IV SA/Wa 2476/20

Dnia 9 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska – Karczewska Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2021 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia, że nieruchomość stanowi wspólnotę gruntową 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. K. kwotę 200 (dwieście) złoty tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ II instancji, organ odwoławczy, organ) w decyzji z [...] sierpnia 2020r., nr [...] wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.) oraz art. 8m ustawy z 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 703) po rozpatrzeniu odwołań: F. K., J. K. oraz Kółka Rolniczego w B. od decyzji Starosty P. (dalej: organ I instancji) nr [...] z [...] października 2018 r. znak [...] ustalającej: w punkcie 1) że nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne położone w obrębie ewidencyjnym [...], B., w gminie G., oznaczone nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] stanowi Wspólnotę Gruntową Wsi B., w punkcie 2) że działki ewidencyjne z obrębu B., w gminie G., oznaczone nr: [...],[...],[...],[...],[...]nie stanowią Wspólnoty Gruntowej Wsi B. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Wojewody była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. Działając na wniosek Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej Wsi B. z [...] września 2016 r. oraz wniosków H. N., P. W., M. N., G. L. z 30 września 2018 r., A. M. z 12 października 2016 r. organ I instancji prowadził postępowanie o ustalenie, że nieruchomość położona w obrębie [...], B., w gminie G., oznaczona według stanu na 1962 r. jako działki ewidencyjne nr: [...],[...],[...],[...],[...] o łącznej powierzchni 48,43 ha, stanowi Wspólnotę Gruntową wsi B. Zgodnie z wykazem zmian gruntowych przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu [...] listopada 2012 r. za Nr [...]ww. działkom odpowiadają następujące działki: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [...], B., gmina G. W decyzji Nr [...] z [...] października 2018 r. organ I instancji orzekł, że nieruchomość położona w obrębie ewidencyjnym [...], B., w gminie G. oznaczona jako działki ewidencyjne nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] stanowi Wspólnotę Gruntową Wsi B., natomiast działki ewidencyjne z obrębu B., w gminie G., oznaczone nr: [...],[...],[...],[...],[...]nie stanowią Wspólnoty Gruntowej Wsi B.. Od ww. decyzji odwołanie wnieśli F. K., nie zgadzając się z jej treścią, J. K., który nie zgadza się z ustaleniami Starosty P., co do powierzchni gruntów Wspólnoty, w szczególności kwestionuje ustalenia, co do działek [...],[...],[...],[...],[...] oraz Kółko Rolnicze w B., które kwestionuje uznanie za Wspólnotę działek nr [...] i [...]. Odwołania zostały wniesione w ustawowym terminie. W uzasadnieniu decyzji nr [...]z [...] sierpnia 2020 r. Wojewoda stwierdził, że odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Według organu II instancji, w prowadzonym postępowaniu organ I instancji zgromadził szereg dokumentów, które pozwoliły na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z 17 maja 2018 r. Wspólnota Gruntowa Wsi B. wpisana jest jako władający do działek ewidencyjnych nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] o łącznej powierzchni 45,9650 ha. Według Wojewody, dodatkowo organ I instancji ustalił, że w skład Wspólnoty wchodzą aktualnie działki ewidencyjne nr: [...],[...],[...]o łącznej powierzchni 1,0217 ha. Zdaniem Wojewody, z ustaleń organu I instancji wynika, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji Wspólnoty nie stanowią działki ewidencyjne nr: [...],[...], które pozostają we władaniu Szkoły Podstawowej w B., działki ewidencyjne nr: [...],[...], które stanowią własność Województwa [...] na podstawie decyzji Wojewody [...]Nr [...]. Organ II instancji stwierdził, że z ustaleń organu I instancji wynika, że Wspólnoty nie stanowi również działka nr [...], która odpowiada dawnej działce [...]. Działka nr [...] nie została umieszczona w wykazie synchronizacyjnym Nr [...], gdyż nie pozostawała w faktycznym władaniu Wspólnoty. W ocenie Wojewody, z ustaleń organu I instancji wynika, że działka nr [...] (aktualnie działki nr: [...],[...]) nie została przed dniem wejścia w życie ustawy przekazana na cele publiczne lub społeczne, została jedynie wydzierżawiona w latach 60-tych ubiegłego wieku na rzecz Kółka Rolniczego w B., a następnie zwrócona na rzecz Wspólnoty. Spowodowało to wykreślenie w ewidencji gruntów jako władającego działką Kółko Rolnicze i wpisanie Wspólnoty (decyzja Burmistrza Miasta i Gminy G. z [...] lutego 2004 r.). Organ II instancji wskazał, że postępowanie zmierzające do wzruszenia ww. decyzji zostało ostatecznie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2020 r., sygn. I OSK 3958/18, oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 kwietnia 2018 r. sygn. IV SA/Wa 162/18 w sprawie ze skargi Kółka Rolniczego w B. na decyzję Głównego Geodety Kraju z [...] listopada 2017 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z 4 lipca 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z [...] lutego 2004 r. Z ww. rozstrzygnięć wynika, że Kółko Rolnicze w B. nie udowodniło władania działką nr [...] (obecnie [...],[...]). W podsumowaniu organ odwoławczy stwierdził, że mając na względzie całokształt opisanych okoliczności oraz potwierdzony dokumentami fakt, że wymienione w punkcie 1) decyzji działki stanowią Wspólnotę Gruntową Wsi B. według stanu na dzień wejścia w życie ustawy tj. na dzień 5 lipca 1963 r. natomiast wymienione w punkcie 2) decyzji działki nie wchodzą w skład Wspólnoty z powodów wskazanych w art. 3 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych lub z uwagi na błędne przypisanie do Wspólnoty w ewidencji gruntów (działka nr 179) orzekł jak w sentencji. W skardze na decyzję Wojewody nr [...]z [...] sierpnia 2020 r. J. K. zarzucił Wojewodzie niewłaściwe rozpatrzenie sprawy czyli niezgodnie "ze stanem faktycznym w stosunku do działek ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...]i [...]oraz ogólnej powierzchni Wspólnoty Gruntowej". 1. Według skarżącego, Wspólnota Gruntowa wsi B. nigdy nie była władającą ani właścicielem działek nr [...] i [...]. Działki powyższe według skarżącego, od niepamiętnych czasów służyły jako dodatek do pełnienia funkcji sołtysa wsi B. Świadkowie żyjący sołtysi wsi: T. L. zam. B. ul. W., J. K. zam. B. ul. W., A. L. zam. B. ul. W. Zdaniem skarżącego, nieznana jest podstawa wpisania do ewidencji gruntów w Gminie G.powyższych działek jako władającej Wspólnotą Gruntową wsi B. Działki powyższe znajdują się poza terenem wydzielonym do wspólnego użytkowania przez chłopów tej miejscowości w ukazie carskim. Nie było żadnego dokumentu wskazującego do przynależności ich do Wspólnoty Gruntowej ani zależności między sołtysem a użyczeniem, dzierżawą lub innym przekazywaniem gruntu w związku z wyborem nowego sołtysa. 2. Skarżący w stosunku do działki nr [...] zarzucił nierozpoznanie jego wniosku o nieuznawanie tej powierzchni jako Wspólnoty Gruntowej wsi B., gdyż od 1947 r. była przekazana na cele ogólnospołeczne wsi. Tam w 1947 r. stanął pierwszy barak drewniany, później obmurowany w którym do połowy lat 60-tych mieściła się Szkoła Podstawowa, prowadzącym była G. Według skarżącego, na tej działce do końca działania szkoły znajdowały się również ogródki działkowe dla nauczycieli tej szkoły. Po wybudowaniu nowej szkoły na terenie starej szkoły powstał Klub Młodzieżowy sponsorowany przez Gminną Spółdzielnię "Samopomoc Chłopska" z G. Świadek, pracownica Klubu Z. R. zam. B. ul. W. Zdaniem skarżącego, w 1999 r. jako sołtys B. przejął walący się budynek po starej szkole i przy pomocy finansowej Kółka Rolniczego w B. i Urzędu Gminy w G. odbudował obiekt nadając mu nazwę Klubu [...] - Świadek: F. K. zam. B. ul. L. Według skarżącego, odbudowany budynek przeznaczony był do użytkowania przez wszystkich mieszkańców B. nie tylko należących do Wspólnoty Gruntowej. W 2001 r. odbyły się w tym budynku i jego otoczeniu obchody 600-lecia B.. Wspólnota Gruntowa w tym czasie nie posiadała żadnych zasobów finansowych. Nie była również władającą faktycznie tą działką. Skarżący twierdzi, że do dnia dzisiejszego nie posiada protokołu zwrotu tej działki do jej zasobów. Na dzień wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych z 29 czerwca 1963 r. z późniejszymi zmianami art. 3 ust. 2 nie zalicza się do wspólnot gruntowych nieruchomości lub ich części określonych w art. 1 ust. 1, jeżeli przed dniem 1 stycznia 2011 r. zostały prawnie lub faktycznie przekazane na cele publiczne lub społeczne. Skarżący uważa, że działka nr 240 powinna pozostać jako dobro społeczne dla wszystkich mieszkańców wsi B. 3. W stosunku do dawnej działki nr [...] (obecnie [...]i [...]) skarżący twierdzi, że [...] nie mogło udowodnić przed Sądem władania działką na dzień rozpatrywania sprawy, gdyż od 2003 r., po podpisaniu umowy przekazania władała nią Wspólnota Gruntowa. Po podpisaniu umowy zwrotu działki Wspólnota podpisała umowę z najemcą terenu po [...] i przedstawiała dokument, że to ona włada działką. Według skarżącego, dokument przekazania działki nr [...] z [...]do Wspólnoty Gruntowej nie powinien być uznany jako ważny prawnie, gdyż brak jest po stronie Wspólnoty Gruntowej właściwej, statutowej reprezentacji. W podpisie wyrazicielem woli winien być prezes zarządu i jeden z członków zarządu, a są tylko członkowie zarządu. Ponadto Wojewoda [...] uważa, że działka nr [...] została wydzierżawiona na rzecz [...] w latach 60-tych, a następnie zwrócona dla Wspólnoty. Skarżący wskazuje, że najstarsi członkowie [...]nie pamiętają takiej umowy. Świadek: F. K. zam. B. ul. L. Zdaniem skarżącego, nie było żadnej logiki pisania umowy dzierżawy, skoro postawiono już garaże [...], uzyskując wcześniej decyzje lokalizacyjne obiektów. Ponadto w archiwach brak jest oryginałów umowy na którą powołuje się Wspólnota Gruntowa. W ocenie skarżącego, Wojewoda nie rozpatrzył wniosku o brak oryginału umowy dzierżawy, chociaż miała być pisana w 4 egzemplarzach. Również decyzja Burmistrza MiG G. z [...] lutego 2004 r. nie jest ważna z przyczyn wskazanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z [...] lipca 2016. Skarżący uważa, że nie można uznać za wiarygodną umowy dzierżawy sporządzonej pomiędzy [...] a Wspólnotą Gruntową wsi B., jak i umowy zwrotu działki nr [...]. Z przyczyn formalnych uznać należy, że na dzień wejścia ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych z 29 czerwca 1963 r., z późniejszymi zmianami działka nr [...] faktycznie była przeznaczona na cele społeczne. Zdaniem skarżącego, Wojewoda nie wyjaśnił również ogólnej powierzchni wydzielonej i zapłaconej właścicielowi majątku B. przez Carski Urząd Gubernialny w Warszawie. Powierzchnia do wspólnego użytkowania przez chłopów tej miejscowości jest określona dokładnie: 210 mórg + 256 prętów tj. około 120 hektarów (w zależności od wielkości pręta). Skarżący wniósł o "odrzucenie decyzji nr [...]Wojewody [...] i skierowaniu do ponownego rozpatrzenia". W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Spółka Wspólnoty Gruntowej wsi B. w piśmie z 4 marca 2021 r. wniosła o oddalenie skargi w całości. Zarówno decyzja Starosty jak i decyzja Wojewody są prawidłowe i zgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, pod kątem powyższego kryterium wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów aniżeli w niej podniesione. Stosownie do art. 127 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 k.p.a.). Przy czym odwołanie, będące podaniem, powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (do art. 63 § 2 k.p.a.). Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że organ odwoławczy przed przystąpieniem do oceny żądań i zarzutów zawartych w odwołaniu ma obowiązek dokonać wstępnej kontroli wniesionego środka zaskarżenia poprzez sprawdzenie, czy odwołanie czyni zadość dla podania i czy zostało złożone w terminie przez legitymowany podmiot, tj. będący stroną w postępowaniu. Dopiero ustalenie tych kwestii warunkuje zgodne z prawem prowadzenie postępowania odwoławczego i rozpoznanie merytoryczne sprawy. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Wojewody nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 8m ustawy z 29 czerwca 1963 roku o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych po rozpatrzeniu odwołań: F. K., J. K. oraz Kółka Rolniczego w B. od decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] października 2018 r. znak [...] ustalającej: w punkcie 1) że nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne położone w obrębie ewidencyjnym [...], B., w gminie G., oznaczone nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]stanowi Wspólnotę Gruntową Wsi B., w punkcie 2) że działki ewidencyjne z obrębu B., w gminie G., oznaczone nr: [...],[...],[...],[...],[...]nie stanowią Wspólnoty Gruntowej Wsi B., w której utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że organ odwoławczy w ogóle nie wyjaśnił, na jakiej podstawie J. K., który podpisał się pod pismem z 19 listopada 2018 r. jako "Sekretarz KR J. K." zatytułowanym – uczestnik: K., B. ul. W., wniósł odwołanie. W zaskarżonej decyzji Wojewoda tej kwestii nie badał w stosunku do żadnego z podmiotów wnoszących odwołanie. Wojewoda co prawda wskazał, że wydał decyzję po rozpatrzeniu odwołań: F. K., J. K. oraz K. w B. Analiza treści pisma z 19 listopada 2018 r., które podpisał przewodniczący K. B. Z. i sekretarz K.J. K., dowodzi, że skarżący składa je w imieniu K. i wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji. W piśmie z 19 listopada 2018 r. zatytułowanym "Odwołanie od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] października 2018 roku dotyczącej uznania, które działki ewidencyjne stanowią Wspólnotę Gruntową wsi B. gm. G.", opisanym na początku pisma - "uczestnik: J. K. zam. B. ul. W.", J. K. wnosi o "odrzucenie w/w decyzji Starosty [...] oraz skierowanie do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu tym, J. K. twierdzi, że działka o nr ([...] oraz [...]) "nie znajduje potwierdzenia w faktach i nie ma uzasadnienia być wymierzana jako działki Wspólnoty Gruntowej". J. K. podtrzymuje swoje wnioski o nie uznaniu za teren Wspólnoty Gruntowej wsi B. następujących działek: nr [...]– działka przekazana dla celów społecznych w latach 50- tych, szkoła z zapleczem, nr [...]i [...]– przekazana pod koniec lat 50-tych pod budowę bazy K. J. K. podnosi w odwołaniu, że nadal toczą się sprawy sądowe w sprawie zwrotu działki przez K. dla Wspólnoty Gruntowej, powołuje się także, że w dniu 4 lipca 2018 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożona została skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie oraz podtrzymuje również pozostałe zarzuty wymienione w pismach do Starosty jak i przedstawione przesłuchaniu w starostwie w charakterze świadka w dniu 23 sierpnia 2017 r. Z treści odwołania można wyprowadzić wniosek, że J. K. występuje zarówno w interesie społecznym wskazując, że działka nr [...] – przekazana dla celów społecznych w latach 50 - tych, na cel w postaci szkoły z zapleczem, oraz w interesie K. podnosząc, że działki nr [...]i [...]– przekazane zostały pod koniec lat 50-tych pod budowę bazy K. Niewątpliwie odwołanie z 19 listopada 2018 r. zostało podpisane tylko i wyłącznie przez J. K., ale nie zwalniało to organu od wyjaśnienia, w imieniu dokładnie jakich osób je złożył i w dalszej kolejności do wezwania o przedstawienie pełnomocnictwa od tych osób bądź wezwania ich o podpisanie wniesionego podania. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni. Dopiero po uzupełnieniu powyższych braków, a więc wyjaśnieniu, kto składa odwołanie, można było uruchomić postępowanie odwoławcze. Tymczasem Wojewoda, wbrew ciążącym na nim obowiązkom, nie wyjaśnił tych kwestii, czym naruszył art. 7, 77 § 1, 63 oraz 64 k.p.a. W orzecznictwie podnosi się, że jeżeli środek odwoławczy nie spełnia wymogów formalnych, to jest bezskuteczny, co wyklucza dopuszczalność przystąpienia przez organ do jego merytorycznego rozpoznania. Organ zobowiązany jest najpierw wezwać wnoszącego do usunięcia braków formalnych odwołania (zażalenia), ewentualnie także do nadesłania innych niezbędnych wyjaśnień na piśmie, z zastrzeżeniem konsekwencji prawnych w razie niezastosowania się do wezwania (por. wyrok NSA z 31 maja 2016 r. sygn. II OSK 2355/14, LEX nr 2057370). Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że nawet gdyby przyjąć, że odwołanie wniósł J. K. jako reprezentujący K. oraz wyłącznie we własnym imieniu, to i tak organ dopuścił się naruszenia prawa, skoro nie rozważył, czy K. oraz J. K. przysługiwała legitymacja procesowa do udziału w tej sprawie w charakterze strony. Postępowanie w przedmiotowej sprawie było prowadzone na podstawie przepisów ustawy z 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 703). Przepisy tej ustawy nie regulują kwestii legitymacji procesowej w postępowaniach prowadzonych w oparciu o jej regulacje. Zastosowanie zatem znajduje ogólna zasada wyrażona w art. 28 k.p.a., zgodnie z którą, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i doktrynie przyjmuje się, że interes prawny powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany środek zaskarżenia (por. wyrok NSA z 30 sierpnia 2012 r., sygn. II OSK 1588/12, Lex nr 1218392). Interes prawny musi charakteryzować się tym, że jest indywidualny, konkretny, istniejący obiektywnie i potwierdzony okolicznościami faktycznymi, które stanowią podstawę zastosowania przepisu prawa materialnego. Kwestia posiadania interesu prawnego, który warunkuje występowanie w danym postępowaniu w charakterze strony, uzależniona jest więc od okoliczności konkretnej sprawy oraz przepisów znajdujących do niej zastosowanie. Okoliczność, że określona osoba brała udział w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, nie zwalniała organu odwoławczego od obowiązku zbadania, czy odwołania wniosły osoby mające przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Analizę taką, jak już wyżej wskazano, organ odwoławczy powinien przeprowadzić w fazie postępowania rozpoznawczego i w przypadku stwierdzenia, że odwołujący się nie posiada przymiotu strony, powinien umorzyć postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.). W odwołaniu z 19 listopada 2018 r. które podpisał przewodniczący K. B. Z i sekretarz K. J. K. K. określone zostało jako: "uczestnik". W przedmiotowej sprawie organ II instancji nie dokonał oceny interesu prawnego wszystkich, które zostały uznane przez Wojewodę za podmioty których odwołania zostały rozpatrzone. Z tego też względu jak i przysługujących uprawnień sądowi administracyjnemu, tutejszy Sąd nie mógł przyjąć istnienia u skarżącego przymiotu strony. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. rozpatrzenie odwołania podmiotu niebędącego stroną w sprawie stanowi o podstawie do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Powyższe rozważania w zakresie uchybień organu odwoławczego prowadzą do wniosku, że Wojewoda nie dokonał ustaleń w zakresie okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy, co przesądza o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei charakter stwierdzonego naruszenia prawa uniemożliwia merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji i ustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 oraz art. 210 § 2 ww. ustawy.