IV SO/Wa 48/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi Z. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt IV SO/Wa 48/16 o odrzuceniu zażalenia w sprawie z wniosku Z. B. o wymierzenie grzywny Ministrowi Sprawiedliwości – Prokuratorowi Generalnemu za nieprzekazanie skargi (wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę) Z. B. z dnia 24 września 2016 r. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego w przedmiocie przekazania skargi postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Pismem z dnia 9 kwietnia 2018 r. Z. B. wniósł sporządzoną osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt IV SO/Wa 48/16 o odrzuceniu zażalenia. Z. B. wniósł jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, albowiem skarga została sporządzona przez skarżącego osobiście, a zatem nie spełniała wymogów formalnych, o których mowa w art. 175 § 1 w zw. z art. 285f § 3 P.p.s.a. W tej sytuacji skarga jest niedopuszczalna, a zatem zachodzi oczywista bezzasadności skargi (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt I OZ 1368/17). Powyższe zostało potwierdzone w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SO/Wa 48/16 o odrzuceniu skargi Z. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt IV SO/Wa 48/16 o odrzuceniu zażalenia. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.