 czerwca 2011 r. Tym samym, decyzja Marszałka przyznająca Skarżącej status wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw pozostała w obrocie prawnym. Na skutek rozpatrzenia wniosku Skarżącej z 20 czerwca 2023 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezesa ARiMR nr 20/21 z dnia 30 sierpnia 2021 r. w sprawie odmowy uznania organizacji producentów owoców i warzyw E.., Prezes ARiMR w dniu 31 lipca 2023 r. postanowieniem nr 73/CE/P/GROiW/2023/ARiMR wznowił postępowanie w tej sprawie. Skarżąca złożyła również wnioski o wznowienie 8 postępowań odnoszących się do jej wniosków o przyznanie pomocy finansowej dla wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw oraz 2 postępowań w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków. W dniu 25 września 2024 r. Prezes ARiMR wydał decyzję nr 16/CE/D/GROiW/2024/ARiMR, którą: - uchylił decyzję Prezesa ARiMR z 30 sierpnia 2021 r. nr 20/21 oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora OR ARiMR z 30 kwietnia 2021 r. nr OiW/2021/001/OU w sprawie odmowy uznania organizacji producentów owoców i warzyw E. oraz - odmówił uznania organizacji producentów owoców i warzyw E. sp. z o.o. w kategorii produktów lub grup produktów: owoce. Rozpoznając sprawę w następstwie odwołania Minister zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR z 25 września 2024 r. W uzasadnieniu Minister stwierdził, że Skarżąca nie spełnia warunków uznania organizacji producentów owoców i warzyw z uwagi na to, że sztucznie stworzyła warunki w celu otrzymania pomocy finansowej dedykowanej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami tego wsparcia, a celem działalności wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw było spełnienie kryteriów uznania organizacji producentów owoców i warzyw poprzez zrealizowanie działań ujętych w zatwierdzonym Planie dochodzenia do uznania. Zdaniem Ministra, Skarżąca zarówno funkcjonując jako wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw nie spełniała, jak również obecnie nadal nie spełnia celów organizacji producentów owoców i warzyw, takich jak koncentracja podaży, wprowadzanie produktów na rynek i stabilizacja cen producentów, określonych w art. 122 akapit pierwszy lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 oraz art. 41 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 157 z 15.6.2011, str. 1); dalej: "rozporządzenie nr 543/2011". (Obecnie, od 1 stycznia 2014 r. cele stawiane organizacjom producentów owoców i warzyw są określone w art. 152 ust. 1 lit. c pkt (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 671); dalej "rozporządzenie nr 1308/2013" oraz w art. 11 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 (Dz. Urz. UE L 138 z 25.05.2017, str. 4); dalej "rozporządzenie 2017/891"). Takie twierdzenie Minister wywiódł z faktu sprzedaży przez Skarżącą większości, a w wielu okresach półrocznych PDU całości produktów wytworzonych przez członków Skarżącej spółce powiązanej z nią osobowo, początkowo przez jednego członka - Prezesa Skarżącej, a w późniejszym okresie także przez jego córki będące członkami Skarżącej. Minister, po rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, nie tylko w sprawie wniosku o uznanie organizacji producentów owoców i warzyw, ale również we wszystkich wznowionych w 2023 r. sprawach dotyczących przyznania pomocy finansowej w pięcioletnim okresie realizacji przez Skarżącą PDU, tj. od 15 czerwca 2011 r. do 31 grudnia 2015 r., doszedł do wniosku, że pomoc finansowa dedykowana wstępnie uznanym grupom producentów owoców i warzyw, o której mowa w art. 103a rozporządzenia nr 1234/2007, nie należała się Skarżącej. Podstawą prawną odmowy przyznania pomocy finansowej jest art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE L 312 z 23.12.1995, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 2988/95", zgodnie z którym działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Obowiązek taki wynika również z art. 145 rozporządzenia nr 543/2011, zgodnie z którym nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, odnośnie do których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Zajmując powyższe stanowisko Minister kierował się wskazaniami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawartymi w wyroku z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12, Słynczewa siła EOOD przeciw Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond "Zemedelie" Razplasztatelna agencija. Orzeczono wtedy, że dla uznania, że nastąpiło stworzenie sztucznych warunków niezbędne jest istnienie elementu obiektywnego i subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów, do organów rozstrzygających w sprawie należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W ramach drugiego elementu natomiast należy rozważyć dowody pozwalające na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności, ubiegający się o taką płatność zamierzał uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie organ może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Mając powyższe na uwadze, Minister rozpatrując odwołania Skarżącej od decyzji wydanych przez Prezesa ARiMR we wszystkich wznowionych sprawach dotyczących działalności Skarżącej jako wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw, wykazał w ramach elementu subiektywnego, na podstawie chronologii podejmowanych przez członków Skarżącej działań, że jej zamiarem było utworzenie grupy producentów owoców i warzyw w celu skorzystania z bardzo korzystnego wsparcia przewidzianego dla tych podmiotów w przepisach UE, sprzecznie z jego celami, bowiem działania Skarżącej nie służyły poprawie sytuacji rynkowej jej członków, lecz była ona pośrednikiem i kanałem pośrednim, pobierającym środki finansowe w celu rozwoju firmy B. sp.j. istniejącej od 1992 r. i powiązanej osobowo ze Skarżącą. Jak wskazano wyżej, Skarżąca została utworzona w 2008 r. jako pięcioosobowa spółka składająca się z członków rodziny M. i W. P.. Natomiast W. P. w tym okresie był jednym ze wspólników B. sp.j., a od 30 stycznia 2013 r. jedna córek W. P., K. P. była jej prokurentem. W związku ze śmiercią M. P., z racji tego, że nie byłby spełniony wymóg minimalnej liczby 5 członków w grupie producentów, w styczniu 2010 r. w jej miejsce zostają przyjęci do Skarżącej dwaj zięciowie M. i W. P. – R. S. i M. K., którzy wcześniej nie zajmowali się uprawą i produkcją owoców. W celu spełnienia warunku bycia rolnikami, obaj wydzierżawiają od M.P., na 5 dni przed jej śmiercią, działki rolne, na których znajdują się plantacje porzeczek (umowy dzierżawy podpisuje w imieniu M.P. jej mąż W. P.). Następnie, M. K. R. S. w grudniu 2009 r. uzyskują wpis w krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, prowadzonym przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...], początkowo nie przedkładając dokumentów świadczących o ustanowieniu rozdzielności majątkowej ze swoimi żonami (córkami W. i M. P.) - takie dokumenty zostały przedłożone w 2014 r. (wyroki Sądu Rejonowego w [...] III Wydział Rodzinny i Nieletnich z 2014 r. ustanawiające rozdzielność majątkową małżonków S. i K. z dniem 3 listopada 2009 r.). Następnie, obaj zięciowie W. P. dokonują w dniu 9 lipca 2010 r. tymczasowego zameldowania w G., pod tym samym adresem, co siedziba Spółki, na okres 5 lat, tj. na okres, w jakim ma trwać realizacja PDU. Skarżąca zatem spełniła formalne warunki do uzyskania decyzji przyznającej jej status wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw. Natomiast elementem obiektywnym dla uznania, że Skarżąca w sposób sztuczny stworzyła warunki do uzyskania wsparcia dedykowanego wstępnie uznanym grupom producentów owoców i warzyw, według Ministra, było dokonywanie przez nią sprzedaży owoców wyprodukowanych przez jej członków przez cały pięcioletni okres PDU w zdecydowanej większości do podmiotu powiązanego z nią osobowo, tj. P., działającego od 30 stycznia 2013 r. pod firmą B. sp.j., a od 26 lutego 2014 r. pod firmą B. sp.j., kontrolowanego przez W. P. i jego córki. Ponieważ poszczególni członkowie Skarżącej przed założeniem grupy producentów również sprzedawali swoje produkty w większości do tej spółki, ich sytuacja rynkowa nie zmieniła się. Tymczasem, rolą grup i organizacji producentów jest poprawa pozycji rynkowej producentów. Indywidualni producenci, sprzedając wyprodukowane przez siebie produkty, mają bardzo słabą pozycję negocjacyjną względem odbiorców koncentrujących popyt, stąd przy udziale środków publicznych zachęca się i wspiera producentów rolnych do tworzenia silnych podmiotów koncentrujących podaż, aby wzmacniać ich pozycję rynkową. Ponadto, zdaniem Ministra, Skarżąca sprzedając produkty z grupy produktów "owoce", ze względu na którą ubiegała się o uznanie za organizację producentów owoców i warzyw, do spółki B. sp.j., tj. podmiotu powiązanego ze Skarżącą osobowo, naruszyła przepis § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw i ich zrzeszeń oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2017 r., poz. 1823); dalej: "rozporządzenie w sprawie uznawania" w zakresie warunku, o którym mowa w § 1 pkt 4 lit. f tiret drugie tego rozporządzenia. Przepis ten nakazuje podmiotowi wnioskującemu o uznanie organizacji producentów owoców i warzyw, jak również funkcjonującej już organizacji producentów, uwzględnienie w statucie lub umowie zasad i warunków sprzedaży owoców i warzyw z grupy produktów uznania wytworzonych przez członków wnioskodawcy z wyłączeniem możliwości sprzedaży tych owoców i warzyw spółce cywilnej lub osobowej, w której członek lub członkowie tego podmiotu uczestniczą jako wspólnicy. A skoro przepisy prawa nakładają wymóg zawarcia w akcie założycielskim organizacji producentów owoców i warzyw dodatkowych wymagań, oprócz określonych odrębnymi przepisami, wymogi te muszą być przez ten podmiot prawny spełniane. Minister, rozpatrując ponownie sprawę uznania organizacji producentów owoców i warzyw, po przeanalizowaniu obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie zwrócił również uwagę na to, że jeden z udziałowców (B. O.), który przystąpił do spółki w 2014 r., a więc w okresie, kiedy Skarżąca funkcjonowała jako wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw, nie został zatwierdzony jako członek grupy decyzją Marszałka, wbrew przepisowi § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie uznawania. Z uwagi na to, że cały podmiot prawny może być uznany za organizację producentów owoców i warzyw, nie jest możliwe funkcjonowanie spółki jako organizacji producentów, której nie wszyscy udziałowcy są członkami tej organizacji producentów. Ponadto, Minister stwierdził, że Skarżąca nie zrealizowała zatwierdzonego Planu dochodzenia do uznania w zakresie sprzedaży 420 ton owoców o wartości 912.000 zł w I półroczu 5 roku tego Planu. Minister podzielił również stanowisko Prezesa ARiMR, że uznanie za organizację producentów wstępnie uznanej grupy E. w obecnej sytuacji istniejących powiązań osobowych i ekonomicznych z podmiotem B. sp. j., prowadziłoby do powielenia procederu pozyskania wsparcia unijnego np. w ramach interwencji przewidzianych dla organizacji producentów owoców i warzyw w Planie strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023 - 2027 bądź jakimkolwiek innym programie WPR, w którym warunkiem skorzystania ze wsparcia jest posiadanie statusu uznanej organizacji producentów. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: a) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: i. § 3 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw i ich zrzeszeń oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2017 r. poz. 1823) (zwane dalej "Rozporządzeniem wykonawczym"), poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji odmawiającej Grupie uznania za organizację producentów owoców i warzyw, mimo spełnienia przez Grupę wszystkich przesłanek określonych wyżej wskazanymi przepisami warunkującymi uzyskanie uznania za organizację producentów owoców i warzy w, ii. § 3 ust. 1 i 3 Rozporządzenia wykonawczego poprzez ich błędną wykładnię skutkującą nieuzasadnionym przyjęciem, że Grupa w każdym półroczu realizacji Planu Dochodzenia do Uznania (dalej "PDU") musi dokonać sprzedaży o wartości prognozowanej określonej w PDU, podczas gdy: - z § 3 ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego wynika, że obowiązek realizacji PDU dotyczy tylko i wyłącznie ściśle wyznaczonego zakresu PDU, a określonego w art. 37 akapit 1 lit. c Rozporządzenia nr 543/2011 tj. w zakresie działań i inwestycji jakie należy zrealizować w celu uzyskania uznania; - obowiązek ten nie wynika ze wskazanych przepisów, ani żadnego innego obowiązującego przepisu prawa, a ponadto wartość sprzedanych produktów warunkująca możliwość uzyskania uznania za organizację producentów owoców i warzyw została przez ustawodawcę wprost określona w § 3 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia wykonawczego i który to warunek został spełniony przez Grupę. iii. § 3 ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego w zw. z § 1 pkt 4 lit. f Rozporządzenia wykonawczego w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 października 2016 r. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą nieuzasadnionym przyjęciem, że ze wskazanych przepisów wynika zakaz sprzedaży produktów przez Grupę na rzecz spółki osobowej, w której członek łub członkowie Grupy uczestniczą jako wspólnicy, podczas gdy przepisy te określają jedynie, wymóg umieszczenia określonych informacji przez Grupę w treści umowy spółki, a ponadto informacja w umowie spółki miała dotyczyć wyłączenia sprzedaży tylko i wyłącznie na rzecz członka grupy, a nie wyłączenia sprzedaży na rzecz jakichkolwiek innych podmiotów, w tym spółek osobowych i kapitałowych, w których członkowie mogą być wspólnikami, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego uznania przez MRiRW, że: - Grupa złamała ustanowiony zakaz dokonując sprzedaży na rzecz spółki osobowej – P. (od 30.01.2013 r. B., obecnie B. sp.j.), a późmej do B. sp. j., mimo, iż taki zakaz nie został sformułowany we wskazanych przepisach, - Grupa nie zrealizowała celów określonych w art. 41 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UH) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 157, str. 1 z późn. zm.) oraz w art. 152 pkt 1 Et c) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 671 z późn. zm.) bowiem sprzedaż produktów dokonana przez Grupę na rzecz P. (od 30.01.2013 r. B., obecnie B. sp.j.), mimo, iż żaden tych przepisów nie wskazuje żadnej kategorii podmiotów na rzecz których taka sprzedaż byłaby wyłączona; iv. § 3 ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego w zw. z § 1 pkt 4 lit. f Rozporządzenia wykonawczego w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 października 2016 r. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą nieuzasadnionym przyjęciem, że ze wskazanych przepisów wynika zakaz sprzedaży produktów przez Grupę na rzecz spółki osobowej, w której członek lub członkowie Grupy uczestniczą jako wspólnicy, podczas gdy przepisy te określają jedynie wymóg umieszczenia określonych informacji przez Grupę w treści umowy spółki, a ponadto, treść wskazanego przepisu po nowelizacji nie ustanawia zakazu dokonywania sprzedaży na rzecz określonych podmiotów, ale wyłącznie określa jaka sprzedaż podlega wliczaniu do wartości produkcji sprzedanej - czyli do podstawy obliczenia pomocy finansowej przysługującej organizacji, a jaka sprzedaż podlega wyłączeniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego uznania przez MRiRW, że: - Grupa złamała ustanowiony zakaz dokonując sprzedaży na rzecz spółki osobowej – P. (od 30.01.2013 r. B., obecnie B. sp.j.), a później do B. sp. j., mimo, iż taki zakaz nie został sformułowany we wskazanych przepisach, - Grupa nie zrealizowała celów określonych w art. 41 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 157, str. 1 z późn. zm.) oraz w art. 152 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 671 z późn. zm.) bowiem sprzedaż produktów dokonana przez Grupę na rzecz PPH B. (od 30.01.2013 r. B., obecnie B. sp.j.), mimo, iż żaden tych przepisów nie wskazuje żadnej kategorii podmiotów na rzecz których taka sprzedaż byłaby wyłączona; v. art. 41 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 157, str. 1 z późn. zm.) oraz w art. 152 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 671 z późn. zm.) poprzez ich wadliwą wykładnię, skutkującą nieuprawnionym przyjęciem przez Organ I instancji, iż E. nie spełniła celów stawianych Grupie przez przepisy prawa unijnego; vi. art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 roku w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (dalej zwanego: "Rozporządzeniem 2988/95") oraz art. 62 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenie (UE) 1306/2013 (Dz.U.UE.L.435 z 06.12.2021, str. 187) (zwane dalej Rozporządzeniem 2021/2116) poprzez ich zastosowanie, mimo iż w okolicznościach niniejszej sprawy Grupa nie dopuściła się działań skierowanych na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści; vii. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 Rozporządzenia 2988/95 poprzez jego niezastosowanie, mimo iż zarzucane przez Organ I instancji rzekomo istniejące nieprawidłowości nie mogą być sankcjonowane ze względu na upływ terminu przedawnienia. b) przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie: i. art. 7, 76 § 1 i 2, 77, w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691); dalej: "k.p.a." poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie oraz dowolną, błędną jego ocenę, sprzeczną z treścią faktów stwierdzonych dokumentami urzędowymi, w szczególności z dokumentami w postaci: - raportu z czynności kontrolnych nr UOP/OR05/0010/24 z 8 czerwca 2024 sporządzonego przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w związku z wnioskiem złożonym przez Grupę o uznanie za organizację, - raportu z 15 marca 2016 roku sporządzony w związku z kontrolą przeprowadzoną w okresie od 8 lutego do 15 marca 2016 roku przez Agencję Rynku Rolnego, - decyzji z 14 czerwca 2011 roku dokonującej wstępnego uznania grupy producentów przy składzie osobowym obejmującym M. K. oraz R. S., jako spełniających warunki uczestnictwa w grupie, - protokołu kontroli z 31 maja 2011 roku prowadzonej przez przedstawicieli Departamentu Rolnictwa i Ochrony Środowiska Urzędu Marszałkowskiego w Łodzi; - protokołu kontroli z 26 sierpnia 2013 roku prowadzonej przez przedstawicieli Departamentu Rolnictwa i Ochrony Środowiska Urzędu Marszałkowskiego w Łodzi; - protokołu kontroli z 30 lipca 2015 roku prowadzonej przez przedstawicieli Departamentu Rolnictwa i Ochrony Środowiska Urzędu Marszałkowskiego w Łodzi; - protokołu kontroli ARiMR, znak sprawy 9005/6700/9005/2/14 wraz z załącznikiem nr 1, - protokołu z kontroli z 6 sierpnia 2012 roku przeprowadzonej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, - protokołu z kontroli z 19 marca 2014 roku przeprowadzonej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, - protokołu z kontroli z 16 kwietnia 2014 roku przeprowadzonej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, - protokołu z kontroli z 6 lutego 2015 roku przeprowadzonej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, między innymi poprzez : - błędne uznanie, że gospodarstwo rolne M. P. zostało podzielone w sposób sztuczny i zamierzony wyłącznie w celu spełnienia warunków formalnych stawianych przez prawo i założenia Grupy w zakresie posiadania przez grupę co najmniej 5 członków, podczas gdy R. S. oraz M. K. spełniali i nadal spełniają wszystkie warunki aby być członkiem grupy, a ich włączenie do Grupy nie miało charakteru sztucznego, a wynikało jedynie z nadzwyczajnych okoliczności związanych z chorobą M. P. i śmiercią na jej skutek; - błędne uznanie, że R. S. oraz M. K. są niewiarygodnymi członkami w związku z faktem, iż nie posiadają nie posiadają zaplecza technicznego, w sytuacji kiedy prowadzą oni gospodarstwa ekologiczne, gdzie nie wykonuje się zabiegów chemizacyjnych i nawożenia, większość prac wykonuje się ręcznie, a zbiory wykonywane były przy wykorzystaniu sprzętu E. co było zgodne z założeniami PDU oraz pominięcie okoliczności, iż członkowie Ci przedłożyli cały szereg dokumentów potwierdzających faktyczne prowadzenie działalności rolniczej na dzierżawionych gruntach, co znalazło odzwierciedlenie w urzędowych dokumentach z przeprowadzanych kontroli; - pominięcie dowodów świadczących o tym, że R. S. oraz M. K. przed przystąpieniem do grupy korzystali z pomocy sąsiedzkiej przy prowadzeniu zabiegów mechanicznych pielęgnacyjnych w swoich gospodarstwach; - błędne uznanie, że Grupa dopuściła się działań skierowanych na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści; - błędne uznanie, że sprzedaż dokonana przez Grupę nie może zostać uznana za wprowadzenie do obrotu, podczas gdy przedłożone przez Grupę dokumenty w sposób jednoznaczny potwierdzają fakt dokonania sprzedaży i wprowadzenia produktów do obrotu, a nawet fakt dalszej odsprzedaży przez spółkę B. sp.j. na rzecz podmiotów w żaden sposób nie powiązanych z Grupą, a więc realizacji celów określonych w art. 41 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 157, str. 1 z późn. zm.) oraz w art. 152 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 671 z późn. zm.) , - błędne uznanie, że istnienie powiązań osobowych pomiędzy spółką Grupy, a odbiorcą sprzedawanych produktów, świadczy automatycznie o nie zrealizowaniu przez Grupę celu w postaci koncentracji podaży' i wprowadzenia produktów na rynek; - błędne uznanie, iż transakcje pomiędzy spółką Grupy, a odbiorcą sprzedawanych produktów tj. P. (obecnie B. sp.j.) nie zostały przeprowadzone na warunkach rynkowych, - pominięcie dowodów świadczących o tym, że R. S. oraz M. K. przed przystąpieniem do grupy korzystali z pomocy sąsiedzkiej przy prowadzeniu zabiegów mechanicznych pielęgnacyjnych w swoich gospodarstwach; - błędne uznanie, że kwestia pokrewieństwa i powinowactwa budzi wątpliwości co do wiarygodności członków grupy w sytuacji kiedy już na etapie tworzenia grupy ustalono, przy aprobacie organu wydającego decyzję o wstępnym uznaniu, że spółka ma mieć charakter rodzinny, na co wskazuje chociażby jej nazwa — E., oraz błędne wnioskowanie, że okoliczność pokrewieństwa i powinowactwa może być podstawą wydania decyzji odmownej; co skutkowało nieuzasadnionym przyjęciem przez MRiRW, że: - Grupa stworzyła sztuczne warunki dla uzyskania pomocy finansowej, dokonywałą zakazanej przepisami prawa sprzedaży produktów i działania te nie korespondują z celami określonymi w art. 41 ust. IR nr 543/2011 oraz art. 152 pkt 1 lit c) Rozporządzenia 1308/2013. ii. art. 7a. k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy żaden z przepisów, które stanowią o przyznaniu pomocy dla wstępnie uznanej grupy producentów, a także uznaniu grupy za organizację producentów owoców i warzyw, nie określa podmiotów, ani żadnych kryteriów na rzecz których zbycie wytworzonych przez członków grupy i samą grupę produktów rolnych, dla których została ona utworzona wyłączałoby możliwość uzyskania decyzji o uznaniu Grupy za organizację producentów owoców i warzyw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nietrafne są zarzuty nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie oraz dowolnej, błędnej jego oceny, sprzecznej z treścią faktów stwierdzonych dokumentami