IV SA/Po 769/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2024 r. sprawy ze skarg D. R. na postanowienia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie W. z dnia 3 października 2023 r. nr [...] z dnia 3 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargi w całości

D. R. złożył skargi na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie W. (dalej również jako Wojewódzki Zespół) z 3 października 2023 r. nr [...] odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. w dniu 4 listopada 2020 r. nr [...], a także postanowienie z 3 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. w dniu 2 października 2019 r. nr [...] Przedmiotowe skargi zarejestrowano odpowiednio pod sygn. akt IV SA/Po 769/23 na postanowienie nr [...] oraz IV SA/Po 770/23 na postanowienie nr [...] Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2023 r. wydanym na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt IV SA/Po 769/23 i IV SA/Po 770/23 i zarządził prowadzenie ich dalej pod wspólną sygnaturą akt IV SA/Po 769/23. Zaskarżone rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. (dalej również jako Powiatowy Zespół) wydał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 4 listopada 2020 r. nr [...], w którym postanowiono zaliczyć D. R. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, stwierdzając istnienie niepełnosprawności od urodzenia oraz datując ustalony stopień niepełnosprawności od [...] r. Orzeczenie zostało doręczone stronie 20 listopada 2020 r. D. R. złożył odwołanie od wskazanego orzeczenia, wnosząc o zaliczenie do znacznego stopnia niepełnosprawności, zmianę lub dodanie symbolu przyczyny niepełnosprawności na 10-N, zmianę wskazania określonego w pkt 1 orzeczenia na całkowitą niezdolność do pracy, zmianę wskazania w pkt 4 orzeczenia na wymagającego uczestnictwa w terapii zajęciowej, zmianę wskazania w pkt 7 orzeczenia na wymagającego konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Odwołujący się podniósł, że zaskarżone orzeczenie nie przystaje do przedłożonej w sprawie dokumentacji medycznej, jak również jest sprzeczne z wydanymi równolegle orzeczeniami Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, którymi uznano go za osobę całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji. Wskazał również, że przed Sądem Rejonowym P. toczy się postępowanie o sygn. [...] z odwołania od wcześniejszego orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. z 16 września 2016 r., w toku którego podnosił zbieżne zastrzeżenia do wniosków Zespołu wyrażonych w skarżonej opinii. W ocenie strony, rozstrzygnięcie sądu we wskazanej sprawie będzie miało istotne znaczenie dla dalszych czynności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, o czym świadczy w szczególności fakt, iż wymieniony Zespół postanowieniem z 17 lutego 2023 r. zawiesił postępowanie o nr [...], powołując się na niemożność wydania kolejnego orzeczenia wobec toczącego się nadal postępowania odwoławczego od orzeczenia z 16 września 2016 r. Wraz z odwołaniem strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Powołując się na art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) odwołujący się wskazał, iż jest osobą chorą neurologicznie i psychiatrycznie, posiadającą lęki społeczne oraz fobie, przez co jest osobą niesamodzielną i wymagającą stałej opieki i pomocy osoby trzeciej. Potwierdzeniem tego stanu rzeczy są orzeczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzające całkowitą niezdolność do pracy oraz do samodzielnej egzystencji. Z tych względów, odwołujący się w postępowaniach toczących się przed Powiatowym Zespołem do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności jest od lat reprezentowany przez matkę K. R.. Jednocześnie strona podniosła, że Powiatowy Zespół uchybił obowiązkowi o którym mowa w art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm., dalej: ustawa COVID-19), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego stosownych terminów, organ winien był zawiadomić stronę o uchybieniu oraz wyznaczyć 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie tego terminu. Przesyłka zawierająca odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia została nadana w placówce pocztowej 12 września 2023 r. Przywołanym na wstępie postanowieniem z 3 października 2023 r. nr [...] Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie W. , działając na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 100) oraz art. 59 § 2 w zw. z art. 58 k.p.a. i § 19 ust. 3 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2021 r. poz. 857, dalej: rozporządzenie) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. w dniu 4 listopada 2020 r. nr [...] Organ odwoławczy wskazał, że w myśl § 16 ust. 1 rozporządzenia osoba zainteresowana może w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia wnieść odwołanie do wojewódzkiego zespołu, za pośrednictwem powiatowego zespołu, który wydał orzeczenie. W przedmiotowej sprawie odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia strona złożyła 12 września 2023 r., zatem prawie 3 lata od dnia wydania orzeczenia. Organ zwrócił uwagę, że w pouczeniu zawartym w orzeczeniu z 4 listopada 2020 r. organ I instancji informował stronę, że odwołanie należy wnieść w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia. Zdaniem organu odwoławczego, strona nie wykazała, aby istniały niezależne od niej przeszkody usprawiedliwiające zaistniałą zwłokę. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że w przedmiotowej sprawie wyczerpano przesłanki ustawowe do zastosowania instytucji przywrócenia terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. R. zarzucił organowi naruszenie: - art. 58 § 1 w zw. z art. 7a § 1 i art. 8 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, pomimo iż uchybił terminowi bez winy, a same działania organów orzekających w przedmiotowej sprawie były dla niego mylące, ponieważ każdorazowo w inny sposób rozstrzygają sprawy dotyczące jego osoby; - art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19 poprzez zaniechanie przez organ zawiadomienia strony o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i wyznaczenia 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie tego terminu. Skarżący stwierdził, że orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu nie uwzględnia w żadnej mierze przesłanek związanych z jego zdrowiem, które zostały podniesione we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie skarżącego, przez wzgląd na stan jego zdrowia należy przyjąć, że bez swej winy nie był w stanie dochować terminu do wniesienia odwołań od wydawanych regularnie orzeczeń Powiatowego Zespołu. Jednocześnie skarżący stwierdził, iż w 2016 roku Powiatowy Zespół zakwalifikował go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Przedmiotowe orzeczenie dotąd nie uzyskało waloru prawomocności, bowiem zostało zaskarżone, a sprawa obecnie rozpoznawana jest przez Sąd Rejonowy P. pod sygn. [...]. Strona wskazała, że nie jest w stanie stwierdzić, czy prawomocne rozstrzygnięcie zawisłej przed sądem sprawy będzie wywierać skutki również na przyszłość, czy też jedynie do daty wydania kolejnego z orzeczeń Powiatowego Zespołu. Jednocześnie wątpliwości strony wzbudza również działanie Powiatowego Zespołu, który wydał kolejne orzeczenia z 2 października 2019 r. nr [...] oraz z 4 listopada 2020 r. nr [...], natomiast w roku 2023 w analogicznej sytuacji prawnej i faktycznej w ramach postępowania o nr [...] Powiatowy Zespół postanowieniem z 17 lutego 2023 r. zawiesił postępowanie w sprawie wydania nowego orzeczenia, powołując się na brak możliwości wydania orzeczenia wobec trwającego nadal postępowania odwoławczego od orzeczenia z 16 września 2016 r. nr [...] W ocenie strony skarżącej, takie działanie organu wskazuje na brak utrwalonych praktyk rozstrzygania spraw, a nadto prowadzi do obciążenia strony konsekwencjami wątpliwości prawnych, co stanowi naruszenie zasad wynikających z art. 7a i art. 8 k.p.a. Z uwagi na powyższe rozbieżności oraz pozostające w toku postępowanie przed Sądem Rejonowym P. skarżący wskazał, że reprezentująca go matka nie wiedziała, czy powinna wnosić odwołania od każdego kolejnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. O ewentualnej konieczności takiego postępowania strona powzięła informację dopiero 8 września 2023 r. po konsultacji z prawnikiem w punkcie nieodpłatnej pomocy prawnej. Z tych względów, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia. Stan faktyczny w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem Wojewódzkiego Zespołu z 3 października 2023 r. nr [...] prezentuje się następująco. Orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z 2 października 2019 r. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. zaliczył D. R. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, stwierdzając istnienie niepełnosprawności od urodzenia oraz datując ustalony stopień niepełnosprawności od [...] r. Orzeczenie wydano na okres do 31 października 2020 r. i zostało ono doręczone stronie 14 października 2019 r. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia D. R. złożył 12 września 2023 r., podnosząc tożsame okoliczności jak w odwołaniu i wniosku odnoszącym się do opisanego wcześniej orzeczenia Powiatowego Zespołu z 4 listopada 2020 r. nr [...] Rozpoznając wniosek odwołującego się, Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie W. wydał postanowienie z 3 października 2023 r. nr [...], którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Również w tym przypadku organ przyjął, że termin do wniesienia odwołania został przekroczony nadmiernie, a strona nie wykazała, aby istniały niezależne od niej przeszkody usprawiedliwiające zaistniałą zwłokę. Skargę od powyższego postanowienia złożył D. R., podnosząc zarzut naruszenia art. 58 § 1 w zw. z art. 7a § 1 i art. 8 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, pomimo iż uchybił terminowi bez winy, a same działania organów orzekających w przedmiotowej sprawie były dla niego mylące, ponieważ każdorazowo w inny sposób rozstrzygają sprawy dotyczące jego osoby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Do tej kategorii należy bez wątpienia postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, co wynika z art. 59 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej w niniejszej sprawie stanowią postanowienia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie W. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od orzeczeń o stopniu niepełnosprawności wydanych przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P.. Mając na względzie, że przedmiotem rozpoznawanych skarg są postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych postanowień stanowi art. 58 § 1 i 2 k.p.a., w myśl którego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z kolei zgodnie z art. 59 § 1 i 2 k.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Aby możliwe było pozytywne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu niezbędne jest zatem spełnienie łącznie 4 przesłanek: braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu; złożenie wniosku (prośby) o przywrócenie terminu; dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie czynności, dla której ustanowiono podlegający przywróceniu termin. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż odwołania złożone przez stronę od orzeczeń Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności zostały złożone z uchybieniem ustawowego terminu. Sąd podzielił przekonanie organu, iż w kontrolowanych postępowaniach wnioski strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań nie zasługiwały na uwzględnienie. Jak wynika z materiałów sprawy, odwołania wraz z wnioskami o przywrócenie terminu do ich wniesienia w stosunku do orzeczeń Powiatowego Zespołu strona złożyła ze znacznym przekroczeniem terminu 14 dni. Orzeczenie z 2 października 2019 r. nr [...] doręczono stronie 14 października 2019 r., zaś orzeczenie z 4 listopada 2020 r. nr [...] strona odebrała 20 listopada 2020 r. Wnioski w obu sprawach strona skierowała natomiast dopiero 12 września 2023 r. Co istotne, orzeczenia Powiatowego Zespołu zawierały stosowne pouczenia o możliwości wniesienia odwołania do Wojewódzkiego Zespołu, za pośrednictwem Powiatowego Zespołu, który wydał orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Jak stanowi art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. W przypadku orzeczenia o niepełnosprawności, przepisy rozporządzenia nie zawierają szczegółowych wymogów co do treści odwołań. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przywrócenie terminu może nastąpić, jeżeli jego uchybienie nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dokonując oceny tej przesłanki należy mieć na uwadze obiektywny miernik staranności. Chodzi mianowicie o staranność, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. W związku z tym od strony postępowania wymaga się szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie przyjmuje się, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się m.in. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (tak m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 2010 r., II OZ 849/10, z 6 kwietnia 2022 r. III FZ 82/22, wszystkie orzeczenia dostępne pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreśla się także, że sam fakt choroby, a nawet uzyskanie w związku z tym zwolnienia lekarskiego od pracy nie jest, a priori, potwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2021 r. II OSK 4/19). Jakakolwiek postać niedbalstwa strony wyklucza przywrócenie terminu. O braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy strona działała z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się obiektywnie niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od strony. Przeszkoda taka ma zwykle nagły charakter i nie można przezwyciężyć jej nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2022 r. III OSK 2941/21). Podniesione przez stronę skarżącą okoliczności nie uprawdopodabniają, że miała miejsce sytuacja nadzwyczajna, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a. Jak bowiem wynika z treści pisma strony stanowiącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również z argumentacji wywiedzionej w skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, powodem uchybienia terminowi są dolegliwości neurologiczne oraz psychiatryczne, które skutkują brakiem samodzielności oraz koniecznością stałej opieki i pomocy osoby trzeciej. Powyższe przyczyny spowodowały, iż strona bez swej winy nie była w stanie dochować terminu do wniesienia odwołań od orzeczeń Powiatowego Zespołu. Jednocześnie, co wskazano w treści skarg, opiekująca się skarżącym matka ze względu na brak znajomości przepisów nie była w stanie samodzielnie stwierdzić, czy konieczne jest składanie odwołań od wszystkich wydawanych w stosunku do skarżącego orzeczeń o stopniu niepełnosprawności. Odnosząc się do przedstawionych okoliczności sprawy Sąd wskazuje, iż decyzja w przedmiocie zasadności wniesienia odwołania pozostaje zawsze w gestii strony postępowania. Wynikająca z art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności kreuje na rzecz strony postępowania administracyjnego uprawnienie do wnoszenia zwykłych środków prawnych przeciw rozstrzygnięciom wydawanym w toku postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji. Możliwość wniesienia odwołania jest czynnością dyspozytywną strony, zależną wyłącznie od jej woli. Z zasady dwuinstancyjności wynika zatem prawo strony do zaskarżenia decyzji nieostatecznej. Omawiana zasada jest związana z zasadą ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu, postępowanie odwoławcze nie może bowiem zostać uruchomione z urzędu, bez wniosku strony w tym przedmiocie (zob. H. Knysiak-Sudyka [w:] A. Cebera, J. G. Firlus, A. Golęba, T. Kiełkowski, K. Klonowski, M. Romańska, H. Knysiak-Sudyka, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2023, art. 15). W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż nieznajomość prawa nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu do wniesienia odwołania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2014 r. II GSK 1668/12, z 29 sierpnia 1997 r. III SA 101/96, z 12 marca 2014 r. I OSK 473/13). Tym samym z przytoczonych przez skarżącego okoliczności uzasadniających wnioski o przywrócenie terminu nie sposób wywieść przekonania, iż istniały niezależne od niego okoliczności, które uniemożliwiały mu złożenie w terminie odwołań. Nie zasługiwał na uznanie podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 58 § 1 w zw. z art. 7a § 1 i art. 8 § 2 k.p.a. Należy mieć bowiem na uwadze, iż w kontrolowanych postępowaniach organ nie procedował w przedmiocie stosunku materialnoprawnego, związanego z rozstrzygnięciem w przedmiocie stopnia niepełnosprawności strony. Przedmiotowe postępowania obejmowały swym zakresem jedynie rozstrzygnięcie w kwestii przywrócenia terminu, miały zatem charakter proceduralny. Zastosowane w sprawie przepisy prawa nie budzą wątpliwości, brak było zatem podstaw do stosowania art. 7a § 1 k.p.a. Odnosząc się z kolei do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19 należy wskazać, że stan epidemii został ogłoszony 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022, poz. 340) i został odwołany mocą rozporządzenia Ministra Zdrowia z 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1027) z dniem 16 maja 2022 r. Artykuł 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19 stanowi, iż w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej (pkt 1); do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki (pkt 2); przedawnienia (pkt 3); których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie (pkt 4); zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony (pkt 5); do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju (pkt 6) - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. Natomiast zgodnie z ust. 2 wskazanego artykułu, w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Przepis art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy COVID-19 wszedł w życie 16 grudnia 2020 r. i nie ma mocy wstecznej, a więc ma zastosowanie do terminów które upłynęły od dnia 16 grudnia 2020 r., a więc od dnia wejścia w życie analizowanego przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2023 r. I GSK 313/22). W kontrolowanym postępowaniu termin do wniesienia odwołania od orzeczenia Powiatowego Zespołu z 2 października 2019 r. nr [...] upłynął z dniem 28 października 2019 r., z kolei ostatnim dniem na złożenie odwołania od orzeczenia z 4 listopada 2020 r. nr [...] był 4 grudnia 2020 r. (piątek). Tym samym w przedmiotowej sprawie przepisy ustawy COVID-19 nie znajdowały zastosowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., uznając zarzuty skarżącego za niezasadne, oddalił wniesione skargi w całości.