I OZ 53/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lipca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 38/25, o odrzuceniu skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2024 r., nr SKO 4511.100.2024 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zwany dalej "Sądem I instancji", postanowieniem z dnia 3 lipca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 38/25, odrzucił skargę M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2024 r., nr SKO 4511.100.2024, w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 stycznia 2025 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL strony skarżącej w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 20 lutego 2025 r. Pismem z dnia 20 lutego 2025 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienie z kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2025 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe zarządzenie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 czerwca 2025 r. Wobec nieuzupełnienia przez skarżącą przedmiotowego braku formalnego w terminie Sąd I instancji, przywołanym na wstępie postanowieniem, odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę oraz ustanowienie dla niej adwokata z urzędu i całkowite zwolnienie z kosztów sądowych, a także przyznanie zasiłku celowego. Argumentując swoje stanowisko skarżąca, wskazała na winę operatora pocztowego w nieprzedłożeniu skarżącej awiz umożliwiających odbiór przesłanej z Sądu korespondencji. Postanowieniem Sądu I instancji z dnia 2 października 2025 r. skarżącej przyznano pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wymienione w pkt 1-3 omawianej regulacji. Jednym z wymogów formalnych, jakie ustawa stawia pierwszemu w sprawie pismu procesowemu, jest konieczność wskazania w nim numeru PESEL osoby wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a.). W sytuacji, gdy pismo zawiera braki formalne wymienione w art. 46 P.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Podkreślenia wymaga, że powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, złożona skarga nie zawierała numeru PESEL strony skarżącej. W tym stanie sprawy Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że skarga posiadała nieuzupełnione braki formalne i w sposób właściwy wezwał skarżącą do ich uzupełnienia. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 20 lutego 2025 r., a zatem zakreślony termin na uzupełnienie braków formalnych upływał z dniem 27 lutego 2025 r. Skarżąca nie podała swojego numeru PESEL w terminie wyznaczonym w skierowanym do niej wezwaniu, a zatem zaistniała obligatoryjna przesłanka do odrzucenia skargi wskazana w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Odnosząc się do argumentów powołanych w zażaleniu wskazać należy, że skierowana do skarżącej korespondencja zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego została odebrana przez nią osobiście, co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy druku potwierdzenia odbioru (k. 14 akt sądowoadministracyjnych), na którym widnieje podpis skarżącej. Stąd też twierdzenia dotyczące braku pozostawienia przez operatora pocztowego awizo w skrzynce pocztowej pozostawały bez związku z rozpoznawaną sprawą i nie mogły stanowić podstawy do uchylenia skarżonego postanowienia. W związku z powyższym należy uznać, że zażalenie jest bezzasadne, a zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.