urzędowymi. Należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż Minister nie zakwestionował faktu, że dwaj zięciowie W. P. stali się w 2009 r. rolnikami, pomimo, że wcześniej nie zajmowali się produkcją rolną i uznał, że wszystkie formalne warunki bycia producentem owoców zostały przez nich spełnione. Wydzierżawiono im działki rolne, za które opłacali podatek, mogli wykazać się fakturami sprzedaży owoców z dzierżawionych przez nich działek, zostali wpisani do krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zameldowali się tymczasowo pod adresem siedziby Skarżącej na okres 5 lat, czyli czas realizacji PDU, a nawet jak orzekł w 2014 r. Sąd Rejonowy w [...], od 3 listopada 2009 r. mieli ustanowioną rozdzielność majątkową w swoich związkach małżeńskich. Organ odwoławczy wskazał natomiast, że chronologia działań podejmowanych przez członków Skarżącej, w tym udzielane pełnomocnictwa czy dzierżawy gruntów rolnych, daje podstawy do stwierdzenia, że zamiarem Skarżącej było utworzenie grupy producentów owoców i warzyw, dla której przepisy UE przewidywały bardzo korzystne wsparcie finansowe. Skarżąca funkcjonując przez 5 lat jako wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw nie wypełniała celów wynikających z art. 122 akapit pierwszy lit. c rozporządzenia nr 1234/2007 oraz art. 41 rozporządzenia nr 543/2011, tj. nie wprowadzała produktów wytworzonych przez swoich członków na rynek, ale sprzedawała je podmiotowi powiązanemu ze Skarżąca osobowo, w ten sposób, że założyciel funkcjonującej od wielu lat spółki B. s.j. (wcześniej P.) był jednocześnie założycielem i Prezesem spółki E. sp. z o.o. Również córki W. P. były zaangażowane w działalność obu ww. spółek w ten sposób, że K. P. od 30 stycznia 2013 r. do 29 sierpnia 2018 r. była prokurentem B. sp.j., a od 29 sierpnia 2018 r. jest jej wspólnikiem, M. P. była od 19 lutego 2015 r. do 29 sierpnia 2018 r. prokurentem B. sp.j., a od 29 sierpnia 2018 r. jest również wspólnikiem tej spółki, natomiast J. S. z domu P. jest wspólnikiem B. sp.j. od 29 sierpnia 2018 r., przy czym każdy ze wspólników samodzielnie reprezentuje tę spółkę. W świetle powyższych ustaleń organy trafnie wywiodły, że Skarżąca w sposób sztuczny utworzyła warunki, żeby uzyskać status wstępnie uznanej grupy oraz że zamierzała skorzystać i częściowo skorzystała ze wsparcia, które jej się nie należało. A jako, że celem wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw było spełnienie warunków uznania organizacji producentów owoców i warzyw, to skoro Skarżąca sztucznie stworzyła warunki do bycia grupą producentów owoców i warzyw, nie można jej uznać za organizację producentów owoców i warzyw. Sąd podzielił stanowisko Ministra, iż już samo utworzenie w 2008 r. pięcioosobowej spółki rodzinnej, której celem było skorzystanie ze wsparcia dedykowanego wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw, w sytuacji, gdy jej poszczególni członkowie mieli zapewniony zbyt swoich produktów, bowiem sprzedawali je w większości do firmy, w której początkowo Prezes E. sp. z o.o., a później również inni członkowie tej spółki byli wspólnikami, nosiło znamiona sztucznie stworzonych warunków. Z chwilą śmierci M. P., E. sp. z o.o. nie spełniała wymogu minimalnej liczby 5 członków koniecznej do uzyskania statusu wstępnego uznania. Nie ma znaczenia czy zmarłego członka spółki E. sp. z o.o. zastąpiło dwoje nowych członków w wyniku podziału gospodarstwa rolnego, czy byłaby to jedna osoba, w opinii Ministra spółka ta od początku została powołana przez W. P. jako zbędne ogniwo pośredniczące w handlu między członkami jego rodziny a prowadzona przez niego od lat spółką P., działającą od 30.01.2013 r. pod firmą B. sp.j., a następnie od 26.02.2014 r. B. sp.j. (na podstawie wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym). Odnosząc się do powyższych ustaleń faktycznych wskazać należy, że unijne przepisy dotyczące rynku owoców i warzyw koncentrują się na stymulacji procesu zrzeszania się producentów, będących najsłabszym ogniwem w łańcuchu dostaw żywności, w organizacjach producentów. Rolą organizacji producentów, stosownie do art. 122 rozporządzenia nr 1234/2007 (a po jego zastąpieniu od dnia 1 stycznia 2014 r. – stosownie do art. 152 rozporządzenia nr 1308/2013) jest wzmocnienie pozycji rynkowej i stabilizacja dochodów poszczególnych producentów poprzez planowanie i dostosowywanie ich produkcji do popytu, koncentrację podaży, oferowanie pomocy technicznej i zarządzanie kryzysami. Natomiast wstępnie uznane grupy producentów owoców i warzyw były podmiotami, które poprzez realizację Planu dochodzenia do uznania miały w okresie maksymalnie 5 lat spełnić kryteria uznania za organizację producentów i w tym celu mogły skorzystać ze szczególnej pomocy finansowej. Cele stawiane wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw były takie same jak cele organizacji producentów owoców i warzyw. Przepisy Unii Europejskiej o wspólnej organizacji rynków produktów rolnych regulujące wspieranie podmiotów prawnych zrzeszających producentów owoców i warzyw, w okresie kiedy Polska przystąpiła do UE, przewidywały zarówno możliwość ubiegania się o wsparcie organizacjom producentów, jak i podmiotom niemającym odpowiedniej infrastruktury ani doświadczenia we wspólnym wprowadzaniu na rynek produktów wytworzonych przez zrzeszonych w nich producentów, tj. wstępnie uznanym grupom producentów owoców i warzyw. Wspieranie wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw w reżimie tych przepisów zakończyło się z dniem 31 grudnia 2013 r. Nieuprawniony jest zarzut nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w postaci szeregu protokołów z kontroli przeprowadzonych przez przedstawicieli Urzędu Marszałkowskiego w Łodzi, zarówno przed jej wstępnym uznaniem, jak i później w trakcie jej działalności, a także protokołów z kontroli przeprowadzonych przez organy ARR i ARiMR. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż Minister przeanalizował wszystkie protokoły z kontroli przesłane przy pismach Skarżącej z dnia 9 maja i 1 lipca 2024 r., jak i załączone do odwołania i w zaskarżonej decyzji na str. 48 - 52 odniósł się do ich treści. Przedmiotem przeprowadzonych kontroli była przed wszystkim kwestia spełniania definicji rolnika przez wszystkich członków Skarżącej i odrębności prowadzonych przez nich gospodarstw, zarówno przed złożeniem wniosku o wstępne uznanie grupy producentów jak i w okresach późniejszych oraz na etapie kontroli spełniania warunków uznania za organizację producentów owoców i warzyw. W trakcie tych kontroli sprawdzano, czy członkowie opłacali podatek rolny, dokonywali zakupu środków do produkcji, czy dysponowali maszynami i urządzeniami niezbędnymi do uprawy i zbioru owoców. Z protokołów tych natomiast nie wynika, czy podczas kontroli na miejscu była badana kwestia realizacji przez Skarżącą celów wynikających z przepisów rozporządzeń nr 1234/2007 i nr 543/2011, a później od 1 stycznia 2014 r. z przepisów rozporządzeń nr 1308/2013 i 2017/891. Informacje zawarte w raporcie z kontroli z dnia 15 marca 2016 r., sporządzonego na potrzeby weryfikacji spełniania warunków uznania za organizację producentów owoców i warzyw, były niewystarczające dla stwierdzenia czy Skarżąca nie stworzyła w sposób sztuczny warunków dla pozyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia dla grup i organizacji producentów owoców i warzyw, w związku z czym organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że raport ten nie jest dowodem, który może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy sztucznego stworzenia warunków do skorzystania z tego systemu wsparcia. Analogicznie, odpowiadając na zarzuty Skarżącej podniesione w odwołaniu, Minister w sposób wyczerpujący odniósł się do ustaleń kontrolerów ARiMR zawartych w załączniku 1 do raportu z czynności