IV SA/Wa 2423/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Wójt Gminy [...], na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. Nr 28, poz. 169 z późn. zm.), wystąpił z wnioskiem z 10 czerwca 2011 r. do Starosty [...] o ustalenie czy działka nr [...] położona w obrębie [...]stanowi mienie gminne Gminy [...]. Wniosek ten został przez Starostę potraktowany jako wniosek o ustalenie, czy wymieniona w nim działka stanowi mienie gromadzkie. Do wniosku dołączony został protokół z [...] czerwca 2011 r. z ustalenia stanu użytkowania wymienionej działki. W protokole zawarte zostały oświadczenia dwóch mieszkańców wsi [...] – E. N. i E. K., którzy zgodnie stwierdzili, że przedmiotowa nieruchomość "nie stanowi wspólnoty wsi, nigdy nie była użytkowana jako wspólnota wsi, nie było ustalonego i wybranego zarządu wspólnoty. Działka nr [...] stanowi mienie gromadzkie jest użytkowana jako rów, istniejący już przed 1962 r. , służący do odprowadzania wód opadowych z przyległych gruntów". Ze znajdującego się w aktach zgromadzonych przez Starostę wypisu z rejestru gruntów z [...] sierpnia 2011 r. wynika, że przedmiotowa działka figurowała jako własność Skarbu Państwa w użytkowaniu Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Oddział w [...] posiadała oznaczenie "W" (rów). W aktach znajduje się również wystąpienie Starosty do WZMiUW w [...] Oddział w [...] z [...] sierpnia 2011 r. o zajęcie stanowiska w sprawie oraz uzyskana odpowiedź z 31 sierpnia 2011 r., że wpis w geodezyjnym rejestrze gruntów nie posiada umocowań prawnych. Z pisma wynika również, że rowy na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019) zaliczane są do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, które nie stanowią odrębnych nieruchomości rolnych w rozumieniu art. 461 kc, a są jedynie ich częścią. WZMiUW wskazał, że działka nr 249 (która zgodnie z ewidencją gruntów i budynków jest rowem) nie figuruje w ewidencji urządzeń melioracji szczegółowych. Podniósł także, że utrzymanie urządzeń melioracji szczegółowych (rowów) zgodnie z art. 77 powyższej ustawy należy do właścicieli działek, których grunty odwadniane są tymi urządzeniami. WZMiUW wskazał też, że starosta powiatu, jako organ właściwy w sprawach ewidencji gruntów i budynków, zobowiązany jest do wprowadzenia zmian w dokumentach ewidencyjnych. Dysponując wskazanymi dokumentami Starosta [...] decyzją z [...] września [...], wydaną na podstawie art. 3 i 8 ust.1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, orzekł, że działka nr [...] o powierzchni 0,38 ha położona w obrębie [...], gm. [...] stanowi mienie gromadzkie, odstępując jednocześnie od uzasadnienia decyzji na podstawie art. 107 § 4 kpa. W dniu [...] lipca 2012 r. I. i G. D. zwrócili się z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Starosty. Stwierdzili, że są właścicielami działek nr [...] i [...] sąsiadujących z działką nr [...], stanowiącą rów (który w części przechodzi przez ich posesję i był częścią ich działki, nie stanowił odrębnej działki i nie posiadał numeru geodezyjnego. Od czasu zakupu posesji zajmowali się koszeniem rowu. Podkreślili, że rów nie stanowi urządzenia melioracyjnego, wyłączono go z ewidencji urządzeń melioracyjnych w 1978 r. Ponowne sprowadzenie do niego wody groziłoby zalaniem ich budynków. Przekonywali, że na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne i rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, stali się właścicielami działki nr [...] figurującej na mapie jako rów. Po rozpatrzeniu tego wniosku, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] stwierdził nieważność powyższej decyzji Starosty [...] z [...] września 2011 r. Od decyzji tej Gmina [...] wniosła odwołanie. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister podniósł, że dla ustalenia, czy przedmiotowa nieruchomość stanowiła mienie gromadzkie na dzień [...] lipca 1963 r. niezbędne było wykazanie, że do roku 1954 była ona mieniem gromady oraz że przed 5 lipca 1963 r. była faktycznie użytkowana wspólnie przez mieszkańców wsi. W ocenie Ministra, z dokumentów zebranych w sprawie przez Starostę [...] (wniosku Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2011 r. wraz z załączonym protokołem, wypisu z ewidencji gruntów z [...] sierpnia 2011 r. oraz pisma WZMiUW z [...] sierpnia 2011 r.) nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wskazane wyżej przesłanki pozwalające uznać działkę nr 249 o pow. 0,38 ha za mienie gromadzkie. Również z całokształtu dokumentów zebranych w sprawie po wydaniu decyzji przez Starostę [...], w szczególności z dokumentów pozyskanych z Archiwum Państwowego w Z. dotyczących gminy [...] (pismo z [...] lutego 2016 r.), a także pisma Starosty z [...] marca 2016 r. oraz Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2016 r., nie wynika, że przedmiotowa działka należała w przeszłości do istniejących gromad. Brak jest dokumentów wskazujących, że działka ta była uznawana za nieruchomość ogólnodostępną, spełniającą cele społeczne lub publiczne, czy też, że była użytkowana wspólnie przez mieszkańców wsi. Poza tym już z samego charakteru spornej nieruchomości (rów) wynika, że trudno byłoby ją wykorzystywać mieszkańcom wsi jako miejsca, na którym mogliby oni realizować cele publiczne lub społeczne. Rozstrzygnięcie Starosty wydane zostało zatem z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Prowadząc przedmiotowe postępowanie, Starosta Zamojski odstępując od uzasadnienia decyzji, naruszył również przepisy postępowania administracyjnego. Wprawdzie organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji, ale tylko wówczas, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. Decyzja Starosty nie zawiera uzasadnienia, chociaż sporna działka stanowiła i nadal stanowi przedmiot sporu pomiędzy I. i G. małż. D., Gminą [...] i niektórymi mieszkańcami wsi [...]. Tym samym w sposób rażący naruszył on również art. 107 § 4 kpa. Minister odniósł się również do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu, stwierdzając, że zarzut wysłania przez Wojewodę [...]ego zawiadomienia z art. 10 kpa do Wójta Gminy [...] zamiast do Gminy spowodował niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie, czy też pozbawienie jej możliwości wypowiedzenia się co do treści zebranego w sprawie materiału dowodowego, jest bezpodstawny, bowiem Wójt jako reprezentant gminy mógł zapoznać się z aktami sprawy i zebranym materiałem dowodowym. Mógł także w imieniu gminy przedstawić argumenty, dowody czy też ustosunkować się do sprawy. Również podniesiony w odwołaniu zarzut nieposiadania przez Państwo D. interesu prawnego jest chybiony, co zostało stwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 318/13 wydanego w sprawie ze skargi I. i G. małż. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie uznania nieruchomości (będącej przedmiotem niniejszego postępowania) za mienie gromadzkie. W skardze na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Gmina [...] powtórzyła argumenty podniesione w odwołaniu, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie, że zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z 2 września 2011 r.; 2. niewłaściwe ustalenie, że brak było podstaw do zastosowania przez Starostę art. 3 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych i uznania, że sporna działka stanowi mienie gromadzkie; 3. nieuwzględnienie przy ocenie postępowania toczącego się przed organem I instancji okoliczności, że Gmina [...] nie była zawiadamiana o czynnościach w ramach postępowania przez co naruszona została zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, określona w art. 10 kpa w związku z art. 81 kpa. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wstępnie należy wyjaśnić, że sprawa będąca przedmiotem rozpoznania została skierowana do procedowania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.; dalej zwana COVID-19). Wprawdzie zasada jawności posiedzeń sądowych stanowi jedną z podstawowych zasad postępowania przed sądami administracyjnymi, to jednak nie ma ona charakteru absolutnego. Sam ustawodawca przewidział bowiem w art. 10 oraz w art. 90 § 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) możliwość odstąpienia od niej, jeśli takie odstępstwo wynikać będzie z "przepisu szczególnego". Niewątpliwie można mówić o supremacji zasady jawności posiedzeń sądowych nad posiedzeniami niejawnymi, ale te ostatnie mogą mieć miejsce tylko wtedy, gdy dopuści to "przepis szczególny". Takim "przepisem szczególnym" w rozpoznawanej sprawie jest art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Przy uwzględnieniu zasady jawności postępowania, wynikającej z art. 10 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i reguły jawności rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych w formie rozprawy, o której stanowi art. 90 § 1 tej ustawy, przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, czyli gdy przewiduje to "przepis szczególny", za dopuszczalne należy więc uznać rozpoznanie