IV SA/Wa 111/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu 9.11. 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. J. o sprostowanie sentencji wyroku w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pisma postanawia - odmówić sprostowania sentencji wyroku -

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazane w sentencji postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wyrokiem z 26 września 2017 r. WSA w Warszawie, wydanym w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym oddalił skargę. Po doręczeniu Skarżącej odpisu sentencji wyroku pismem z 16 października 2017 r. wniosła ona o sporządzenie i doręczenie jego uzasadnienia oraz sprostowanie sentencji w zakresie przedmiotu skargi, wskazując, że było nim nie "pismo" a "czynność i orzeczenie organu wydane w formie pisma, a nie w formie zaskarżalnej decyzji lub postanowienia, w jakiej to organ jest zobowiązany swoje orzeczenie wydać". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z powyższego przepisu wynika, że wniosek o sprostowanie może dotyczyć ujawnionych w orzeczeniu niedokładności, błędów pisarskich lub rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, czyli wadliwości polegających na nadaniu określonej części wyroku oczywiście nieprawidłowego brzmienia. Natomiast Skarżąca w swoim wniosku w istocie zarzuca Sądowi błędną kwalifikację aktu, którego dotyczyła sprawa, a zatem błąd merytoryczny rozstrzygnięcia. Żądanie skarżącej wykracza więc poza granice sprostowania oczywistej omyłki dopuszczalnego na podstawie powołanego wyżej art. 156 § 1 p.p.s.a., a zarzut ten powinien zostać zawarty w ewentualnie wniesionej skardze kasacyjnej od tegoż wyroku. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.