IV SAB/Wa 343/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Sidorowska – Ciesielska, Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Aneta Żak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. S. Sp. [...] z siedzibą w W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się przewlekłości w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca – S. K. K.; II. stwierdza, że przewlekłość, o której mowa w pkt I wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Wojewody [...] na rzecz B. S. sp. [...] z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

B. S. sp. [...] w W., reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego, w dniu 23 stycznia 2026 r. wniosła skargę na bezczynność oraz niezałatwienie w terminie sprawy przez Wojewodę [...], zarzucając temu organowi zwłokę w rozpatrywaniu jej wniosku z 28 listopada 2025 r. o udzielenie cudzoziemcowi (S. K. K., ob. I.) zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i wniosła w związku z tym o: 1) zobowiązanie organu administracji do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2) przyznanie jej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości 5 000 zł; 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, - ewentualnie, w razie uznania skargi za częściowo zasadną, miarkowanie kosztów. Wojewoda [...] wskazał, że w dniu 28 listopada 2025 r. za pośrednictwem systemu [...].gov.pl wpłynął wniosek pracodawcy B. S. sp. [...] z siedzibą w W. o wydanie zezwolenia na pracę dla ww. cudzoziemca, obywatela I.. Ponieważ wniosek posiadał braki formalne, w dniu 23 stycznia 2026 r. na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. organ wezwał wnioskodawcę do ich usunięcia. W dniu 27 stycznia 2026 r. strona odpowiedziała na wezwanie uzupełniając braki formalne podania. Jednocześnie wnioskodawca zmienił okres, na jaki podmiot powierzający powierzy pracę cudzoziemcowi. W trakcie trwania postępowania, w dniu 23 stycznia 2026 r. do Wojewody [...] za pośrednictwem ePUAP wpłynęła skarga na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie. W dniu 28 stycznia 2026 r. decyzją nr [...] Wojewoda [...]wydał zezwolenia na pracę cudzoziemca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega częściowemu uwzględnieniu. Zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r., poz. 214) w związku z art. 102 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r., poz. 621), przed wniesieniem niniejszej skargi nie było konieczne wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 28 listopada 2025 r., stosownie do art. 61 § 3 k.p.a., zaś zakończyło się wydaniem decyzji po wniesieniu skargi (decyzja z 28 stycznia 2026 r.). Załatwienie sprawy dotyczącej udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca powinno, co do zasady, nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 ab initio k.p.a.), albo w terminie określonym przez organ na podstawie art. 36 § 1 lub 2 k.p.a. Przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację niezałatwienia przez organ sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Stosownie do art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., przewlekłość to stan, kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W tej sprawie stwierdzić należało, że postępowanie trwało dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy, bowiem okoliczności sprawy wskazują, że nie były w niej podejmowane żadne czynności, a zatem decyzja z 28 stycznia 2026 r. mogła zostać wydana wcześniej. W związku ze zwłoką organu, Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uwagi na fakt, że z przedstawionych sądowi akt sprawy wynika, iż wniosek skarżącej Spółki, którego dotyczy zarzucana rozpoznawaną skargą zwłoka w działaniu organu, w dacie rozpoznania skargi został już rozpoznany decyzją z 28 stycznia 2026 r., Sąd nie ma podstaw do wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., zbędne jest umarzanie postępowania w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia (por. np. wyroki NSA z 4 listopada 2016 r., I OSK 1621/16; z 21 kwietnia 2017 r., I OSK 2242/16; 19 maja 2017 r., I OSK 2689/16 - CBOSA). Stwierdzona zwłoka organu nie miała charakteru rażącego, o czym Sąd orzekł jak w puncie II. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., mając na względzie, że stan rażącej zwłoki odnosi się do wadliwości obciążającej postępowanie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (zob., przykładowo: wyroki NSA: z 8 grudnia 2021 r., II OSK 2024/21; z 5 sierpnia 2021 r., Il OSK 151/21; z 23 marca 2021 r., II OSK 2439/20; z 14 lipca 2020 r., II OSK 879/20; z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1415/19). Orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności czy przewlekłości organu powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić (zob. wyrok NSA z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19). Z reguły dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu wyznaczonego przez prawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie do uznania go za przekroczenie znaczące (zob. ww. wyrok NSA z 5 czerwca 2024 r. sygn. II OSK 2059/22 i powołane tam orzecznictwo NSA). W przedmiotowej sprawie Sąd miał na względzie podnoszoną przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczność znacznego obciążenia Wojewody [...] jak i okoliczność, że decyzja została wydana w sprawie, tuż po wniesieniu skargi. Sąd stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej Spółki o zasądzenie na jej rzecz od organu sumy pieniężnej i w tym zakresie oddalił skargę na podstawie 151 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Orzeczenie o zasądzeniu sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny, o czym świadczy posłużenie się w art. 149 § 2 p.p.s.a. czasownikiem "może". Ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając sumę pieniężną. Zastosowanie ww. dodatkowego środka jest szczególnie uzasadnione wówczas, gdy analiza akt wskazuje na celowe przewlekanie postępowania przez organ przed wydaniem decyzji (por. np. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., II OSK 2197/17). W realiach niniejszej sprawy brak jest dowodów na tego rodzaju okoliczności. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 205 i art. 206 p.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 118), mając na względzie, że "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., jest przypadek sprawy sądowoadministracyjnej, w której wystąpiły między innymi następujące okoliczności: niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, brak skonkretyzowania umowy między stroną skarżącą, a jej pełnomocnikiem (zob. postanowienia NSA z: 13 września 2016 r., sygn. akt I OZ 930/16; 15 września 2020 r., sygn. akt I GZ 198/20; 25 września 2020 r., sygn. akt I GZ 240/20, a także wyroki NSA z: 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16; 9 lutego 2021 r., sygn. akt II GZ 9/21). W orzecznictwie wyrażono ponadto pogląd, zgodnie z którym wielość analogicznych spraw, prowadzonych przez tego samego pełnomocnika daje podstawę do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika na podstawie art. 206 p.p.s.a. i wskazano, że tożsamy przedmiot spraw może być uzasadnionym powodem odstąpienia od zasądzenia pełnego zwrotu kosztów postępowania w części dotyczącej wynagrodzenia pełnomocnika (zob. postanowienia NSA z: 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I GZ 502/18; 26 stycznia 2022 r., sygn. akt II OZ 10/22; 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OZ 418/22; 13 stycznia 2026 r., II OZ 1990/25). Sąd za właściwe uznał w tej sprawie miarkowanie kosztów zastępstwa procesowego strony skarżącej, gdyż kwota ta jest adekwatna do nakładu pracy pełnomocnika w tej sprawie, biorąc pod uwagę, że ten sam profesjonalny pełnomocnik reprezentuje skarżącą w analogicznych postępowaniach dotyczących bezczynności organu w sprawach udzielenia zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Wpisuje się to w "uzasadniony przypadek" miarkowania kosztów postępowania, o jakim mowa w art. 206 p.p.s.a. Złożenie przez tego samego pełnomocnika skarg o bardzo zbliżonej treści, tożsamych zarzutach i argumentacji, w sprawach o bliźniaczo podobnym stanie faktycznym i prawnym, różniącym się w aspektach nieznaczących, pozwalało istotnie zmniejszyć nakład pracy tegoż pełnomocnika konieczny dla wywiedzenia skarg opartych o jednobrzmiącą argumentację, a to uzasadniało miarkowanie kosztów postępowania. Biorąc zatem pod uwagę nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika przy przygotowaniu przedmiotowej skargi – jako jednej z kilku tożsamych, oraz fakt, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, co wiązało się z brakiem koniczności stawiennictwa pełnomocnika przed sądem, zdaniem Sądu, zachodzą okoliczności uzasadniające zwrot wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wysokości połowy stawki wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r.