IV SA/Wr 38/25

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. R. T. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: przyznać pełnomocnikowi, adw. R. T., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu zażaleniowym, kwocie 590,40 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych, w tym 23% VAT oraz zwrot niezbędnych udokumentowanych wydatków w kwocie 184,90 (sto osiemdziesiąt cztery 90/100) złotych.

W niniejszej sprawie, po wniesieniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi, stronie skarżącej przyznane zostało prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie na pełnomocnika M. M. została wyznaczona adw. R. T. Pełnomocnik zapoznała się z aktami sprawy, następnie wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, dokonując jednocześnie tej czynności. Wniosek o przywrócenie terminu został uwzględniony przez tutejszy Sąd, a zażalenie rozpoznane merytorycznie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Pismem z dnia 3 kwietnia 2026 r. pełnomocnik wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Wnioskodawczyni wskazała, że na koszty te składają się również wydatki w wysokości 177,10 zł na przejazd z Kancelarii do siedziby Sądu celem zapoznania się z aktami sprawy oraz opłata pocztowa w kwocie 7,80 zł za przesłanie korespondencji na adres Sądu – w sumie 184,90 zł. Wyliczając koszt przejazdu, wnioskodawczyni powołała się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy ( Dz.U. Nr 27, poz. 271 ze zm. – dalej rozp. MI) i przedłożyła kopię dowodu rejestracyjnego samochodu wykorzystanego na przejazd powrotny do Sądu. Wskazała, że przejazd ten wynosił 154 km (2 x 77 km) samochodem o pojemności silnika 1984 cm3. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz.143 – dalej: p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów powyższe zasady są unormowane w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r., poz. 763 – dalej: rozp. MS). Stosownie do treści § 23 ust. 1 pkt 2 lit. d) ww. rozp. MS, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi opłata za udział w postępowaniu zażaleniowym wynosi 240 zł. Przy czym ustalając wysokości wynagrodzenia dla wnioskodawczyni, referendarz wziął również pod uwagę treść unormowania zawartego w § 4 ust. 2 rozp. MS. Przepis ten stanowi, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 600 % opłat określonych w rozdziałach 2-5 następuje z uwzględnieniem: 1) nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartości przedmiotu sprawy; 3) wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W ocenie referendarza sądowego, ustalając wysokość wnioskowanych kosztów pomocy prawnej, należało uwzględnić nakład pracy wnioskującej pełnomocnik, która dopełniła szczególnej staranności w podjęciu czynności, które ostatecznie umożliwiły rozpoznanie zażalenia – wniesionego przez skarżącą osobiście – merytorycznie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tym samym referendarz przyznał wynagrodzenie w wysokości 200% opłaty obliczonej wg regulacji zawartej w § 23 ust 1 pkt 4 lit. d) rozp. MS, to jest 480 zł (240 zł x 200%), która to kwota podlega podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług według stawki 23%, czyli 110,40 zł. Ponadto uwzględnić należało wniosek w części dotyczącej poniesionych wydatków. Stosownie do treści § 2 rozp. MS, koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmują, poza wyżej wyliczonym wynagrodzeniem, również wydatki, które były w udzieleniu przedmiotowej pomocy niezbędne i – co należy zaakcentować – udokumentowane. Wnioskodawczyni dochowała tego wymogu przedkładając kopię dowodu rejestracyjnego, zaś kwota opłaty pocztowej 7,80 zł wynika z danych przesyłki włączonej do akt sprawy. Na podstawie z § 2 pkt 1 lit. b rozp. MI, koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawki za 1 kilometr przebiegu pojazdu, która dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 wynosi 1,15 zł. Prawidłowo zatem wnioskodawczyni wyliczyła wydatek na przejazd powrotny do siedziby Sądu na kwotę 177,10 zł (154 km x 1,15 zł). W tym stanie rzeczy wniosek należało ocenić jako całkowicie uzasadniony i w związku z tym referendarz postanowił jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.