kontrolnych nr UOP/OR5/0010/24 z dnia 8 czerwca 2024 r., a także do ustaleń kontrolerów ARiMR dokonanych w dniu 19 marca 2014 r. w raporcie nr 9005/6700/9/14. Kontrola na miejscu skupiona była przede wszystkim na wypełnianiu definicji rolnika przez wszystkich członków Skarżącej. Organy nie zakwestionowały ustaleń dokonanych w powyższym zakresie w ww. raportach z kontroli. Minister w zaskarżonej decyzji zasadnie wskazał przy tym na brak definicji pojęcia pomocy sąsiedzkiej, w ramach której, zdaniem Skarżącej, wykonywane były usługi ogrodnicze na działkach obu zięciów W. P.. Nie wiadomo jakie usługi można wykonywać w ramach takiej pomocy i po jakich kosztach, bowiem Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów ponoszenia przez ww. dwóch producentów kosztów prowadzenia plantacji porzeczek o łącznej powierzchni 8,90 ha. Zasadnie wskazano, iż może budzić wątpliwość oświadczenie o wykonywaniu w ramach pomocy sąsiedzkiej wszystkich zabiegów mechanicznych, a do takich można zaliczyć wykonywanie oprysków, cięcie krzewów, odchwaszczanie, ściółkowanie czy koszenie murawy. Należy zauważyć, że Marszałek Województwa Łódzkiego nie miał podstaw, żeby odmówić Skarżącej wstępnego uznania, w sytuacji, gdy wszystkie formalne warunki zostały spełnione, dlatego, że to nie w jego kompetencjach leżało przyznawanie środków finansowych. Również kompetencje dyrektora oddziału terenowego ARR w zakresie uznawania organizacji producentów owoców i warzyw przejęte od marszałka województwa z dniem 3 października 2015 r. (na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1419) nie pozwalały mu na analizowanie kwestii sztucznego tworzenia warunków do ubiegania się o przyznanie korzyści finansowych sprzecznie z celami systemu wsparcia organizacji producentów owoców i warzyw. Istotne jest przy tym, iż to na organach agencji płatniczej, jaką jest ARiMR, spoczywa obowiązek sprawdzenia, czy wnioskujący o środki publiczne nie stworzył w sposób sztuczny warunków do skorzystania z tych środków w sposób sprzeczny z celami danego systemu wsparcia. Odmienną bowiem kwestią jest spełnienie formalnych warunków dla uzyskania statusu wstępnie uznanej grupy producentów albo uznanej organizacji producentów, a odmienną spełnienie przesłanek do otrzymania pomocy finansowej. Przeciwne podejście prowadziłoby do sytuacji, w której rola organu agencji płatniczej byłaby sprowadzona wyłącznie do naliczenia i wypłaty wnioskowanej kwoty pomocy finansowej, gdyż sam fakt posiadania statusu wstępnego uznania bądź uznania przesadzałby o zasadności przyznania płatności. Jednak taką interpretację wyklucza art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, który nakazuje badanie czy przyznanie płatności nie jest konsekwencją stworzenia przez danego beneficjenta warunków w sposób sztuczny. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego. Nietrafny jest naruszenia § 3 ust. 1-3 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania poprzez ich niezastosowanie. Jak wykazano powyżej, Spółka przede wszystkim nie spełnia wymogów § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, ponieważ nie spełnia celów określonych w art. 152 ust. 1 lit. c ppkt (ii) rozporządzenia nr 1308/2013, tj. koncentracji dostaw i umieszczania na rynku produktów wytwarzanych przez jej członków. Skoro Spółka sztucznie stworzyła warunki do pozyskania wsparcia dla wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw, sprzecznie z celami tego systemu wsparcia, poprzez sprzedaż produktów wytworzonych przez członków Spółki do podmiotu powiązanego osobowo ze Skarżącą, a celem wsparcia kierowanego do wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw było spełnienie kryteriów uznania za organizację producentów owoców i warzyw, tym samym Spółka nie spełnia tych kryteriów. Nieuprawniony jest zarzut naruszenia § 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię skutkującą nieuzasadnionym przyjęciem, że Grupa w każdym półroczu realizacji Planu Dochodzenia do Uznania (dalej "PDU") musi dokonać sprzedaży o wartości prognozowanej określonej w PDU. Należy odróżnić warunek zrealizowania przez ubiegającą się o uznanie za organizację producentów wstępnie uznaną grupę producentów jej PDU, o którym to warunku mówi przepis § 3 ust. 3 tego rozporządzenia, od wymogu wytwarzania minimalnej wartości produkcji sprzedanej przez podmiot ubiegający się o uznanie za organizację producentów, który określa jego wielkość ekonomiczną, i który został określony w § 3 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia na poziomie 500.000 zł. Istotnie są to dwa różne warunki do spełnienia: jeden, mówiący o minimalnej wartości produkcji sprzedanej w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o uznanie organizacji producentów - dla wszystkich wnioskodawców i drugi, odnoszący się do tych podmiotów, które jako wstępnie uznane grupy producentów, muszą zrealizować Plan dochodzenia do uznania. PDU winien być zrealizowany w takiej wersji, w jakiej został zatwierdzony przez właściwy organ, co wynika z przepisów art. 125e rozporządzenia nr 1234/2007 oraz art. 38 rozporządzenia nr 543/2011, przy czym każda zmiana wymagała zatwierdzenia przez właściwy organ. Nie można więc zgodzić się ze Spółką, że zaplanowane na I półrocze 5 roku realizacji jej PDU - wielkość i wartość sprzedaży owoców były jedynie "prognozami" i Skarżąca mogła dowolnie przenieść zaplanowaną sprzedaż na inny okres PDU bez dokonywania stosownych zmian. Ponadto, w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie ma znaczenia twierdzenie Spółki, że zrealizowała PDU zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie uznawania, tj. wyłącznie w zakresie działań i inwestycji jakie należy zrealizować w celu uzyskania uznania, w sytuacji gdy organy wykazały w sposób bezsporny, że Spółka nie spełnia warunków określonych w § 3 ust. 1 pkt 4 tego rozporządzenia. Niezasadne są zarzuty: naruszenia § 3 ust. 3 rozporządzenia w zw. z § 1 pkt 4 lit. f rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 października 2016 r. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą nieuzasadnionym przyjęciem, że ze wskazanych przepisów wynika zakaz sprzedaży produktów przez Grupę na rzecz spółki osobowej, w której członek lub członkowie Grupy uczestniczą jako wspólnicy, podczas gdy przepisy te określają jedynie, wymóg umieszczenia określonych informacji przez Grupę w treści umowy spółki, a także naruszenia § 3 ust. 3 rozporządzenia w zw. z § 1 pkt 4 lit. f rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 października 2016 r. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą nieuzasadnionym przyjęciem, że ze wskazanych przepisów wynika zakaz sprzedaży produktów przez Grupę na rzecz spółki osobowej, w której członek lub członkowie Grupy uczestniczą jako wspólnicy, podczas gdy przepisy te określają jedynie wymóg umieszczenia określonych informacji przez Grupę w treści umowy spółki. Należy zauważyć, że rozporządzenie w sprawie uznawania, które wdraża uregulowania unijne było kilkukrotnie zmienione w wyniku nabywania doświadczenia w administrowaniu mechanizmem wspierania wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw. W wyniku audytów przeprowadzonych przez Komisję Europejską i Europejski Trybunał Obrachunkowy, Polska została zobowiązana do realizacji planu naprawczego w tym mechanizmie. Plan naprawczy realizowany w latach 2015-2018 obejmował m.in. zmianę krajowych przepisów, szkolenie pracowników urzędów marszałkowskich i agencji płatniczych oraz przeprowadzenie ponownych kontroli wniosków o wstępne uznanie i uznanie, a także wniosków o przyznanie pomocy finansowej na działania ujęte w Planach dochodzenia do uznania. W rozporządzeniu w sprawie uznawania z 2008 r. (Dz. U. z 2009 r. poz. 27) przepis § 1 pkt 5 lit. f nakładał na wnioskującego o wstępne