IV SA/Wr 693/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 10 października 2025 r. nr SKO 4103/208/2025 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Świdnica z dnia 3 września 2025 r. nr 459.25.

Na skutek wniosku J. O. (dalej: skarżąca) z 23 stycznia 2020 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, Wójt Gminy Świdnica (dalej: organ I instancji) wydał decyzję z 5 lutego 2020 r. (131.20) o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad córką (M. O.) legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Do wniosku skarżąca załączyła orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Świdnicy z 9 stycznia 2020 r. ([...]), na podstawie którego córkę skarżącej zaliczono do znacznego stopnia niepełnosprawności do 31 stycznia 2025 r. Na podstawie zaświadczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności ([...]) organ I instancji wydał decyzję z 3 lutego 2025 r. (145.2025) o wydłużeniu świadczenia pielęgnacyjnego na córkę skarżącej do dnia wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia, nie dłużej jednak niż do ostatniego dnia szóstego miesiąca następującego po dacie określającej dotychczasową ważność orzeczenia tj. do dnia 31 lipca 2025 r. W dniu 29 lipca 2025 r. skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. na córkę wraz z orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Świdnicy z 7 kwietnia 2025 r. ([...]) o znacznym stopniu niepełnosprawności córki. Orzeczenie to zostało wydane do 30 kwietnia 2023 r. Decyzją z 3 września 2025 r. (459.25) organ I instancji – po rozpoznaniu wniosku skarżącej z 29 lipca 2025 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. – odmówił świadczenia pielęgnacyjnego na córkę skarżącej od dnia 1 lipca 2025 r. do 30 kwietnia 2030 r. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca nie dochowała terminu do złożenia wniosku tj. nie dostarczyła wniosku o świadczenie w terminie trzech miesięcy od wydania nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Od niniejszej decyzji skarżąca wywiodła odwołanie, po rozpoznaniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: SKO) decyzją z 10 października 2025 r. (4103/208/2025) – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 390 ze zm. poz. 658), art. 63 ust. 1-3 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. poz. 1429 ze zm.), dalej: ustawa o świadczeniu wspierającym – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Po przywołaniu treści art. 63 ust. 1-3 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. poz. 1429 ze zm.), dalej: ustawa o świadczeniu wspierającym, SKO podkreśliło, że do zastosowania art. 63 ust. 1 ww. ustawy konieczne było złożenie wniosku przed dniem wejścia w życie ustawy o świadczeniu wspierającym (a więc przed 31 grudnia 2023 r.). Dalej SKO pokreśliło, że aby uzyskać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., w oparciu o art. 63 ust. 2 i 3 tej ustawy, należało spełnić łącznie trzy podstawowe przesłanki, a mianowicie: 1) mieć ustalone - funkcjonującą w obrocie prawnym decyzją - prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na osobę, której dotyczy obecny wniosek, co najmniej do 31 grudnia 2023 r.; 2) złożyć wniosek o wydanie nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności osoby, nad którą sprawowana jest opieka, w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności (w niniejszej sprawie do 2 maja 2025 r.); 3) złożyć wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego do organu właściwego w terminie 3 miesięcy od wydania nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (w przypadku strony do 7 lipca 2025 r.). Zdaniem SKO w sprawie zostały spełnione jedynie dwa z trzech ww. warunków. Pierwszy, gdyż skarżąca, na podstawie decyzji organu I instancji z 31 stycznia 2025 r. (131.20), miała przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad córką do 31 stycznia 2025 r., a następnie prawo do świadczenia, na mocy decyzji zmieniającej z 3 lutego 2025 r. (145.2025), zostało przedłużone do dnia wydania nowego ostatecznego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Drugi, gdyż wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności M. O. został złożony 22 stycznia 2025 r. a więc jeszcze przed upływem ważności orzeczenia, a tym samym 3 miesięczny termin został zachowany. W ocenie SKO, nie został natomiast spełniony trzeci warunek, niezbędny do ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. Wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córką, legitymującą się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Niepełnosprawności w Świdnicy z 7 kwietnia 2025 r. ([...]), wpłynął bowiem do organu właściwego 29 lipca 2025 r., a więc 22 dni po upływie 3 miesięcy od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. SKO podkreśliło, że w takim stanie faktycznym nie jest możliwe przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., gdyż okres, w którym należało wystąpić o to świadczenie już upłynął. Nie mają przy tym znaczenia prawnego przyczyny niezachowania terminu, ani sytuacja życiowa rodziny wnioskodawczyni, czy stan zdrowia osoby wymagającej opieki. Dodatkowo SKO podniosło, że art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym określa ramy czasowe, w których osoba uprawniona może skutecznie ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Stanowi wprost, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, na tzw. starych zasadach, należy złożyć "w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności". Ustawodawca nie przewidział od tej zasady żadnego wyjątku. Termin ten jest terminem materialnoprawnym i nie podlega wydłużeniu ani przywróceniu, a jego upływ stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia. Stwierdzenie uchybienia terminu nie zależy od uznania organu. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie któregokolwiek terminu, wynikającego z art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym (czy to na złożenie wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, czy też wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego), zobowiązuje organ do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. Odnosząc się zaś do argumentów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu, SKO wskazało, że z uwagi na materialnoprawny charakter omawianego terminu, przyczyny niezłożenia w terminie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r., nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Od niniejszej decyzji skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o jej uchylenie w całości. Wyjaśniła, że nie uchybiła żadnemu terminowi, a sytuacja w jakiej się znalazła jest absurdalna. Jednocześnie wskazał, że opóźnienie dostarczenia orzeczenia o niepełnosprawności córki wynikało z przedłużającego się postępowania orzeczniczego. Podkreśliła, że nie ustały przeszkody zdrowotne, które uzasadniają potrzebę stałej opieki nad córką. Skarżąca wniosła również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej uchylenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. SKO również wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W pismach z 6 i 7 maja 20226 r. pełnomocnik skarżącej wyznaczony z urzędu zawnioskował o przeprowadzeni rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 1267 ze zm.) stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli Sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a., a także stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach – art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. W przeciwnym przypadku – oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO) z 10 października 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z 3 września 2025 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córką (M. O.) na wniosek z 29 lipca 2025 r. o ustalenia prawa do świadczenia na podstawie przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. Jako przyczynę odmowy przyznania świadczenia wskazano niedochowanie przez skarżącą trzymiesięcznego terminu do wniesienia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, liczonego od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności. Istota sporu sprawdza się zatem do oceny, czy w stanie faktycznym w sprawie skarżącej przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego według zasad obowiązujących do 31 grudnia 2023 r., czy też nie przysługuje tak jak twierdzą organy, z uwagi na brak spełnienia przez skarżącą jednej z trzech przesłanek wynikających z art. 63 ust. 3 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 ze zm.). gdyż "okres w którym należało wystąpić o to świadczenie już upłynął". Wskazaną powyżej ocenę należało przeprowadzić przy zastosowaniu przepisów przejściowych, związanych z obowiązującym od 1 stycznia 2024 r. nowymi zasadami ustalania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tj. przepisów art. 63 ust. 2-3 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 ze zm.). W myśl art. 63 ust. 2 ustawy o świadczeniu wspierającym osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4. Zgodnie zaś z art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym osoby, o których mowa w ust. 2, zachowują prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., również w przypadku, gdy osobie nad którą sprawują opiekę zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności. Warunkiem zachowania prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych w zdaniu pierwszym jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności. Zważywszy na treść art. 63 ustawy o świadczeniu wspierającym, należało zatem zgodzić się z organami, iż co do zasady, aby uzyskać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. tj. w oparciu o przywołane powyżej przepisy ustawy o świadczeniu wspierającym, należało spełnić łącznie trzy przesłanki tj: posiadać ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na osobę, której dotyczy obecny wniosek, co najmniej do 31 grudnia 2023 r.; złożyć wniosek o wydanie nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności osoby, nad którą sprawowana jest opieka, w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności oraz złożyć wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego do organu właściwego w terminie 3 miesięcy od wydania nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. W sprawie niesporne jest również to, że skarżąca spełniła dwie pierwsze z trzech opisanych powyżej przesłanek. Pierwszą z przesłanek, gdyż na mocy decyzji Wójta Gminy Świdnica z 5 lutego 2020 r. (131.20) skarżąca uprawniona była do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad córką legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym do 31 stycznia 2025 r., które na mocy decyzji z 3 lutego 2025 r. (145.2025) zostało przedłużone do dnia wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia, nie dłużej jednak niż do ostatniego dnia szóstego miesiąca następującego po dacie określającej dotychczasową ważność orzeczenia tj. do 31 lipca 2025 r. Drugą z przesłanek, gdyż celem art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym nie było wykluczenie spośród osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne na dotychczasowych zasadach tych osób, które jeszcze przed upływem terminu ważności orzeczenia wystąpiły o nowe orzeczenie (wyrok WSA w Warszawie z 9 kwietnia 2025 r. o sygn. akt I SA/Wa 2593/24, CBOSA). Tym samym, skoro skarżąca już 22 stycznia 2025 r. złożyła wniosek o wydanie nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, a zatem uczyniła to jeszcze przed upływem ważności tego orzeczenia (przed 31 lipca 2025 r.), to uznać należało, że uczyniła to z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym. Sąd nie zgodził się natomiast z organami w zakresie ustalenia, iż skarżąca nie spełniła