IV SA/Wa 1793/20

Dnia 8 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi K. M., W. P., J. P. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

Przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miejskiej w [...] (dalej: Rada) z [...] grudnia 2009 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] ([...]. [...] z dnia 2010.04.\) podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm., dalej: u.s.g.) oraz na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr [...], poz. [...] ze zm., dalej: u.p.z.p.) w zw. z uchwałą nr [...] z [...] marca 2007 r. Rady Miejskiej w [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...], Rada Miejska w [...] stwierdza zgodność niniejszego planu ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta i gminy [...]. Skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy. Rada Miejska w [...] w dniu [...] grudnia 2009 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] ([...].[...] z dnia 2010.04.[...]). W piśmie z 14 maja 2020 r. K. M. reprezentowany przez pełnomocnika K. M. wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego i uprawnień w trybie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W piśmie z 14 maja 2020 r. W. P. reprezentowany przez pełnomocnika K. M. wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego i uprawnień w trybie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W piśmie z 14 maja 2020 r. J. P. wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego i uprawnień w trybie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W piśmie K. M., W. P., J. E. P. reprezentowani przez adw. W. P. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] nr [...] z [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...]. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: 1. art. 140 kodeksu cywilnego w zw. z art. 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.), polegającego na nieuprawnionym ograniczeniu właścicieli w możliwości korzystania ze swoich nieruchomości; 2. art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem; 3. art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez ich niezastosowanie w sprawie przez organ, który swoim działaniem uniemożliwił stronie skarżącej wykonywanie przysługującego jej prawa własności do nieruchomości, 4. art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 32 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c. przez nieuwzględnienie w planie zagospodarowania przestrzennego zasad przeznaczenia terenu, kształtowania polityki przestrzennej oraz stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony, nieuwzględnienie w planie ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury, a także walorów architektonicznych i krajobrazowych oraz rosnących potrzeb mieszkaniowych, jak i daleko idące ograniczenie prawa własności oraz nierówne traktowanie właścicieli działek objętych zmianą planu przez: a. nieuwzględnienie faktu, że działki w skutek zmiany zabudowy terenu oraz głębokości koryta rzeki, nie znajdują się w całości na obszarze zasięgu wody zalewowej; b. nieuwzględnienie w planie zasad kształtowania polityki przestrzennej, ładu przestrzennego przez wykluczenie działek skarżących z prawa zabudowy oraz innych form korzystania pomimo, że przeznaczenie ich na cele budowlane nie koliduje z funkcją i zagospodarowaniem terenów przyległych, gdyż sąsiednie działki o tożsamym charakterze i właściwościach są zabudowane i przeznaczone na cele mieszkaniowe; c. naruszenie zasady równości wobec prawa przez rozbieżne potraktowanie działek objętej skargą oraz działek położonych w ich sąsiedztwie, na których znajduje się zabudowa. Wobec powyższych zarzutów wniesiono o stwierdzenie "niezgodności z prawem" uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] z [...] grudnia 2009 r. w zakresie w jakim dotyczy działek o nr [...] i [...] (uprzednio [...]), z obrębu [...]. Na podstawie art. 200 i n. p.p.s.a., wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego na rzecz skarżących. W uzasadnieniu skargi wskazano, że K. M., W. P. oraz J. P. są współwłaścicielami nieruchomości położonej w gminie [...], miejscowości [...] stanowiącej działki o nr [...] i [...] (uprzednio [...]), dla której Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]. Dowód: księga wieczysta nr [...]. Według skarżących, w powyższej księdze wieczystej ujawniony jest nieaktualny stan prawny w zakresie numeru działki oraz (dział I księgi wieczystej) oraz stanu własności (dział II księgi wieczystej). Skarżący są współwłaścicielami nieruchomości położonej w gminie [...], miejscowości [...] oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] i [...] (dawniej 120/4), dla której Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]. Skarżący są współwłaścicielami nieruchomości wraz z K. M., która została ujawniona jako uczestnik postępowania. W dniu 4 grudnia 2004 r. zmarł J. P., który był współwłaścicielem w ¼ przedmiotowej nieruchomości. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w Warszawie z [...] lutego 2006 r., sygn. [...] spadek po nim nabyli: E. P., K. M., W. P. oraz J. P.. Dowód: kopia postanowienia Sądu Rejonowego dla [...], [...] Wydział Cywilny z [...] lutego 2006 r., sygn. [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po J. P.. Następnie zmarła E. P.. Spadek po E. P. nabyli K. M., W. P. i i J. P.. Dowód: kopia aktu notarialnego - protokół dziedziczenia po E. P. sporządzony przed notariuszem J. N. dnia [...] listopada 2019 r. za repertorium A nr [...], kopia aktu notarialnego - akt poświadczenia dziedziczenia po E. P. sporządzony przed notariuszem J. N. dnia [...] listopada 2019 r. za repertorium A nr [...]. K. M. jest ujawniony jako współwłaściciel przedmiotowej nieruchomości w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych o numerze [...]. Dowód: księga wieczysta nr [...]. Zdaniem skarżących, w księdze wieczystej numer działki został wskazany jako [...]. Numeracja ta jednak uległa zmianie w 1993 r. zgodnie z wykazem zmian gruntowych sporządzonym dnia [...] lipca 1993 r. W wyniku powyższej zmiany działki zostały oznaczone numerami ewidencyjnymi [...] i [...]. Takimi numerami operują również organy samorządowe, w tym Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta i Gminy [...] w wypisach i wyrysach z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W załączeniu skargi przedłożono zaświadczenie Starosty [...] potwierdzające zmianę numeracji działki [...] na działki [...] i [...]. Dowód: wypis i wyrys nr [...] z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (działki nr [...],[...]), zaświadczenie Starosty [...] z [...] września 2019 r. Skarżący wyjaśnili, że obszar działek, którego dotyczy skarga, objęty był Ogólnym Planem Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z [...] marca 1986 r., który wygasł dnia 1 stycznia 2004 r. Działki nr [...] i [...] (uprzednio [...]) były oznaczone na rysunku planu symbolem A52RL, czyli teren zieleni wysokiej nadrzecznej oraz A50R/RZ, czyli teren upraw rolnych o postulowanym kierunku pastewno-sadowniczo-warzywnym z chowem bydła. Dla terenu plan ustalał możliwość prowadzenia adaptacji istniejącej rozproszonej zabudowy siedliskowej z dopuszczeniem jej uzupełnienia i rozbudowy przy jednoczesnej konieczności zachowania istniejących powierzchni łąkowych i zadrzewień. Obecnie nieruchomości objęte są planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z [...] grudnia 2009 r. Działka została oznaczona symbolem ZN jako teren zieleni naturalnej chronionej. K. M. reprezentowany przez K. M. oraz W. P. reprezentowany przez pełnomocnika, a także J. P. działający osobiście, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wezwali Radę Miejską w [...] do usunięcia naruszeń związanych z uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego. Do dnia wniesienia skargi Rada Miejska nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie skarżących. Według skarżących, zmiana dokonana nowym planem zagospodarowania przestrzennego ma istotne znaczenie dla wykonywania uprawnień właścicielskich. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ograniczył prawo własności skarżących, ponieważ zmienił dotychczasowe przeznaczenie nieruchomości oraz możliwości zagospodarowania działek skarżących. Tym samym realnie i bezpośrednio wpływa na przysługujące skarżącym prawo własności, a co za tym idzie narusza przysługujący właścicielom interes prawny. W przepisie § 23 uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] z [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] wskazano, iż: "1. Ustala się, że dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem ZN obowiązują następujące zasady zagospodarowania i zabudowy: 2. Przeznaczenie podstawowe: zieleń naturalna, chroniona. 3. W zakresie warunków urbanistycznych: 1) zakazuje się wprowadzania wszelkich urządzeń, budowli, a także innej zabudowy i zagospodarowania nie związanego z przeznaczeniem terenów, 2) ustala się nakaz zachowania istniejącej zieleni i jej obecnego charakteru, 3) ustala się zakaz grodzenia nieruchomości". W niniejszej sprawie skarżący wywodzą swój interes do zaskarżenia przedmiotowej uchwały z naruszenia przysługującego prawa własności (współwłasności) nieruchomości. Skarżący wskazują, że naruszenie to polega na ograniczeniu swobody dysponowania i korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem i sposobem dotychczasowego wykorzystywania. Zdaniem skarżących, nowy plan zagospodarowania doprowadził do wyłączenia możliwości dokonywania jakiejkolwiek zabudowy na terenie działek, a także uniemożliwia prowadzenie działalności rolnej. W uprzednio obowiązujących warunkach właściciel nieruchomości mógł dokonywać rozbudowy istniejącej infrastruktury, a także prowadzić uprawy rolne. Jest to istotna zmiana uprawnień właścicielskich. Zakaz wznoszenia jakichkolwiek urządzeń i budowli wynika wprost z planu zagospodarowania. Uprawa rolna również nie jest dłużej dozwolona wobec wyeliminowania z przedmiotowego obszaru oznaczenia A50R/RZ i zastąpienie ich na całym obszarze symbolem ZN. W związku z istniejącym aktualnie nakazem zachowania istniejącej zieleni i jej charakteru nie może być mowy o prowadzeniu żadnej uprawy. W sposób jednoznaczny uprawnienia właścicielskie zostały ograniczone i to w znacznym zakresie. Postanowienia § 23 skarżonej uchwały Rady Miejskiej w [...] ograniczają skarżących w realizacji przysługujących im uprawnień do nieruchomości. W istocie skarżący nie są władni dokonać na nieruchomościach jakichkolwiek nakładów czy inwestycji. Skarżący nie mogą nawet dokonać grodzenia nieruchomości. Skarżący zaznaczają, że należące do nich nieruchomości znajdują się w nieodległym sąsiedztwie od nieruchomości zabudowanych z przeznaczeniem zabudowy jednorodzinnej. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że działki, do którym skarżącym przysługuje tytuł w postaci współwłasności nie podlegają zalewaniu wodami od wielu lat. Skarżący kwestionują występowanie stanów zalewowych ww. nieruchomości. Skarżący kwestionują też istnienie obiektywnych przesłanek uzasadniających potrzebę dokonania ograniczenia możliwości korzystania z nieruchomości i realizacji na niej określonych zamierzeń inwestycyjnych, w tym produkcyjnych w zakresie rolnictwa i gospodarczo - mieszkaniowych jako towarzyszących produkcji rolniczej. W ocenie skarżących, nie zachodzą szczególne różnice w ukształtowaniu terenu pomiędzy nieruchomościami położonymi na obszarze oznaczonym symbolem ZN a nieruchomościami z oznaczeniem 8.MN/U i 9.MN/U. Skarżący wskazują, że działki przy ul. P. są zabudowane domami jednorodzinnymi. Dojazd do tych nieruchomości odbywa się ulicą P., która w części znajduje się na obszarze ZN, oraz ulicą N., która także pozostaje pod oddziaływaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod symbolem ZN. Skoro nieruchomości te stanowią obszar zieleni naturalnej to nie powinien tam odbywać się ruch pojazdów. Tymczasem na tej części obszaru znajduje się urządzona droga dojazdowa do istniejących zabudowań mieszkalnych. W ocenie skarżących, plan ma charakter wybiórczy i nie jest uzasadniony jakimkolwiek interesem publicznym, znajdującym potwierdzenie w materiałach badawczych czy dotychczasowym oddziaływaniu środowiska na nieruchomość. Skarżący uważają, że przy uchwalaniu zaskarżonego planu miejscowego przedłożono interes społeczny, bez uwzględnienia słusznego interesu obywateli, ponieważ ingeruje on w sposób nieuzasadniony w katalog praw obywateli, nie uwzględniając w ogóle praw właścicieli nieruchomości objętych uchwałą. Prawo kształtowania zagospodarowania przestrzennego przez gminę nie powinno bowiem oznaczać dowolnej i niczym nieuzasadnionej ingerencji w prawa obywateli. Według skarżących, organ błędnie przyjmuje, że teren znajduje się na obszarze zalewowym rzeki Jeziorki. Rzeka we wsi [...] płynie w głęboko wciętym korycie rzecznym. Z uwagi na fakt, że obszar gminy [...] należy do dynamicznie rozwijających się terenów, zmienia się również ukształtowanie terenu. Część istniejących dotychczas cieków wodnych przestała istnieć wskutek prowadzonych prac ziemnych. Mając to na uwadze obszar ten nie powinien być oznaczony jako tereny zalewowe. Według skarżących, Rada Miejska w [...] w sposób dowolny potraktowała przepisy rozporządzenia nr 3 Wojewody [...] z [...] lutego 2007 r. w sprawie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego aktualnie na działkach [...] i [...] (uprzednio 120/4) nie ma możliwości wznoszenia żadnych zabudowań ani obiektów, jak i wykonywania działalności rolnej czy sadowniczej. Ograniczeń takich nie nakazuje jednak ww. rozporządzenie. Zgodnie z rozporządzeniem na terenie obszaru nie ma zakazu prowadzenia działalności rolniczej. Rozporządzenie zawiera jedynie treść (w § 3 pkt 2 lit. c), że należy propagować wśród rolników działania zmierzających do utrzymania trwałych użytków zielonych w ramach zwykłej, dobrej praktyki rolniczej, a także Krajowego Programu Rolnośrodowiskowego - zgodnie z wymogami zbiorowisk łąkowych, propagować dominację gospodarstw prowadzących produkcję mieszaną, w tym preferowanie hodowli bydła opartej o naturalny wypas metodą pastwiskową oraz zalecanie ochrony i hodowli lokalnych starych odmian drzew i krzewów owocowych oraz ras zwierząt; promować agroturystykę i rolnictwo ekologiczne. Brak jest jednak zakazu upraw. Nie znajduje więc uzasadnienia zmiana przeznaczenia gruntów z rolnych na teren zieleni naturalnej. W ocenie skarżących, fakt wprowadzenia [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu nie oznacza również zakazu zabudowy. Jedynie w strefie szczególnej ochrony ekologicznej Obszaru zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Nie ma więc generalnego zakazu wznoszenia budynków. W strefie urbanistycznej i zwykłej obszaru ta odległość zmniejsza się do 20 m. Oznacza to tym samym, że zgodnie z rozporządzeniem na działkach skarżących istnieje możliwość posadowienia budynków z zachowaniem wymaganej odległości. W podsumowaniu skargi stwierdzono, że Rada Miejska w [...] dokonała ustaleń w sposób całkowicie dowolny, nie korespondujący ani z dotychczasowym przeznaczeniem terenu, ani z przepisami dotyczącymi Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Wobec powyższego zakaz budowy nie jest uzasadniony i niezbędny. W ocenie skarżących, Rada Miejska w [...] przyjmując kwestionowaną uchwałę nie dokonała oceny i wywarzenia interesu publicznego z interesem prywatnym skarżących i w sposób wadliwy zastosowała przepisy rozporządzenia nr 3 Wojewody [...] z 13 lutego 2007 r. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Rada odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniła, że w terminach wskazanych w obwieszczeniach i ogłoszeniach w postępowaniu zbierania uwag, skarżący nie złożyli uwag do wyłożonego projektu planu. Odnosząc się do zarzutu sprzeczności z art. 140 Kodeksu cywilnego w związku z art. 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającym na nieuprawnionym ograniczeniu właściciela w możliwości korzystania ze swoich nieruchomości, Rada poinformowała że na działkach skarżących nr ew. [...] i [...] ( wydzielonych z dz. nr ew. [...] ) w [...] w okresie poprzednio obowiązującego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...] z [...] marca 1986 r. (Dz. Urz. [...]. z 1986r. nr [...] poz.255), nie było możliwości realizacji zabudowy mieszkaniowej, gdyż przepisy powołanej uchwały dopuszczały jedynie adaptację istniejącej rozproszonej zabudowy z dopuszczeniem jej uzupełnienia i rozbudowy oraz konieczność zachowania istniejących powierzchni łąkowych i zadrzewień z nimi związanych. Po wygaśnięciu ww. planu, dla terenów przedmiotowych działek, obowiązywało Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego z 2006 r., według którego działki skarżących znajdowały się w obszarze oznaczonym symbolem ZP jako teren zieleni (parki, zieleńce), w obszarze przyrzecznym, gdzie występowało ryzyko powodzi. Uzyskanie pozwolenia na budowę na obszarach, na których nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wymagało uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o którą inwestor nie występował. W obecnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwalą Rady Miejskiej Nr [...] z [...] grudnia 2009 r. przedmiotowe działki znajdują się na terenie zieleni naturalnej chronionej w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem ZN, w strefie szczególnej ochrony ekologicznej [...] Obszaru Chronionego oraz w strefie bezpośredniego zagrożenia powodzią. Według Rady, z uwagi na ograniczenia wynikające z przytoczonych przepisów prawnych obowiązujących na tym obszarze w planie zagospodarowania wprowadzono przepisy, które zakazują wznoszenia wszelkich urządzeń, budowli, a także innej zabudowy i zagospodarowania, które nie jest związane z przeznaczeniem terenów, ustalają nakaz zachowania istniejącej zieleni i jej obecnego charakteru oraz ustalają się zakaz grodzenia nieruchomości. Według Rady, ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, wynika, że w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego również nie było możliwości wykorzystania działek skarżących pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Plan dopuszczał jedynie rozbudowę i uzupełnienie istniejącej zabudowy z zachowaniem istniejących łąk i zadrzewień z nimi związanych. Nowy uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi [...] obejmujący- swoim zasięgiem ww. działki nie spowodował pogorszenia warunków ich zagospodarowania w stosunku do poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania. Ustalenia planu nie wykluczają również "wykonywania uprawnień właścicielskich" - wyłączając możliwość zabudowy przedmiotowych działek. Rada podkreśliła, że sposób zagospodarowania nieruchomości na każdy z okresów był taki sam, działki porośnięte kilkunastoletnimi drzewami, krzewami i trawą, nie były zabudowane ani ogrodzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). Należy stwierdzić, że skarga jest dopuszczalna. Po pierwsze, z uwagi na datę uchwalenia zaskarżonej uchwały ([...] grudnia 2009 r.), skarżący byli zobowiązany poprzedzić skargę uprzednim wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Po drugie, skarżący są współwłaścicielami nieruchomości zlokalizowanych na terenie objętym uchwałą. Uchwała współkształtuje zatem treść prawa współwłasności nieruchomości skarżących. Działki objęta skargą zgodnie z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajdują się na terenie zieleni naturalnej chronionej z zakazem ich grodzenia. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 140 k.c. w zw. z art. 6 u.p.z.p., polegający na nieuprawnionym ograniczeniu współwłaścicieli w możliwości korzystania z ich nieruchomości. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że działki wymienione w skardze położone są w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] (uchwała Rady Miejskiej Nr [...] z [...] grudnia 2009 r.) oraz zgodnie z jego ustaleniami znajdują się na terenie zieleni naturalnej chronionej z zakazem ich grodzenia. Skarżący uważają, że taka treść planu miejscowego ogranicza ich prawo własności oraz możliwość korzystania z tego prawa w wykonywaniu uprawnień właścicielskich. W myśl art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo: szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Określenie w planie miejscowym uregulowanego sposobu zagospodarowania terenu nie polega li tylko na ustanowieniu stosownego zakazu, lecz także wprowadzeniu ograniczeń (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 523/19, LEX nr 3009384). Zasięg terenów zalewowych wynika z opracowanego przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej (RZGW) studium terenów zalewowych dla rzeki Jeziorki z 2004 i 2006 r., które zostały wskazane w studium gminy [...]