uznanie grupy producentów owoców i warzyw obowiązek zawarcia w statucie albo umowie zasad i warunków sprzedaży owoców i warzyw wytworzonych przez członków tego podmiotu. W rozporządzeniu w sprawie uznawania z 2013 r. (Dz. U. poz. 1178), w związku ze stwierdzonymi nadużyciami i nieprzestrzeganiem celów unijnych rozporządzeń przez wstępnie uznane grupy producentów owoców i warzyw, powyższy wymóg został uzupełniony o konieczność wyłączenia możliwości sprzedaży owoców i warzyw członkom wstępnie uznanej grupy, a następnie w 2016 r. (Dz. U. poz. 1463), w związku z dalszym nieprzestrzeganiem celów wynikających z przepisów UE przez niektóre grupy producentów i sprzedażą produktów wytworzonych przez członków grupy współmałżonkom członków bądź podmiotom prawnym tworzonym przez członków grupy zamiast wprowadzania tych produktów na rynek, ustawodawca rozszerzył katalog podmiotów, do których należy wyłączyć możliwość sprzedaży tych produktów. Cele wynikające z prawa Unii Europejskiej pozostały w tym okresie takie same. Rację ma Skarżąca, że w okresie gdy była wstępnie uznaną grupą producentów owoców i warzyw, jak również na dzień złożenia przez nią wniosku o uznanie organizacji producentów owoców i warzyw w dniu 22 grudnia 2015 r., przepis § 1 pkt 4 lit. f rozporządzenia w sprawie uznawania przewidywał wymóg zawarcia w statucie albo umowie, oprócz wymagań określonych w odrębnych przepisach, zasady i warunki sprzedaży owoców i warzyw z grupy produktów uznania, wytworzonych przez członków podmiotu zrzeszającego producentów owoców i warzyw, z wyłączeniem możliwości sprzedaży owoców i warzyw członkom tego podmiotu. Jednak począwszy od dnia 15 października 2016 r. zaczął obowiązywać wymóg zawarcia w statucie albo umowie zasad i warunków sprzedaży produktów z grupy produktów uznania wytworzonych przez członków z wyłączeniem możliwości sprzedaży tych produktów m.in. również współmałżonkom członków, a także spółce cywilnej lub spółce osobowej, w której członek lub członkowie tego podmiotu uczestniczą jako wspólnicy. Rozporządzenie wprowadzające te zmiany, tj. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 września 2016 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw i ich zrzeszeń oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. poz. 1463) weszło w życie po upływie 30 dni od dnia publikacji, co miało pozwolić wszystkim wstępnie uznanym grupom i uznanym organizacjom producentów owoców i warzyw na zmianę postanowień statutów bądź umów i przestrzeganie tych wymogów. Przepisy te nie zawierały żadnych przepisów przejściowych, zatem w przypadku rozpatrywania wniosków o uznanie organizacji producentów owoców i warzyw złożonych przed dniem wejścia w życie zmienionych przepisów i wydania decyzji po wejściu ich w życie, zastosowanie miał wymóg wprowadzony tym rozporządzeniem. W zaskarżonej decyzji Minister wyjaśnił, że Skarżąca dokonała stosownej zmiany postanowień § 16 umowy spółki z dnia 11 grudnia 2008 r. - uchwałą nr 1 podjętą na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników w dniu 14 października 2016 r. (akt notarialny Repertorium A numer 3710/2016), jednak dowody sprzedaży z trzech ostatnich lat (2022-2024) pokazują, że Skarżąca nie przestrzega postanowień umowy spółki w powyższym zakresie i nadal sprzedaje produkty wytworzone przez swoich członków do spółki B. sp.j., czyli spółki osobowej, w której wspólnikami są udziałowcy Skarżącej. Tym samym narusza przepis § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie uznawania w zakresie warunku, o którym mowa w § 1 pkt 4 lit. f tiret drugie tego rozporządzenia, co oznacza, że nie spełnia jednego z warunków uznania organizacji producentów owoców i warzyw. Sąd podziela stanowisko Ministra, iż umieszczenie odpowiedniego zapisu w postanowieniach umowy spółki nie oznacza, iż Skarżąca spełniła warunek, o którym mowa w § 1 pkt 4 lit. f tiret drugie tego rozporządzenia. Umowa spółki stanowi podstawowy dokument określający zasady działania spółki, a wspólnicy i organy spółki są zobowiązane do przestrzegania postanowień umowy. Zatem musi być również spełniane postanowienie zakazujące sprzedaży produktów z grupy produktów uznania wytworzonych przez członków organizacji producentów owoców i warzyw spółce osobowej, w której uczestniczą członkowie danej organizacji producentów. W przypadku Skarżącej, nie może ona sprzedawać produktów z grupy produktów "owoce" spółce B. sp.j., jeśli Spółka chce spełniać warunki uznania organizacji producentów owoców i warzyw. Nie ma również racji Skarżąca twierdząc, że celem tego przepisu jest uregulowanie, jaka sprzedaż może być wliczana do wartości produkcji sprzedanej przy ubieganiu się o pomoc finansową. Omawiany przepis znajduje się bowiem w rozporządzeniu regulującym warunki wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw i uznania organizacji producentów owoców i warzyw i wynikający z niego zakaz sprzedaży produktów do podmiotów powiązanych z członkami grupy lub organizacji jest jednym z warunków uznania. Przepis § 1 pkt 4 lit. f rozporządzenia wskazuje w sposób jednoznaczny, że zasady i warunki sprzedaży owoców i warzyw z grupy produktów uznania, które mają się znaleźć w statucie albo umowie, mają określać również wymóg dokumentowania wyłącznie fakturami sprzedaży, której wartość stanowi podstawę do wyliczenia wysokości pomocy finansowej, z wyłączeniem możliwości sprzedaży tych owoców i warzyw wskazanym osobom lub podmiotom. Tym samym niesłuszny jest zarzut Skarżącej naruszenia art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, bowiem w kontrolowanej sprawie nie istniały wątpliwości co do treści normy prawnej wyrażonej w § 1 pkt 4 lit. f rozporządzenia w sprawie uznawania, z którego wynika wymóg nie tylko umieszczenia odpowiedniego zapisu w postanowieniach umowy spółki, ale również jego stosowanie w praktyce. W przepisie jest wskazany katalog podmiotów, do których organizacja producentów owoców i warzyw nie może sprzedawać produktów swoich członków i wymóg ten jest jednym z warunków uznania organizacji producentów owoców i warzyw. Nieuprawniony jest zarzut błędnej wykładni wymogów art. 152 ust. 1 lit. c ppkt (ii) rozporządzenia nr 1308/2013 i art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 543/2011. Nie jest tak jak twierdzi Skarżąca, że kierunek sprzedaży do podmiotu powiązanego ze Skarżącą nie ma znaczenia. Przepisy ogólne dotyczące relacji rynkowych, w tym kierunków sprzedaży przyjętych przez dany podmiot, nie zabraniają sprzedaży do podmiotu powiązanego ze sprzedającym, jednakże każdy podmiot sięgając po środki publiczne musi dostosować się do określonych zasad i wydatkować te środki zgodnie z celami danego systemu wsparcia. Z przepisów regulujących zasady wsparcia wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw wprost wynika, że jest ono ukierunkowane na tworzenie niezależnych podmiotów, zrzeszających indywidualnych producentów, aby wpływać na relacje w całym łańcuchu żywnościowym, wzmacniając rolę producenta, czyli pierwszego ogniwa tego łańcucha. Dla oceny czy "wprowadzanie do obrotu produktów swoich członków" spełnia wymogi prawne, wykorzystuje się kryterium, że transakcje muszą być dokonywane na warunkach rynkowych. Oznacza to, że muszą one wynikać z bezstronnych negocjacji pomiędzy dwoma niezależnymi osobami (fizycznymi lub prawnymi). Nie można mówić o bezstronnych negocjacjach w sytuacji, gdy rodzinna spółka sprzedaje produkty wytworzone przez jej członków będących jednocześnie członkami tej rodziny, spółce należącej do tej samej rodziny. Nie chodzi tu o rozszerzającą wykładnię pojęcia "wprowadzania do obrotu". W ocenie Sądu, Minister dokonał w sposób niewadliwy ustaleń faktycznych, które potwierdziły, iż E. sp. z o.o. powstała na potrzeby spółki B. sp.j. i jest zbędnym pośrednikiem między członkami