IV SAB/Wr 1185/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi V. Y. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 100 (sto) złotych.

W dniu 1 sierpnia 2023 r. wpłynął do Wojewody Dolnośląskiego wniosek V. Y. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W dniu 4 grudnia 2023 r. organ wezwał stronę do osobistego stawiennictwa w dniu 9 stycznia 2024 r. w celu pobrania odcisków linii papilarnych, z ważnym dokumentem podróży oraz do dostarczenia dokumentów na potwierdzenie danych zawartych we wniosku. Również w dniu 4 grudnia 2023 r. organ wystosował zapytanie do Policji, ABW i SG. W dniu 21 października 2024 r. strona złożyła ponaglenie z dnia 2 września 2025 r. na niezałatwienie sprawy w terminie. W dniu 30 września 2025 r. Wojewoda Dolnośląski wydał decyzję nr SOC-PCII.6151.1.23299.2023.P.PŚJ udzielającą zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia 30 września 2028 r. (oddana w placówce pocztowej w dniu 7 października 2025 r.). W dniu 8 października 2025 r. wpłynęła do organu skarga strony z dnia 29 września 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarżący zarzucił naruszenie art. 8, art. 12 i art. 35 § 3 k.p.a. i wniósł o: - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, - orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę z dnia 16 października 2025 r. Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie z uwagi na zawieszenie biegu terminów załatwiania spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza pod kątem jej dopuszczalności. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwy w sprawie i zobowiązany do podjęcia czynności, organ pozostaje w zwłoce. W myśl art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Należy zauważyć, że ocena zachowania organu pod kątem bezczynności dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu na dzień wniesienia skargi. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia, bowiem skarga taka kierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna sprawa administracyjna nie została załatwiona w terminie. Jeżeli organ trwa w bezczynności w momencie wniesienia skargi, podlega ona merytorycznemu rozpoznaniu, natomiast sytuacja taka nie występuje, gdy zaskarżana bezczynność ustała przed wniesieniem skargi. W uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przeszkoda ta istnieje jednak nawet wówczas, gdy wydana decyzja nie stała się jeszcze ostateczna (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2023 r., II OSK 1575/22). Z uzasadnienia powyższej uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Przyjąć zatem należy, że w przypadku wniesienia skargi na bezczynność po załatwieniu sprawy przez organ nie istnieje już stan bezczynności, a to oznacza, że nie istnieje już przedmiot skargi w chwili jej wniesienia. Kontrolowany bowiem w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość stan rzeczy musi być w dacie skargi aktualny, a nie historyczny. Zatem załatwienie sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności. Jeżeli więc organ zakończy postępowanie administracyjne stosownym rozstrzygnięciem przed wniesieniem skargi, to zarzucana mu bezczynność realnie przestaje istnieć – ustaje jako okoliczność faktyczna i tym samym nie może stanowić przedmiotu skargi. W konsekwencji, skoro stan bezczynności kończy się wraz z załatwieniem sprawy przez organ, to oczywiste jest, że skarga nie może dotyczyć przedmiotu, który nie istnieje już w chwili jej wniesienia (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2023 r., II OSK 1575/22; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2021 r., II SAB/Wa 113/21; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 marca 2025 r., III SAB/Gd 435/24. Zatem skargę wniesioną już po wydaniu przez organ decyzji należy uznać za niedopuszczalną, bowiem w chwili wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności. Analiza akt rozpoznawanej sprawy wykazała, że skarga na bezczynność organu została wniesiona w dniu 8 października 2025 r. (data wpływu skargi do organu), a więc już po merytorycznym załatwieniu przez organ sprawy decyzją z dnia 30 września 2025 r. o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Jak wynika z akt sprawy decyzja została oddana przez organ w placówce pocztowej w dniu 7 października 2025 r. i doręczona skarżącemu w dniu 21 października 2025 r. po dwukrotnym awizowaniu przesyłki. Nie ulega więc wątpliwości, że organ – przed wniesieniem skargi do organu na jego bezczynność zakończył postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego. Mając na uwadze powyższe, skargę Sąd uznał za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił.