II OZ 207/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 111/17 odmawiające sprostowania sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 111/17 w sprawie ze skargi B. J. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 listopada 2016 r. nr DOZ-OAiK.660.275.2016 [WK] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pisma postanawia: 1. oddalić zażalenie; 2. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w sentencji zaskarżonego postanowienia w ten sposób, że jako rok wydania postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 listopada wskazać rok 2016 w miejsce roku 2017.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 111/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sprostowania sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 111/17, w sprawie ze skargi B. J. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 listopada 2016 r. (omyłkowo w zaskarżonym postanowieniu wskazano rok 2017), nr DOZ-OAiK.660.275.2016 [WK] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pisma. Sąd stwierdził, że skarżąca w swoim wniosku o sprostowanie sentencji wyroku w istocie zarzuca Sądowi błędną kwalifikację aktu, którego dotyczyła sprawa, a zatem błąd merytoryczny rozstrzygnięcia. Tego rodzaju żądanie skarżącej wykracza poza granice sprostowania oczywistej omyłki dopuszczalnego na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.), a zarzut ten powinien zostać zawarty w ewentualnie wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca B. J. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia i wprowadzenie prawidłowych danych przedmiotu jej zaskarżenia, ponieważ przedmiotem jej skargi nie są pisma tylko orzeczenia organu, postanowienia i opinie Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku. Okoliczność, że orzeczenie nie ma wymaganej prawem formy nie zmienia faktu, że przedmiotem sprawy jest orzeczenie organów pierwszej i drugiej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.). Wskazać należy, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, dotyczące np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Korekta orzeczenia jest możliwa wówczas, gdy omyłka wynika wprost z orzeczenia, w sposób pozwalający na jej natychmiastowe rozpoznanie. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Należy wskazać, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Z zażalenia wynika, że intencją skarżącej jest zmiana kwalifikacji aktu, którego dotyczyła sprawa. Skarżąca uważa, że wyrok odnosi się do orzeczenia, a nie do pisma, chociaż organy administracji publicznej nie zachowały dla tego orzeczenia wymaganej prawem formy. Kwestionuje ona zatem prawidłowość formy rozstrzygnięcia zastosowanej przez organy administracji publicznej. Należy zatem uznać, że zarzuty skarżącej dotyczą kwestii merytorycznych, które mogą podlegać ocenie jedynie w drodze ewentualnego zaskarżenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 111/17 i nie mogą być uznane za niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, podlegające sprostowaniu w trybie art. 156 p.p.s.a. Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował ponadto z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w sentencji zaskarżonego postanowienia, polegającą na błędnym określeniu roku wydania postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 listopada. Z tego względu na podstawie art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.