rodziny W. P. a jego firmą zajmującą się przetwórstwem owoców. Inwestycje zaplanowane do realizacji przez Skarżącą w PDU, takie jak budowa bazy przechowalniczo dystrybucyjnej w G., rozbudowa bazy dystrybucyjnej z zapleczem przechowalniczym w S., zakup narzędzi i urządzeń poprawiających jakość owoców, służą pośrednio odbiorcy produktów Skarżącej, bo dzięki nim ma możliwość zakupu produktów czystych, gotowych do przetworzenia i o odpowiedniej jakości. Dlatego też, w kontrolowanej sprawie zaistniały podstawy do stwierdzenia, że działania prowadzone przez rodzinę W. P. w kierunku utworzenia spółki E. sp. z o.o. i związane z tym działania w celu otrzymania dofinansowania na jej utworzenie i prowadzenie działalności administracyjnej, a także na dofinansowanie inwestycji niezbędnych dla celów uznania grupy producentów za organizację producentów, należy zdefiniować jako sztuczne stworzenie warunków do uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw. Odnosząc się do twierdzenia Skarżącej, że organy obu instancji nie mogły orzekać na podstawie innego stanu faktycznego i prawnego niż ten, który był obowiązujący w dacie zamknięcia postępowania dowodowego i w momencie wydawania decyzji, która została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego, należy zauważyć, że pierwsza decyzja Dyrektora OT ARR w sprawie uznania Skarżącej za organizację producentów owoców i warzyw, tj. decyzja nr 3/2016/SO/U została wydana w dniu 29 kwietnia 2016 r. Była to decyzja odmowna, od której Skarżąca wniosła odwołanie do organu wyższej instancji. W wyniku uchylenia przez Prezesa ARR tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, Dyrektor OT ARR wydał drugą decyzję w powyższej sprawie - decyzję nr 4/2016/SO/U. Decyzja ta została wydana w dniu 30 listopada 2016 r., kiedy to obowiązywał już wymóg umieszczenia w umowie albo statucie warunku niesprzedawania produktów z grupy produktów uznania wytworzonych przez członków organizacji producentów owoców i warzyw m.in. spółce osobowej, w której członek lub członkowie organizacji producentów uczestniczą jako wspólnicy. Jak trafnie zauważył Minister, każda decyzja wydana w sprawie uznania organizacji producentów owoców i warzyw po dacie 15 października 2016 r. musiała być poprzedzona również weryfikacją tego warunku. W przypadku nowego podmiotu, który wcześniej nie funkcjonował ani jako wstępnie uznana grupa producentów, ani jako organizacja producentów owoców i warzyw, weryfikacja tego warunku polegała wyłącznie na sprawdzeniu czy statut albo umowa zawiera ten wymóg. Natomiast każda organizacja producentów owoców i warzyw, która miała jakąkolwiek historię wprowadzania produktów do obrotu, musiała i nadal musi być regularnie sprawdzana w zakresie ewentualnych powiązań osobowych i ekonomicznych występujących pomiędzy organizacją i odbiorcami jej produktów. Niesporne jest bowiem, iż wymóg weryfikacji spełniania wszystkich kryteriów uznania, w tym m. in. istnienia powiązań organizacji producentów z odbiorcami jej produktów co najmniej raz na pięć lat wynika z art. 24 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/892 z dnia 13 marca 2017 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 138 z 25.5.2017, str. 57). W przypadku stwierdzenia przez organ niespełniania któregokolwiek z kryteriów uznania, również w zakresie sprzedaży produktów podmiotom powiązanym, stosuje się postępowanie w trybie określonym w art. 59 rozporządzenia 2017/891 począwszy od wystosowania pisma z ostrzeżeniem, ew. zawieszenia uznania na okres maksymalnie 12 miesięcy aż do całkowitego wycofania uznania organizacji producentów owoców. Mając powyższe na uwadze, nie można twierdzić, że jeśli jakaś organizacja producentów owoców i warzyw spełniała przed 15 października 2016 r. wymóg zakazu sprzedaży produktów swoich członków któremuś ze swoich członków, to nadal spełnia warunki uznania w tym zakresie. Jak wskazano powyżej, wszystkie organizacje producentów owoców i warzyw od dnia 15 października 2016 r. były zobligowane do przestrzegania wymogu nie tylko zawarcia w swoim akcie założycielskim zakazu sprzedaży produktów swoich członków podmiotom powiązanym z członkami wskazanym w rozporządzeniu w sprawie uznawania, ale też faktycznego wypełniania tego warunku. Również Skarżąca była zobowiązana do przestrzegania tego wymogu w dniu 30 sierpnia 2021 r., tj. w dacie wydania ostatecznej decyzji Prezesa ARiMR z nr 20/21 w przedmiocie odmowy uznania organizacji producentów owoców i warzyw, która została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego na skutek przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, jak również w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do twierdzeń Skarżącej, że sprzedaż przez nią owoców na rzecz spółki B. sp.j. następowała tylko w sytuacji, gdy nie było możliwości uzyskania korzystniejszych warunków cenowych u innych podmiotów, niż oferowanych przez wskazanego odbiorcę, należy zauważyć, że Minister po przeanalizowaniu dokumentów dotyczących sprzedaży owoców przez Skarżącą w całym pięcioletnim okresie realizacji PDU, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał procentowy udział sprzedaży owoców wytworzonych przez członków Skarżącej do P. sp.j., (działającej od maja 2014 r. pod firmą B. sp.j.) w kolejnych okresach PDU. Udział tej sprzedaży do powiązanej ze Skarżącą spółki kształtował się na poziomie od 91,38% do 100%. Sąd podziela stanowisko Ministra, iż pismo ARiMR z dnia 13 lutego 2015 r., stanowiące odpowiedź na zapytanie Skarżącej dotyczące możliwości nabycia przez Skarżącą udziałów w spółce powiązanej oraz możliwości dokonywania sprzedaży produktów do tej spółki w celu ich przetworzenia, nie odnosi się do spełniania przez organizację producentów owoców i warzyw kryteriów uznania i ew. możliwości sprzedaży produktów członków organizacji producentów do podmiotu powiązanego z nią osobowo. Treść ww. pisma dotyczy możliwości sprzedaży produktów organizacji producentów owoców i warzyw do spółki zależnej, o której mowa w rozporządzeniu nr 543/2011 (a obecnie w rozporządzeniu 2017/891). Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. c tego rozporządzenia, "spółka zależna" oznacza przedsiębiorstwo, w którym co najmniej jedna organizacja producentów lub jedno zrzeszenie organizacji producentów nabyło udziały lub ustanowiło kapitał i które to przedsiębiorstwo przyczynia się do realizacji celów tych organizacji lub zrzeszeń. Natomiast z art. 22 ust. 8 ww. rozporządzenia wynika, że wartość produkcji sprzedanej można obliczać na etapie EXW spółka zależna, na tych samych zasadach jak zasady ustanowione w ust 6 tego przepisu, pod warunkiem, że przynajmniej 90% udziałów lub kapitału spółki zależnej należy do: co najmniej jednej organizacji producentów lub co najmniej jednego zrzeszenia organizacji producentów; lub z zastrzeżeniem zgody państwa członkowskiego - będących producentami członków organizacji producentów lub zrzeszeń organizacji producentów, jeżeli przyczynia się to do realizacji celów wymienionych w art. 152 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Należy w powyższym kontekście podkreślić, iż B. sp.j., do której Skarżąca od lat sprzedaje większość swoich produktów nie jest spółką zależną, w której Skarżąca ma udziały, a jest spółką osobową, w której wspólnikami, w dacie wydania zaskarżonej decyzji, było troje członków Skarżącej – W. P., K. P. i M. P.. Spółka B. sp.j. jest więc spółką powiązaną osobowo ze Skarżącą, do której Skarżąca, aby spełnić jeden z warunków uznania organizacji producentów owoców i warzyw, nie może sprzedawać produktów z grupy produktów "owoce". Odnosząc się do kwestii zrealizowania przez Skarżącą jej Planu dochodzenia do uznania, organ odwoławczy trafnie wywiódł, że wszystkie zaplanowane w nim działania powinny być zrealizowane, również