IV SAB/Wa 133/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Starosty S. w przedmiocie wykonania ugody postanawia: odrzucić skargę

W piśmie z dnia 4 czerwca 2013 r. K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wezwał Starostę S. do wykonania ugody sądowej z dnia [...] września 1997 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, że na działce nr [...] ustanowiona była droga konieczna. Wskazał, że scalenie tej działki nie był, był natomiast podział. Uważa, że jeśli Starostwo podzieliło działkę [...] bez przejazdu, to nie jest to jego problem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępnie należy wyjaśnić, że Sąd przyjął, iż skarga dotyczy bezczynności Starosty S. w przedmiocie wykonania ugody sądowej z dnia [...] września 1997 r. Z protokołu rozprawy przed sądem w dniu [...] września 1997 r. wynika, że K. G., J. B. i C. B. zawarli ugodę, w której p. B. zobowiązali się, że do domu, w którym mieli ustanowioną służebność osobistą, będą dostawali się najkrótszą drogą - działką [...]. Skoro K. G. w skardze wezwał organ do wykonania tej ugody Sąd uznał, że organ jej nie wykonuje i stąd przedmiotowa skarga. Oceniając wniesioną skargę należy stwierdzić, że jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 tekst jedn.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Wobec tego wniesienie skargi na bezczynność jest dopuszczalne w sytuacji, gdy organ nie wykonuje czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 cyt. ustawy. Stwierdzić należy, że jak wynika z akt sprawy, z wniosku K. G. nie zostało wszczęte żadne postępowanie administracyjne, które obligowałoby skarżony organ do podjęcia jakiejkolwiek czynności. Ponadto przedłożona do akt sprawy ugoda została zawarta między osobami fizycznymi. Jej adresatem nie był skarżony organ. Starosta nie jest również podmiotem na który został nałożony obowiązek egzekucji ugód sądowych. Z wyjaśnień organu wynika także, że skarżący nie zwracał się z wnioskiem o umieszczenie w rejestrze gruntów danych dotyczących służebności drogi koniecznej. Z przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że do zadań starosty, jako organu ewidencyjnego, należy prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego a nie wykonywanie ugód sądowych, zawartych między osobami fizycznymi. Z tego względu wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.