IV SA/Wr 1/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 20 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.W., K. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 15 listopada 2022 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odrzucić skargę K. W.

Pismem z dnia 28 lutego 2022 r. B. W. i K. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 15 listopada 2022 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o odrzucenie skargi K. W. wyjaśniając, że skarżący nie jest stroną prowadzonego postępowania, co oznacza, że nie jest uprawniony do wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika, że osobą wnioskującą o wypłatę dodatku węglowego była B.W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie zauważyć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jest to przepis ogólny, który doznaje doprecyzowania poprzez regulacje art. 32 i art. 33 u.p.p.s.a. W myśl pierwszego przepisu stronami, w wąskim rozumieniu tego pojęcia, w postępowaniu sądowoadministracyjnym są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 33 u.p.p.s.a. w postępowaniu mogą brać udział uczestnicy na prawach strony (§ 1) oraz pozostali uczestnicy (§ 2). Obie kategorie uczestników postępowania należy traktować tak jak strony w szerokim rozumieniu stosownie do art. 12 u.p.p.s.a. W tym miejscu należy też wskazać, że ze skargą może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). Innymi słowy, osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi (por. uchwałę składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS 1/2004, ONSA i WSA 2005/4/62). W niniejszej sprawie jak słusznie stwierdziło Kolegium w odpowiedzi na skargę skarżący K. W. nie posiada przymiotu strony, bowiem stroną postępowania administracyjnego w sprawie o wypłatę dodatku węglowego jest wyłącznie wnioskodawca, tj. osoba, która domaga się tegoż świadczenia, czyli B. W. Ponadto z akt sprawy nie wynika aby skarżący występował jako pełnomocnik wnioskodawczyni. W tej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu, gdyż skargę wniósł podmiot, który nie posiada "interesu prawnego" w rozumieniu art. 50 § 1 u.p.p.s.a, albowiem skarżący w toku postępowania administracyjnego nie występował jako strona. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 u.p.p.s.a. skargę odrzucił, o czym orzekł w sentencji postanowienia.