tej sprawy na posiedzeniu niejawnym. Istniejący stan epidemii ogłoszony z powodu COVID-19 (co jest okolicznością notoryjną) nie stanowi aktualnie przeszkody m.in. do działania przez sądy administracyjne. Przepis art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy o COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w ogłoszonym stanie epidemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Wskazać należy, że w świetle art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrolny charakter postępowania sądowoadministracyjnego oznacza m.in., że sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, tzn. nie może zastępować organu administracji publicznej i wydawać końcowego rozstrzygnięcia w tej sprawie. Ocena legalności działania administracji publicznej dokonywana jest na podstawie akt sprawy, tj. na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego, stosownie do regulacji art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to w szczególności, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń faktycznych, a orzeka na podstawie ustalonego przez organ i wynikającego z akt administracyjnych stanu faktycznego (argumentum ex art. 106 § 3 tej ustawy). W aspekcie ustaleń faktycznych obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest natomiast przede wszystkim dokonanie oceny, czy materiał dowodowy został przez organ prawidłowo zebrany i oceniony. Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie pod kątem respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych, dochowania wymaganej prawem procedury i zgodności działania z prawem materialnym, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie z art. 146 § 1 tej ustawy Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Zatem stosownie do tego przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt lub czynność organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Oceniając sprawę co do jej istoty, Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, które dostatecznie odzwierciedla rację decyzyjną. Z uwagi na wydanie decyzji Starosty [...] na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 703) kluczowym dla oceny legalności zaskarżonej decyzji było wyjaśnienie, czy przedmiotowa nieruchomość była w dacie wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, tj. w dniu [...] lipca 1963 r. mieniem gromadzkim w rozumieniu przepisów tej ustawy. Przewidziana w art. 8 ust. 1 tej ustawy decyzja ma charakter deklaratoryjny i poświadcza stan prawny ustalony w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. [...] lipca 1963 r., przez co dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej ustalenia, że dana nieruchomość stanowi mienie gromadzkie nie mają znaczenia jej losy po wskazanej wyżej dacie (por. wyroki NSA z dnia 22 września 1995 r., SA/Kr 2717/94, ONSA 4/96, poz. 157 i z dnia 20 września 1995 r., II SA/Łd 1281/95 niepubl.). Istotny natomiast dla ustalenia, czy dana nieruchomość była w dniu [...] lipca 1963 r. mieniem gromadzkim, był jej stan prawny w okresie poprzedzającym tę datę (a w szczególności to, czy nieruchomość taka należała do dawnych, czyli istniejących w okresie od 1933 r. do 1954 r. gromad jako jednostek samorządu terytorialnego, mających osobowość prawną i będących podmiotami praw i obowiązków) oraz to, czy przed dniem wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot była faktycznie nieruchomością ogólnodostępną, spełniającą cele społeczne lub publiczne, czy też była użytkowana wspólnie przez mieszkańców wsi. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, zagospodarowaniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie podlegają także nieruchomości rolne, leśne i obszary wodne, stanowiące mienie gromadzkie w rozumieniu przepisów o zarządzie takim mieniem, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych były faktycznie użytkowane wspólnie przez mieszkańców wsi. Z przepisu tego wynika, że definicji mienia gromadzkiego, którego dotyczy ustawa o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, należy poszukiwać w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 listopada 1962 r. w sprawie zarządu mieniem gromadzkim oraz trybu jego zbywania (Dz. U. Nr 64/62, poz. 303 z późn. zm.). Według definicji zawartej w § 1 tego rozporządzenia przez użyte w tym rozporządzeniu określenie mienie gromadzkie – rozumieć należy mienie, które do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 25 września 1954 r. o reformie podziału administracyjnego