IV SO/Wr 7/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy z wniosku M. S. o wymierzenie grzywny Prezydentowi Wrocławia za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Prezydentowi Wrocławia grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych; II. zasądzić od Prezydenta Wrocławia na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z 7 marca 2026 r. M. S. (dalej: wnioskodawca) wystąpił o wymierzenie grzywny Prezydentowi Wrocławia (dalej: organ) za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi z 9 stycznia 2026 r. na bezczynność organu w rozpoznaniu skargi na działania MOPS we Wrocławiu oraz Zespołu Interdyscyplinarnego. W uzasadnieniu wniosku podano, że skarga wpłynęła do organu 14 stycznia 2026 r. Jednak pomimo upływu ustawowego terminu nie została przekazana Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na wniosek organ wyjaśnił, że skargę przekazał Sądowi w dniu 11 marca 2026 r. Przy tym uchybienie terminu było zwykłym przeoczeniem urzędniczym i nie stanowiło celowej próby tamowania wnioskodawcy dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Okolicznością znaną Sądowi z urzędu jest, że skarga wraz z aktami administracyjnymi wpłynęła do Sądu w dniu 11 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że grzywna, o której mowa we wspomnianym przepisie ma charakter mieszany, tzn. dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje sądu do nałożenia grzywny, bowiem ta kwestia, jak i wysokość grzywny, pozostawiona jest uznaniu orzekającego sądu (z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości ustalanej zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a.), to samo przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi warunkuje wymierzenie organowi grzywny. Przy tym w tej płaszczyźnie sąd nie może zadziałać bez stosownego wniosku skarżącego. W okolicznościach sprawy skarga na bezczynność Prezydenta Wrocławia została doręczona organowi przez wyznaczonego operatora pocztowego w dniu 14 stycznia 2026 r. (akta sądowe, k-34). Organ powinien był więc przekazać skargę do Sądu wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie do 13 lutego 2026 r., lecz uczynił to dopiero 11 marca 2026 r. Argument organu, że niezachowanie terminu przekazania było zwykłym przeoczeniem urzędniczym i nie stanowiło celowej próby tamowania wnioskodawcy prawa do sądu nie ma w sprawie znaczenia prawnego. Rozpatrywany wniosek dotyczy przecież terminowości przekazania skargi do sądu, a nie kontroli zachowania przez organ praw wnioskodawcy. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek za zasadny i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 200 zł. Określając wysokość grzywny wzięto pod uwagę treść wniosku, charakter sprawy będącej przedmiotem skargi oraz w szczególności okres uchybienia terminu do przekazania skargi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. wymierzył grzywnę, orzekając o tym w punkcie I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.