trzeciej przesłanki, o której mowa w zdaniu trzecim art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym. Zdaniem organów skarżąca nie dochowała terminu w złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, co uniemożliwiało przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. Czyniąc takie ustalenia organy przyjęły literalne brzmienie art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym uznając, że wskazany w zdaniu trzecim tego przepisu trzymiesięczny termin na wystąpienie z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego należy liczyć od "daty wydania orzeczenia o niepełnosprawności", czyli w sprawie od dnia wydania przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Świdnicy orzeczenia z 7 kwietnia 2025 r. ([...]) o znacznym stopniu niepełnosprawności córki skarżącej tj. od 7 lipca 2025 r. W konsekwencji organy przyjęły, że skoro wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córką wpłynął do organu właściwego 29 lipca 2025 r., to nastąpiło to 22 dni po upływie terminu liczonego od 7 lipca 2025 r. tj. od "daty wydania" orzeczenia od niepełnosprawności. Z takim poglądem nie sposób się jednak zgodzić. W ocenie Sądu poprzestanie przez organy na wykładni językowej art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym sprowadzającej się do stwierdzenia, iż przez "wydanie orzeczenia" należy rozumieć dzień, w którym właściwy organ (lub Sąd) wydał orzeczenie o niepełnosprawności bądź o stopniu niepełnosprawności należy ocenić za niewystarczające. W ugruntowanym orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się bowiem, że termin ten zaczyna biec od dnia, w którym orzeczenie o stopniu niepełnosprawności stało się ostateczne i prawomocne (wyrok WSA we Wrocławiu o sygn. akt IV SA/Wr 792/23; wyrok WSA w Gliwicach z 20 marca 2025 r. o sygn. akt II SA/Gl 1402/25). Dlatego też, organy ponownie rozpoznając sprawę, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., mając powyższe rozważania na uwadze, raz jeszcze ustalą, czy skarżąca składając 29 lipca 2023 r. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. uczyniła to z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgromadzone w sprawie akta administracyjne są niepełne i jako takie nie dają dostatecznych podstaw do poczynienia tego ustalenia i dlatego też wymagają uzupełnienia. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji wystąpił do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Świdnicy z zapytaniem o "datę obioru" przez skarżącą orzeczenia z 7 kwietnia 2025 r. ([...]) oraz wskazanie, czy orzeczenie to stało się ostateczne, lecz choć nie otrzymał na te pytania wyczerpującej odpowiedzi, to nie podjął w tym zakresie żadnych dalszych czynności wyjaśniających. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Świdnicy w piśmie z 8 sierpnia 2025 r. ([...]) wskazał, że orzeczenie to zostało doręczone skarżącej 11 kwietnia 2025 r. Dodatkowo oświadczył, że do 8 sierpnia 2025 r. nie wypłynęło odwołanie, aczkolwiek skoro nie posiada wiedzy, czy zostało nadane w jakikolwiek urzędzie, to nie jest "w stanie potwierdzić prawomocności orzeczenia". Akta sprawy nie zawierają jednak dowodu doręczenia skarżącej ww. orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Świdnicy potwierdzającego ww. datę doręczenia orzeczenia skarżącej. Dowód ten ma natomiast istotne znaczenie dla sprawy, gdyż z treści odręcznego zapisku skarżącej umieszczonego na egzemplarzu ww. orzeczenia złożonego do organu przez skarżącą 29 lipca 2025 r. wraz z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. wynika, że skarżąca "odebrała" to orzeczenie 15 kwietnia 2025 r., a zatem 4 dni później niż wskazał to Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Świdnicy. Tych istotnych w sprawie kwestii nie wyjaśniły dostatecznie organy tj. nie ustaliły która z podanych dat stanowi rzeczywistą datę doręczenia skarżącej orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Świdnicy z 7 kwietnia 2025 r. ([...]) oraz czy od ww. orzeczenia skarżąca wywiodła odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, a jeżeli tak to, czy orzeczenie to zostało zaskarżone do sądu powszechnego. Z tych też powodów Sąd stwierdził, że przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym oraz do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji publicznej winny kierować się zasadą prawdy obiektywnej co oznacza, że z urzędu powinny podejmować wszelkie działania zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organy na przekonujących podstawach wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, tak by nie przekształciła się w ocenę dowolną, niedającą się logicznie uzasadnić w świetle - całości - materiałów zebranych w sprawie. Wskazane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż dotyczyły uchybień w zakresie ustalenia kwestii o podstawowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią wskazania Sądu, wyjaśnią i ustalą w sposób niebudzący wątpliwości ww. okoliczności sprawy i dopiero wówczas przystąpią do oceny, czy skarżąca spełniła wszystkie przesłanki do przyznania jej wnioskowanego świadczenia, w tym w szczególności czy dochowała terminu, o którym mowa w art. 63 ust. 3 zdanie trzecie ustawy o świadczeniu wspierającym. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Końcowo podkreślenia wymaga, że ustawodawca w art. 119 p.p.s.a. przewidział możliwość załatwiania spraw w postępowaniu sądowoadministracyjnym na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten nie narusza podstawowych uprawnień procesowych strony. Skoro zatem z akt sprawy jednoznacznie wynika, że zarówno strona skarżąca jak i organ zawnioskowali o rozpoznanie sprawy w tym trybie (str. 1 skargi i 7 akt sądowych), to Sąd zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., pomimo wniosku pełnomocnika zwartego w pismach z 6 i 7 maja 2026 r., rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.