. Według art. 15 ust. 1 u.p.z.p., wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Przepisy, które tworzą obszary chronione, należą do przepisów odrębnych obejmujących w niniejszej sprawie rozporządzenie nr 3 Wojewody [...] z 13 lutego 2007 r. w sprawie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (publ. [...].[...] z 14 lutego 2007, dalej: rozporządzenie nr 3 Wojewody [...]) z którymi plan miejscowy powinien być zgodny. Strefa szczególnej ochrony ekologicznej wynika z treści § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr 3 Wojewody [...] wydanego na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 oraz z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 130, poz. 1087). Jak wynika z treści § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr 3 Wojewody [...], w strefie szczególnej ochrony ekologicznej ww. Obszaru zakazuje się: lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej; w przypadku [...] w odniesieniu do lokalizowania obiektów budowlanych zakaz ten obowiązuje w odległości mniejszej niż 10 m oraz ogrodzeń w odległości mniejszej niż 5 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Z uwagi na ograniczenia wynikające z przytoczonych przepisów prawnych obowiązujących na tym obszarze w skarżonym planie w sposób uprawniony wprowadzono przepisy, które zakazują lokalizowania wszelkich urządzeń, budowli, a także innej zabudowy i zagospodarowania, które nie są związane z przeznaczeniem terenów, ustalając nakaz zachowania istniejącej zieleni i jej obecnego charakteru oraz ustalają zakaz grodzenia nieruchomości. Dodatkowo wskazać należy, że na podstawie przepisów poprzednio obowiązującego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy w [...] przyjętego uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...] z [...] marca 1986 r. (Dz. Urz. [...]. z 1986 r. nr [...] poz. [...]) na działkach skarżących również nie było możliwości wykorzystania działek skarżących pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, gdyż ww. uchwała zezwalała jedynie na adaptację istniejącej rozproszonej zabudowy z dopuszczeniem jej uzupełnienia i rozbudowy oraz konieczność zachowania istniejących powierzchni łąkowych i zadrzewień z nimi związanych. Skarżący w skardze podnoszą, że obszar, na którym znajduje się nieruchomości gruntowe której dotyczy skarga, objęte były Ogólnym Planem Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z [...] marca 1986 r. który wygasł dnia 1 stycznia 2004 r. Działki nr [...] i [...] (uprzednio 120/4) były oznaczone na rysunku planu symbolem A52RL, czyli teren zieleni wysokiej nadrzecznej oraz symbolem A50R/RZ, oznaczającym teren upraw rolnych o postulowanym kierunku pastewno-sadowniczo-warzywnym z chowem bydła. Dla terenu plan normował możliwość prowadzenia adaptacji istniejącej rozproszonej zabudowy siedliskowej z dopuszczeniem jej uzupełnienia i rozbudowy przy jednoczesnej konieczności zachowania istniejących powierzchni łąkowych i zadrzewień. Obecnie nieruchomości gruntowe skarżących objęte są planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Działki zostały oznaczona symbolem ZN jako teren zieleni naturalnej chronionej. Odnosząc się do wyżej opisanego zarzutu skargi wskazać należy, że poprzednio obowiązujący plan dopuszczał możliwość prowadzenia adaptacji istniejącej rozproszonej zabudowy siedliskowej z dopuszczeniem jej uzupełnienia i rozbudowy. Jest oczywiste, że warunek ten mógł być spełniony o ile taka zabudowa już istniała przed wejściem w życie Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z [...] marca 1986r. Z akt sprawy nie wynika, aby na działkach należących do skarżących przed 24 marca 1986 r. istniała jakakolwiek rozproszona zabudowa siedliskowa, która nie może być na gruncie aktualnie obowiązującego planu uzupełniona i rozbudowana. Skarżący nie wykazali, aby kwestionowany przepis § 23 uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...]z [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] pozbawił skarżących wykonania prawa uzupełnienia i rozbudowy istniejącej na ich działkach rozproszonej zabudowy siedliskowej. Po wygaśnięciu ww. planu, dla terenów obejmujących przedmiotowe działki, obowiązywało Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego z 2006 r., według którego działki skarżących znajdowały się w obszarze oznaczonym symbolem ZP opisanym jako teren zieleni (parki, zieleńce), w obszarze położonym przy rzece, gdzie występowało ryzyko powodzi. W obecnie obowiązującym planie miejscowym przedmiotowe działki skarżących znajdują się na terenie zieleni naturalnej chronionej w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem ZN, w strefie szczególnej ochrony ekologicznej Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz w strefie bezpośredniego zagrożenia powodzią. Działki skarżących położone są w dolinie rzeki Jeziorki, która w obecnie obowiązującym studium stanowi Tereny Użytków Zielonych z Zadrzewieniami i Zakrzewieniami w dolinie rzeki oznaczone symbolem RZ, a w poprzednim studium z 2006 r. były to tereny zieleni oznaczone symbolem ZP. Stanowią one ciągnące się wzdłuż doliny Jeziorki pasmo obszarów