IV SA/Wr 300/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV wniosku J. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności w sprawie ze skargi J. R. na czynność Prezydenta Miasta Wałbrzycha w przedmiocie wstrzymania wypłaty zasiłku stałego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności.

Pismem z 22 kwietnia 2026 r. J. R. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na czynność Prezydenta Miasta Wałbrzycha w przedmiocie wstrzymania wypłaty zasiłku stałego przyznanego na podstawie decyzji organu z [...], nr [...]. Skarżąca wskazała, że wstrzymanie wypłaty nastąpiło po decyzji organu z [...], nr [...]. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności poprzez nakazanie organowi wypłaty zasiłku stałego począwszy od dnia 1 marca 2026 r. do dnia ostatecznego załatwienia sprawy. Wniosek został umotywowany chorobą skarżącej oraz faktem, że świadczenie to stanowi jej jedyne źródło utrzymania. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca przedłożyła kopie dokumentacji związanej z leczeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Według art. 61 § 5 p.p.s.a, postanowienia, o których mowa w § 3 i 4 sąd, może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wskazać należy, że wstrzymanie wykonania aktów lub czynności zaskarżonych do sądu administracyjnego stanowi odstępstwo od generalnej zasady wykonalności takich aktów lub czynności i ma na celu ochronę skarżącego przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy przez sąd administracyjny. Przez użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcie szkody, należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przy tym zaznaczyć trzeba, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo powołanie się strony na treść przepisu czy ogólnikowe stwierdzenia we wspomnianym obszarze. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Innymi słowy, aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć konkretnymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi więc w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji (orzeczenia) a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21; z 6 kwietnia 2022 r., II GZ 76/22; z 21 lipca 2022 r., III OSK 1531/22; z 18 kwietnia 2023 r., III OZ 187/23, dostępne, podobnie jak pozostałe powołane postanowienia, w bazie orzeczeń CBOSA). Niewskazanie we wniosku takich okoliczności oznacza, co do zasady, brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 11 do art. 61). Stąd strona skarżąca powinna dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub negatywnych skutków trudnych do odwrócenia zależy orzeczenie sądu (por. postanowienie NSA z 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/05). W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób przekonujący wystąpienia po jej stronie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania wspomnianej czynności. Wniosek oparto na twierdzeniach dotyczących złego stanu zdrowia skarżącej. Niemniej nie przedstawiła ona żadnych aktualnych dokumentów odnoszących się do tej okoliczności. Opisane we wniosku dowody istotnie dotyczą leczenia szpitalnego skarżącej, lecz pochodzą z lat 2012-2018, zatem trudno przypisać im atrybut aktualności. Tym samym skarżąca nie uprawdopodobniła możliwości wystąpienia w wyniku wykonania zaskarżonej czynności niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które pozwoliłyby Sądowi na ocenę wniosku. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko NSA wyrażone w postanowieniu z 5 grudnia 2012 r., II GZ 455/12, zgodnie z którym postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek i nie stosuje się w odniesieniu do niego art. 49 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Sąd w tej kwestii nie jest także zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu. Stąd w okolicznościach sprawy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia, przy czym na mocy art. 61 § 5 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.