IV SA/Wa 497/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu 26 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Wójta Gminy Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia odrzucić skargę

Wójt Gminy Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] orzekającą o uchyleniu w całości decyzji Wójta oraz ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 2 chlewni do tuczu świń wraz z infrastruktura towarzyszącą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] wniosło o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność. Wskazano, że krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego zakreśla art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."), zgodnie z którym jest to każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Podkreślono, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że organ rozpatrujący sprawę w I instancji nie ma legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie wydane w wyniku rozpoznania odwołania od jego własnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Rozpatrując niniejszą sprawę w kontekście powyższych przesłanek Sąd uznał, że skarga nie jest dopuszczalna i podlega odrzuceniu, albowiem brak jest po stronie Wójta Gminy legitymacji do jej wniesienia. Podstawową przesłanką do wniesienia skargi jest bowiem posiadanie interesu prawnego, rozumianego jako wynikająca z konkretnego przepisu prawa materialnego powinność określonego zachowania wyznaczonego zakazem lub nakazem, skonkretyzowana w formie decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, działający w granicach jego właściwości i kompetencji. Tak sformułowany interes prawny w toku postępowania administracyjnego posiadają jego strony. Wójt Gminy występował zaś w niniejszej sprawie jako organ administracji, wydający decyzję pierwszoinstancyjną. Nie można także przyjąć, że Wójt był "stroną" postępowania drugoinstancyjnego, prowadzonego przez SKO w [...]. Zatem – jako nieposiadający przymiotu strony w postępowaniu, a tym samym interesu prawnego w sprawie, Wójt Gminy nie może występować ze skargą do sądu administracyjnego. Powyższa kwestia była przedmiotem rozważań sądownictwa już od lat i przyjęte zostało stanowisko, zgodnie z którym organ administracji publicznej, który z mocy przepisów prawa został powołany do rozstrzygania sprawy w pierwszej instancji, nie ma uprawnienia do kwestionowania, w trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. OSP 1/03). Podobnie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt K 32/08 orzekł, że art. 33 i art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są zgodne z art. 165 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, również przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji. Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 lipca 1999 r., sygn. akt II SA 974/99 orzekł, iż "stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ, który w rozpatrywanej przez Sąd sprawie był powołany do wydania decyzji administracyjnej. Innymi słowy, inna jest rola procesowa organu, a inna strony. Nie można w tej samej sprawie występować jako organ, a potem jako strona w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym". Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.