łąk, pastwisk, zadrzewień i lasów lęgowych. Wprowadzone w § 23 zaskarżonej uchwały ograniczenia związane z zagospodarowaniem ww. obszarów wynikają z funkcji przyrodniczej, którą one pełnią oraz realizują założenia zasady zrównoważonego rozwoju oraz zasady proporcjonalności. W zakresie prawa ochrony środowiska zasada proporcjonalności ma znaczenie dla zakresu i sposobu ograniczania prawa własności i prawa do działalności gospodarczej, które to prawa są konstytucyjnie chronione. Jest ona także użyteczna w procesie stosowania tego prawa wszędzie tam, gdzie przepisy prawne pozostawiają organom administracji publicznej pewien zakres swobodnego działania lub też wyznaczają treść obowiązków albo praw, posługując się terminami prawnymi niedookreślonymi. We wszystkich tych przypadkach treść zasady proporcjonalności dostarcza wskazówek interpretacyjnych organom administracji publicznej (zob. J. Sommer, Prawo a koncepcja zrównoważonego rozwoju, [w:] A. Papuziński (red.), Zrównoważony rozwój od utopii do praw człowieka, Bydgoszcz 2005, s. 84). Ograniczenia wprowadzone w § 23 zaskarżonej uchwały stanowią realizację interesu publicznego w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 2 pkt 4 u.p.z.p., przez interes publiczny - należy rozumieć uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. W piśmiennictwie wskazuje się, że definicja legalna interesu publicznego, która treść odzwierciedla art. 2 pkt 4 u.p.z., "(...) zawęża rozumienie interesu publicznego w aspekcie przedmiotowym jedynie do działań i dążeń związanych z zagospodarowaniem przestrzennym z uwagi na zakres przedmiotowy tej ustawy. Zasadnicza osnowa tej definicji odwołuje się do potrzeb ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności. A zatem, to właśnie w potrzebach zbiorowych ustawodawca upatruje wyznacznik interesu publicznego". (zob. Ł. Kamiński, Administracyjnoprawne ograniczenia prawa własności nieruchomości, Łódź 2018, s. 62). J. Stelmasiak uważa, że "(...) status materialno prawny interesów jednostki, który kształtują także przepisy prawa miejscowego, powinien uwzględniać w szczególności następujące warunki: po pierwsze, reglamentacja dotycząca indywidualnego interesu prywatnego w zakresie ochrony środowiska (...)". Przepisy prawa miejscowego powinny uwzględniać konstytucyjną zasadę zrównoważonego rozwoju, także w zakresie władztwa planistycznego gminy, jak i samodzielności jednostek samorządu terytorialnego do stanowienia aktów prawa miejscowego o określonej treści, lecz w ramach zupełnej – materialno prawnej ustawowej delegacji". (zob. J. Stelmasiak, Interes indywidualny a interes publiczny w ochronie środowiska w obszarze specjalnym o charakterze ekologicznym, Rzeszów 2013, s. 113). Przypomnieć należy, że rozporządzenie nr 3 Wojewody [...] z [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu wydane zostało na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (dalej: u.o.p.). Zgodnie z treścią tego przepisu, wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze rozporządzenia wojewody, które określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1 u.o.p., wynikające z potrzeb jego ochrony. Likwidacja lub zmiana granic obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze rozporządzenia wojewody, po zaopiniowaniu przez wojewódzką radę ochrony przyrody oraz właściwe miejscowo rady gmin, z powodu bezpowrotnej utraty wyróżniającego się krajobrazu o zróżnicowanych ekosystemach i możliwości zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem. W myśl art. 23 ust. 1 u.o.p., obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Grodzenie nieruchomości koliduje w sposób oczywisty z celami wynikającymi z art. 23 ust. 1 u.o.p. W piśmiennictwie wskazuje się, że "Obecnie i przyszłe potrzeby turystyczno-rekreacyjne społeczeństwa wymagają zabezpieczenia, poza parkami krajobrazowymi, także innych terenów odznaczających się atrakcyjnością krajobrazową i rekreacyjną środowiska przyrodniczego (...)". (zob. T. Szczęsny, Ochrona przyrody i krajobrazu, wyd. III zmienione, Warszawa 1977, s. 110). Zdaniem Sądu, zakazy i ograniczenia wprowadzone w skarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczące działek skarżących zostały wprowadzone dla zapewnienia realizacji celów szczególnej ochrony przyrody. Ograniczenia prawa własności dotyczące działek skarżących są przydatne do zapewnienia nienaruszalności chronionego terenu wyznaczonego zgodnie z treścią § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr 3 Wojewody [...] z 13 lutego 2007 r. w sprawie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. W ocenie Sądu, wprowadzone w skarżonym miejscowym planie zagospodarowanie przestrzennego zakazy i ograniczenia dotyczące działek skarżących nie naruszają również zasady proporcjonalności. Ponadto działki należące do skarżących położone są w strefie bezpośredniego zagrożenia powodzią. Wyłączenie możliwości zabudowy takich terenów związane jest z ryzykiem wystąpienia na tych terenach powodzi. Prawodawca polski przyjął rozwiązania wynikające z przepisów dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (Dz. Urz. UE. L 288 z 6 listopada 2007 r., s. 27.). Zgodnie z ww. dyrektywą cele dotyczące zarządzania ryzykiem powodziowym powinny być określone przez państwa członkowskie i muszą się opierać na warunkach lokalnych i regionalnych. Jednym z podstawowych instrumentów zarządzania ryzykiem powodziowym są plany zarządzania ryzykiem powodziowym. Plany te powinny uwzględniać triadę działań obejmujących: zapobieganie, ochronę i przygotowanie. W tym celu przewiduje się w planach uwzględnienie w większym stopniu utrzymywanie i/lub odnowę tarasów rozlewowych, a także środki zapobiegania szkodom związanym ze zdrowiem ludzkim, środowiskiem, dziedzictwem kulturowym i działalnością gospodarczą oraz środki minimalizujące tego rodzaju szkody. Państwa członkowskie powinny opierać swoje oceny, mapy i plany związane z zarządzaniem ryzykiem powodziowym na odpowiednich "najlepszych praktykach" i "najlepszych dostępnych technologiach" niepowodujących nadmiernych kosztów. Celem podstawowym wynikający z treści dyrektywy 2007/60/WE jest ustanowienie ram dla oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim, w celu ograniczania negatywnych konsekwencji dla zdrowia ludzkiego, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej, związanych z powodziami na terytorium Wspólnoty. Jednym z głównych instrumentów planistycznych ochrony przed powodzią w obowiązującym do marca 2011 r. stanie prawnym było studium ochrony przeciwpowodziowej. W tym celu ustawodawca wprowadził obowiązek sporządzenia przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej studium ochrony przeciwpowodziowej (art. 79 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 5 ustawy P.w.). Studium dokonywało podziału terenów na: obszary wymagające ochrony przed zalaniem z uwagi na ich zagospodarowanie, wartość gospodarczą lub kulturową, obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią oraz obszary potencjalnego zagrożenia powodzią. Ponadto ograniczenie prawa własności skarżących nastąpiło w imię realizacji dobra wspólnego jakim jest ochrona środowiska i ochrona przyrody i jest środkiem do realizacji celów wynikających z treści rozporządzenia nr Wojewody [...] z 13 lutego 2007 r. w sprawie utworzenia Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, a w szczególności z celów wynikających z § 4 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Cele te są prawnie dozwolone. Ograniczenia prawa własności skarżących dotyczące ich działek przez wprowadzone w skarżonym planie zakazy i nakazy są zgodne z konstytucyjnym systemem wartości, a w szczególności z wyrażoną w art. 5 Konstytucji RP zasadą zrównoważonego rozwoju. Zdaniem Sądu, ograniczenia prawa własności działek skarżących stanowią zabieg rzeczywiście przydatny dla realizacji celów wynikających z utworzenia Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz dla realizacji dobra wspólnego jakim jest ochrona środowiska, ochrona przyrody oraz ochrona krajobrazu. W ocenie Sądu, wprowadzone ograniczenia dotyczące działek skarżących są niezbędne dla realizacji dobra wspólnego. Ograniczenie prawa własności skarżących w skarżonym planie nastąpiło w stopniu niezbędnym do osiągnięcia celu publicznego. Zachowano także proporcjonalność ograniczenia prawa własności w relacji do celu związanego z ochroną przyrody i krajobrazu. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "zasada proporcjonalności z jednej strony stawia przed prawodawcą każdorazowo wymóg stwierdzenia rzeczywistej potrzeby dokonania w danym stanie faktycznym ingerencji w zakres prawa bądź wolności jednostki, z drugiej zaś strony winna ona być rozumiana jako wymóg stosowania takich środków prawnych, które będą skuteczne, a więc rzeczywiście służące realizacji zamierzonych prze prawodawcę celów. Ponadto chodzi tu o środki niezbędne, w tym sensie, że chronić będą określone wartości w sposób bądź w stopniu, który nie mógłby być osiągnięty przy zastosowaniu innych środków". (zob. np.: wyrok TK z 12 stycznia 1990 r. (P. 2/98), "Prokuratura i Prawo" 1999, nr 4. W ocenie Sądu, orzekającego w tym składzie, kwestionowaną w niniejszej sprawie regulacją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zaostrzono dotychczasowych warunków zakazu lokalizowania obiektów budowlanych. Wskazać w tym miejscu należy, że ingerencja w prawo własności jest dopuszczalna, o ile następuje z poszanowaniem zasad zagwarantowanych w Konstytucji RP, a zwłaszcza z zasadą proporcjonalności tj. zakazem nadmiernej ingerencji w stosunku do chronionej wartości w sferę praw i wolności jednostki. W świetle omawianej zasady, ograniczenie praw i wolności jednostki ze względu na ochronę środowiska, w tym ochronę przyrody, jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko jeśli jest to konieczne. Nadmienić trzeba, że kwestia ingerencji w prawo własności została uregulowana w przepisie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. W świetle natomiast art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenie takie, w demokratycznym państwie prawa stosuje się m.in. dla ochrony środowiska. Treści prawa własności i granice tego prawa określa również przepis art. 140 k.c. stanowiący, iż właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy i rozporządzać nią zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Dodać