wsi i powołaniu gromadzkich rad narodowych (Dz. U. Nr 43, poz. 191) stanowiło majątek dawnych gromad jako majątek gromadzki, dobro gromady oraz inne prawa majątkowe, a przez dawne gromady – rozumieć należy gromady istniejące do dnia wejścia w życie wskazanej ustawy z dnia 25 września 1954 r. Trzeba zaznaczyć, że na mocy tej ustawy w miejsce dotychczasowych gmin i gromad, które – stosownie do zapisów ustawy z dnia 23 marca 1933 r. o częściowej zmianie samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 35/33, poz. 294 z późn. zm.) – nie będąc jednostkami samorządu terytorialnego miały osobowość prawną oraz były podmiotami majątku i dobra gromadzkiego – utworzono nowe gromady jako jednostki podziału administracyjnego wsi, a gromadzkie rady narodowe stały się organami władzy państwowej w gromadach. Jak przyjmowano, całkowita zmiana poprzedniego charakteru gromad pociągnęła za sobą przejście majątku (mienia) gromadzkiego na własność państwa. Zwrócić uwagę należy, że brak dokumentacji poświadczającej stan prawny nieruchomości w okresie poprzedzającym datę [...] lipca 1963 r. nie uniemożliwia uznania tych nieruchomości za mienie gromadzkie. Wobec braku tytułu nabycia przez gromadę spornych nieruchomości organ celem ustalenia stanu faktycznego zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania dowodowego, wykorzystując z mocy art. 75 kpa dowody, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie są sprzeczne z prawem. Do takich środków dowodowych powołany wyżej przepis zalicza m.in. dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (np. wyroki WSA w Kielcach z dnia 29 marca 2013 r., sygn. II SA/Ke 77/13, i z dnia 12 marca 2015 r., sygn. II SA/Ke 11/15, w obu sprawach NSA oddalił skargi kasacyjne odpowiednio wyrokami z dnia 5 listopada 2014r., sygn. II OSK 1824/13 i z dnia 18 maja 2017r., sygn. II OSK 2297/15). Przy czym zauważyć należy, że NSA w powołanym wyżej wyroku z dnia 18 maja 2017r., w ślad za sądem I instancji, za wystarczający dowód do uznania, że nieruchomości stanowiły lub nie stanowiły w dniu 5 lipca 1963 r. własność gromady, uznał zeznania świadków. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organy wyczerpały w tym przypadku możliwości dowodowe. Z dokumentów zebranych w sprawie przez Starostę [...], tj. wniosku Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2011 r. wraz z załączonym protokołem, wypisu z ewidencji gruntów z [...] sierpnia 2011 r. oraz pisma WZMiUW z [...] sierpnia 2011 r., nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wskazane wyżej przesłanki pozwalające uznać sporną działkę za mienie gromadzkie. Również z dokumentów zebranych w sprawie po wydaniu decyzji przez Starostę [...], w szczególności z dokumentów pozyskanych z Archiwum Państwowego w [...] dotyczących gminy [...], tj. pisma z [...] lutego 2016 r., a także pisma Starosty z [...] marca 2016 r. oraz Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2016 r., nie wynika, że przedmiotowa działka należała w przeszłości do istniejących gromad. Brak jest dokumentów wskazujących, że działka ta była uznawana za nieruchomość ogólnodostępną, spełniającą cele społeczne lub publiczne, czy też, że była użytkowana wspólnie przez mieszkańców wsi. Rację ma Minister, który twierdzi, że już z samego charakteru spornej nieruchomości, którą jest rów wynika, że trudno byłoby ją wykorzystywać mieszkańcom wsi jako miejsca, na którym mogliby oni realizować cele publiczne lub społeczne. Rozstrzygnięcie Starosty wydane zostało zatem z rażącym naruszeniem art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa i przepisów art. 3 i 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych okazał się chybiony. Na uwzględnienie również nie zasługuje zarzut naruszenia art. 10 kpa, ponieważ Gmina [...] miała zapewniony czynny udział w postępowaniu. Decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r. została bowiem prawidłowo skierowana do Wójta Gminy [...] jako reprezentanta Gminy [...] na zewnątrz, celem wywieszenia decyzji na tablicy ogłoszeń. Tym samym Gmina nie była pozbawiona możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. W tym stanie sprawy, inkryminowana decyzja została podjęta zgodnie z obowiązującym prawem. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie pozwalał na wydanie decyzji zgodnej z oczekiwaniami skarżącej. Stanowisko powyższe jest równoznaczne z brakiem możliwości uwzględnienia skargi. Wobec powyższych ustaleń Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.