w zakresie wielkości sprzedaży owoców w poszczególnych okresach półrocznych. Nie były to jedynie "prognozowane" wielkości, jak twierdzi Skarżąca, tylko wielkości, które zostały zatwierdzone decyzją administracyjną Marszałka. Przepisy przewidywały konieczność akceptacji przez właściwy organ każdej zmiany w PDU, również w zakresie planowanych do sprzedaży ilości produktów. Wyjątkiem były sytuacje niezależne od wstępnie uznanej grupy producentów, kiedy z powodu np. warunków pogodowych nie udało się osiągnąć zamierzonej wielkości sprzedaży; takie sytuacje należało odpowiednio udowodnić. Nieuprawnione jest twierdzenie Skarżącej, że przy obliczaniu wartości produkcji sprzedanej organizacji producentów na potrzeby wniosku, można byłoby wykluczyć wartość produkcji B. O.. Skarżąca błędnie interpretuje wymóg dotyczący minimalnej liczby członków określony w § 1 pkt 1 i § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie uznawania. W przypadku wstępnie uznanej grupy producentów, wszyscy członkowie, których miało być minimum pięciu, musieli spełniać wymogi bycia rolnikiem - producentem, natomiast w przypadku organizacji producentów możliwe jest uczestnictwo w niej oprócz producentów również członków niebędących producentami. Zgodnie bowiem z art. 16 rozporządzenia 2017/891, państwa członkowskie mogą określić warunki, na których osoby fizyczne lub prawne niebędące producentami mogą być przyjmowane na członków organizacji producentów. W prawie krajowym te warunki określono w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie warunków przystąpienia osób prawnych i osób fizycznych niebędących producentami owoców i warzyw do organizacji producentów (Dz. U. poz. 1522). W zaskarżonej decyzji trafnie wskazano, że B. O. jest wprawdzie od 2014 r. udziałowcem Skarżącej, ale nie może być uznana za członka organizacji producentów owoców i warzyw, ponieważ - z jednej strony cały podmiot prawny uzyskuje decyzję o uznaniu organizacji producentów, z drugiej zaś, stosownie do art. 8 ust. 1 rozporządzenia 2017/891, na potrzeby art. 154 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 wartość lub wielkość produkcji zbywalnej obliczana jest na tej samej podstawie co wartość produkcji sprzedanej ustanowiona w art. 22 i 23 rozporządzenia 2017/891. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2022/126 z dnia 7 grudnia 2021 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 o dodatkowe wymogi w odniesieniu do niektórych rodzajów interwencji określonych przez państwa członkowskie w ich planach strategicznych WPR na lata 2023-2027 na podstawie tego rozporządzenia, jak również o przepisy dotyczące współczynnika dotyczącego normy dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska (GAEC) nr 1 (Dz. Urz. UE L 20 z 31.1.2022, str. 52) wartość produkcji sprzedanej organizacji producentów lub grupy producentów w sektorach, o których mowa w art. 42 lit. a), e) i f) rozporządzenia (UE) 2021/2115, oblicza się na podstawie produkcji samej organizacji producentów, międzynarodowej organizacji producentów lub grupy producentów oraz ich członków będących producentami, wprowadzonej do obrotu przez tę organizację lub grupę i obejmuje ona wyłącznie produkcję tych produktów, w odniesieniu do których organizacja producentów, międzynarodowa organizacja producentów lub grupa producentów zostały uznane. Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2022/126 do wartości produkcji sprzedanej wlicza się wyłącznie produkcja organizacji producentów, zrzeszenia organizacji producentów, międzynarodowej organizacji producentów, międzynarodowego zrzeszenia organizacji producentów, grupy producentów lub ich członków będących producentami, która jest wprowadzana do obrotu przez tę organizację producentów, to zrzeszenie organizacji producentów, tę międzynarodową organizację producentów, to międzynarodowe zrzeszenie organizacji producentów lub tę grupę producentów. Niesporne jest zatem, iż do wartości produkcji sprzedanej organizacji producentów wlicza się wartość produkcji wszystkich producentów wchodzących w jej skład. Ponadto, jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, przyjęcie do Skarżącej, która w 2014 r. była wstępnie uznaną grupą producentów, nowego członka, powinno się odbyć zgodnie z przepisem § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie uznawania, zgodnie z którym, grupa powinna dokonać stosownej zmiany PDU, którą powinien zatwierdzić decyzją Marszałek (zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (Dz. U. z 2023 r. poz. 1318). Dlatego B. O. nie spełnia warunku członkostwa w organizacji producentów owoców i warzyw. Za niezasadny uznać należy zarzut nieprawidłowego zastosowania przepisów art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 oraz art. 62 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116, dotyczących nieprzyznawania jakichkolwiek korzyści w sytuacji sztucznie stworzonych warunków w celu uzyskania takich korzyści w sposób sprzeczny z celami prawa unijnego. Minister w zaskarżonej decyzji zawarł stosowne wyjaśnienie, iż nie można uznać Skarżącej za organizację producentów owoców i warzyw, ponieważ w sposób sztuczny stworzyła ona warunki w celu utworzenia wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw, po to żeby skorzystać ze wsparcia dedykowanego wstępnie uznanym grupom producentów owoców i warzyw, niezgodnie z celami tego wsparcia, a wniosek o uznanie za organizację producentów owoców i warzyw złożyła jako wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw, celem wspierania której było spełnienie kryteriów uznania za organizację producentów owoców i warzyw. Natomiast przepis art. 62 rozporządzenia 2021/2116, zgodnie z którym bez uszczerbku dla szczególnych przepisów prawa Unii, państwa członkowskie podejmują skuteczne i proporcjonalne kroki w celu unikania obchodzenia przepisów prawa Unii i zapewniają, w szczególności, aby osobom fizycznym ani prawnym nie przyznawano żadnych korzyści wynikających z prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa, znajduje w sprawie zastosowanie wobec stwierdzenia, iż uznanie Skarżącej jako organizacji producentów owoców i warzyw, wiązałoby się z możliwością ubiegania się o przyznanie pomocy finansowej ze środków publicznych np. w ramach interwencji sektorowych Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej. Należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że uznanie za organizację producentów wstępnie uznanej grupy E. sp. z o.o. w sytuacji istniejących powiązań osobowych i ekonomicznych z podmiotem B. sp. j., prowadziłoby do powielenia procederu pozyskania wsparcia unijnego w ramach funduszu operacyjnego. Nietrafny jest zarzut niezastosowania art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 rozporządzenia nr 2988/95. Z treści przywołanego przepisu wynika, że odnosi się on do kar wymierzanych przez organy do stosowanych przez nie środków administracyjnych polegających na wycofaniu bezprawnie uzyskanych korzyści poprzez zobowiązanie do zapłaty lub zwrotu kwot pieniężnych należnych lub bezprawnie uzyskanych związku z wykrytymi nieprawidłowościami. Natomiast w kontrolowanym postępowaniu w sprawie uznania organizacji producentów owoców i warzyw organy ustaliły, że Skarżąca nie spełnia kryteriów uznania wynikających z art. 152 ust. 1 lit. c ppkt (ii) rozporządzenia nr 1308/2013 oraz § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie uznawania oraz że nie bez znaczenia dla tej sprawy jest stworzenie przez Skarżącą w sposób sztuczny warunków do uzyskania korzyści, jaką było wsparcie dla wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw, którego celem było spełnienie przez tę grupę warunków uznania za organizację producentów. W tym stanie rzeczy, skargę należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.).