należy, że źródłem stosowanych ograniczeń mogą być również przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze miejscowym. Odnosząc się natomiast do kwestii ograniczenia władztwa planistycznego gminy, którą w zaskarżonej uchwale wprowadziła ograniczenia prawa własności, wskazać należy, że działanie to mieści się w granicach dopuszczonych przez art. 5 Konstytucji RP, w świetle którego Rzeczpospolita Polska strzeże niepodległości i nienaruszalności swojego terytorium, zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, strzeże dziedzictwa narodowego oraz zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju. Krajobraz, przyroda są częściami środowiska, zatem również ich ochrona ma rangę konstytucyjną. Organ uchwałodawczy samorządu jest zatem uprawniony do wdrożenia rozwiązań, które zapewnią realizację celu w postaci ochrony środowiska, nawet wówczas, gdy będzie się to wiązało z ingerencją w prawa podmiotów trzecich - o ile tylko spełniony będzie wymóg proporcjonalności rozwiązań. Zakres ingerencji w prawo własności w skarżonej uchwale został ograniczony do minimum niezbędnego dla zachowania walorów krajobrazowych i przyrodniczych. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że przepisy kwestionowanej uchwały w zakresie ograniczeń dotyczących działek o nr ew. [...] i [...] (uprzednio [...]) nie stanowią naruszenie zasady proporcjonalności. Odnosząc się do przestrzegania zasady równości przez rozbieżne zdaniem skarżących potraktowanie działek objętych skargą oraz działek położonych w sąsiedztwie wskazać należy, że rozwiązania planistyczne co do przeznaczenia terenów podejmowane były zgodnie z obowiązującym studium z 2006 r., zmienionym w 2009 r., w którym określono już funkcje terenów i zgodnie z obowiązującym wówczas porządkiem prawnym Rada, uchwalając plan stwierdzała jego zgodność ze studium. Nie było więc możliwości kontynuowania przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniową na działkach skarżących, które w studium miały przeznaczenie pod tereny zieleni (ZP) ponieważ nie spełniona byłaby podstawowa przesłanka zgodności planu miejscowego ze studium. Przeznaczenie terenów w zatwierdzonym planie części wsi [...] jest zgodne z realizowaną w trakcie przygotowania i zatwierdzania planu polityką przestrzenną Gminy [...] i intencją Rady Miejskiej w [...], wyrażoną w obowiązującym wówczas studium z 2006 r. W ocenie Sądu, skarżący nie przedstawili przekonujących argumentów na rzecz tezy o nadużyciu przez Radę władztwa planistycznego w odniesieniu do nieruchomości skarżących. Analiza zaskarżonej uchwały oraz akt planistycznych, prowadzi do następujących wniosków istotnych z punktu widzenia braku zasadności zarzutu dotyczącego nadużycia władztwa planistycznego. Po pierwsze nowy uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi [...] obejmujący swoim zasięgiem działki skarżących nie spowodował pogorszenia warunków ich zagospodarowania w stosunku do poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Po drugie ustalenia planu nie wykluczają wykonywania uprawnień właścicielskich skarżących. Po trzecie sposób zagospodarowania przedmiotowych nieruchomości był w każdym z okresów taki sam (działki porośnięte drzewami, krzewami i trawą) nie były zabudowane ani ogrodzone. Ponadto, przeznaczenie to odpowiada kierunkom określonym w powołanym wyżej studium. Nie doszło także do naruszenia art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. wraz ze zm. (Dz.U. z 1993 r. nr 61 poz. 284) przez nie zastosowanie tego przepisu. Art. 6 ust. 1 Konwencji zapewnia "prawo do sądu", którego prawo dostępu do sądu, to jest prawo do zainicjowania postępowania przed sądami w sprawach skargi na akt prawa miejscowego, stanowi jedynie jeden aspekt. Aby art. 6 ust. 1 Konwencji mógł znaleźć zastosowanie w zakresie skargi na akt prawa miejscowego, musi pojawić się autentyczny i poważny spór dotyczący tego prawa. Spór ten może dotyczyć nie tylko faktycznego istnienia prawa, lecz również jego zakresu i sposobu wykonywania. Nadto, wynik postępowania musi być bezpośrednio rozstrzygający dla tego prawa. W niniejszej sprawie tego rodzaju spór nie wystąpił, ponieważ prawo skarżących do złożenia skargi do Sądu na uchwałę Rady Miejskiej w [...] nr [...] z [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] nie było kwestionowane i zostało zrealizowane. W świetle obowiązującego prawa polskiego skarżący mieli prawo zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] z [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...]. Skarżący z tego prawa skorzystali. W konsekwencji skarżący nie zostali pozbawieni "prawa do sądu". Ich prawo w tym zakresie nie zostało również w żaden sposób ograniczone. Tym samym Sąd nie stwierdził naruszenia art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Reasumując, Rada nie nadużyła władztwa planistycznego wprowadzając zakaz lokalizowania wszelkich urządzeń, budowli, a także innej zabudowy i zagospodarowania, które nie są związane z przeznaczeniem terenów, ustalając nakaz zachowania istniejącej zieleni i jej obecnego charakteru oraz ustalając zakaz grodzenia nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.