IV SA/Po 56/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. z dnia 28 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. na rzecz skarżącego J. U. kwotę 797 zł (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z 28 listopada 2023 r. ([...]) Inne (dalej jako "Dyrektor ZZWP" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania J. U., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego Wód Polskich w P. z 10 października 2023 r. ([...]) o wniesieniu sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego wykonania urządzeń wodnych. Zaskarżona decyzja Dyrektora ZZWP, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. J. U. (dalej jako "Wnioskodawca" lub "Skarżący") pismem złożonym 30 sierpnia 2023 r. zwrócił się do Kierownika Nadzoru Wodnego Wód Polskich w P. (zwanego dalej "Kierownikiem NWWP" lub "organem I instancji") w sprawie zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego wykonania urządzenia wodnego służącego do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód na działce nr [...], obr. D. , gm. C. (zwanego też dalej "Przedsięwzięciem"). Do wniosku dołączył m.in.: wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "m.p.z.p.") sporządzony na podstawie uchwały Rady Gminy C. z dnia 18 września 2002 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w D. (zwanej dalej "Uchwałą", "Planem miejscowym" lub "Planem"); informacje dotyczące celu planowanych do wykonania czynności, robót, urządzeń wodnych oraz stanu prawnego nieruchomości; pismo A. S.A. z 21 lutego 2023 r. dotyczące możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej budynku mieszkalnego jednorodzinnego planowanego na przedmiotowej działce. Postanowieniem z 08 września 2023 r. ([...]) Kierownik NWWP wezwał Wnioskodawcę do usunięcia braków podania przez: przedłożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej pobranej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z naniesionym schematem planowanych czynności, robót lub urządzeń wodnych i zasięgiem ich oddziaływania lub innej odpowiedniej mapy; potwierdzenie skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, albo jednoznaczne wskazanie, że nie jest ono wymagane; przedstawienie wyjaśnień organów Gminy C. dotyczących możliwości realizacji Przedsięwzięcia, w związku z jego sprzecznością z Planem miejscowym, w którego "§ 2 pkt 7 ppkt 2" ustalono odprowadzanie ścieków poprzez przepompownię do projektowanej oczyszczalni ścieków w ramach terenu objętego planem "D. – czyli doręczenie zgody (lub jej braku) Urzędu Gminy C. na wybudowanie przedmiotowej przydomowej oczyszczalni ścieków. Wnioskodawca pismem z 02 października 2023 r. uzupełnił braki podania. Przywołaną na wstępie decyzją z 10 października 2023 r. Kierownik NWWP, na podstawie art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1478, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.w.") wniósł sprzeciw od zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego wykonania urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód na dz. nr [...], obr. D. , gm. C.. W odwołaniu od opisanej decyzji organu I instancji Wnioskodawca, reprezentowany przez r. T. – zarzuciwszy naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj.: a) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego przez pominięcie w ramach rozpoznawania sprawy okoliczności związanych z brakiem możliwości podłączenia nieruchomości do kanalizacji ściekowej wraz z przepompownią (warunki techniczne przewidziane w m.p.z.p.), b) art. 80 k.p.a. przez wadliwe ustalenie, iż planowana inwestycja (zgłoszenie wodnoprawne) pozostaje niezgodne z m.p.z.p.; 2) prawa materialnego, tj. art. 423 ust. 4 w zw. z art. 423 ust. 5 pkt 2 i w zw. z art. 393 ust. 1 pkt 7 p.w. przez jego zastosowanie pomimo braku podstaw do wniesienia sprzeciwu w zakresie dokonanego przez Wnioskodawcę zgłoszenia wodnoprawnego – wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji Kierownika NWWP i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Utrzymując w mocy decyzję Kierownika NWWP z 10 października 2023 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 28 listopada 2023 r. – Dyrektor ZZWP zauważył w uzasadnieniu, że do sprawy dołączono mapę z naniesionym schematem przydomowej oczyszczalni ścieków i zasięgiem jej oddziaływania oraz w uzupełnieniu przedłożono odpowiednią klauzulę urzędową stanowiącą protokół weryfikacji wyników zgłoszenia prac geologicznych, jednak do wniosku dołączono jedynie kserokopię ww. mapy niestanowiącej oryginału mapy, dla której uzyskano protokół, co wskazuje na naruszenie art. 422 pkt 1 p.w. oraz art. 76a k.p.a. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z załączoną dokumentację wykonywane urządzenia wodne służące wprowadzaniu ścieków są związane z oczyszczalnią, która będzie funkcjonowała wyłącznie na potrzeby własnego gospodarstwa domowego, ilość wprowadzanych ścieków nie przekracza 5 m3 na dobę, a zasięg oddziaływania wykonywanych urządzeń wodnych nie wykracza poza granice działki Skarżącego. Działka ta jest oznaczona w Planie miejscowym symbolem "M" – tereny pod zabudowę mieszkaniową rezydencjalną. W pkt 7 ppkt 2 ustaleń szczegółowych Planu jednoznacznie wskazano, że ścieki należy odprowadzać przez przepompownię do projektowanej oczyszczalni ścieków. Z przedłożonego przez Skarżącego pisma Wójta Gminy C. z 28 września 2023 r. wynika, że w treści Uchwały nie wprowadzono "zapisów" umożliwiających budowę przydomowej oczyszczalni ścieków. A. S.A. w piśmie z 21 lutego 2023 r. potwierdził, że odprowadzanie ścieków bytowych z planowanego budynku będzie możliwe po wybudowaniu sieci kanalizacji sanitarnej w drodze dojazdowej do nieruchomości, w układzie grawitacyjno-tłocznym, z włączeniem do sieci kanalizacji sanitarnej w ulicy [...] wraz z przepompownią ścieków. Do pisma tego odniósł się również Wójt, zaznaczając, że istnieje możliwość realizacji ww. sieci na koszt inwestorów zainteresowanych podłączeniem do niej. W ocenie organu II instancji nie budzi wątpliwości fakt, że "zapisy" Planu miejscowego nie dopuszczają odprowadzania ścieków do przydomowej oczyszczalni ścieków, a jedyną dopuszczalną możliwością jest ich odprowadzanie przez przepompownię do projektowanej oczyszczalni ścieków. Tym samym Przedsięwzięcie jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego Planu, co zgodnie z art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w. spowodowało konieczność wydania przez Kierownika NWWP sprzeciwu do zgłoszenia. Końcowo Dyrektor ZZWP zaznaczył, że "Wobec wystąpienia nadrzędnej przesłanki do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia i słusznego rozstrzygnięcia sprawy przez Organ I instancji, dostrzega się uchybienia w sposobie przeprowadzenia procedury przyjęcia zgłoszenia, niemające wpływu na ostateczny wynik sprawy". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Dyrektora ZZWP, J. U., reprezentowany przez dotychczasowego pełnomocnika – zarzuciwszy naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj.: a) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego przez pominięcie: i. okoliczności związanych z brakiem możliwości podłączenia nieruchomości do kanalizacji ściekowej wraz z przepompownią (warunki techniczne przewidziane w m.p.z.p.), ii. treści pisma A. S.A. z 21.02.2023 r. wskazującego na brak ujęcia inwestycji kanalizacyjnej w Wieloletnim Planie Rozwoju i Modernizacji Urządzeń Wodociągowych i Urządzeń Kanalizacyjnych A. S.A. na lata 2023-2026, co potwierdza brak realnej możliwości przyłączenia do kanalizacji; b) art. 80 k.p.a. przez wadliwe ustalenie, iż planowana inwestycja (zgłoszenie wodnoprawne) pozostaje niezgodne z m.p.z.p.; 2. art. 423 ust. 4 w zw. z art. 423 ust. 5 pkt 2 i w zw. z art. 393 ust. 1 pkt 7 p.w. przez jego zastosowanie, pomimo braku podstaw do wniesienia sprzeciwu w zakresie dokonanego przez Skarżącego zgłoszenia wodnoprawnego – wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora ZZWP i poprzedzającej ją decyzji Kierownika NWWP, a także o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił, że treść zaskarżonej decyzji nie odnosi się w ogóle do podnoszonej przez Skarżącego kwestii niezgodności Planu miejscowego z przepisami ustawowymi – art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach – co skutkuje nieuzasadnionym i nieuprawnionym ograniczeniem prawa własności. Ponadto podkreślił, że Plan miejscowy nie wprowadza zakazu realizacji przydomowej oczyszczalni ścieków, a więc nie ma podstaw do powoływania się na argumentację o rzekomej niezgodności planowanej inwestycji z przepisami zagospodarowania przestrzennego. Takie twierdzenie organu II instancji wynika z wadliwego założenia, że m.p.z.p. nadaje uprawnienia, a nie – jak to ma miejsce w rzeczywistości – stanowi ograniczenie pełnego prawa własności właścicieli nieruchomości objętych danym aktem prawa miejscowego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 13 lutego 2024 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; w skrócie "u.COVID-19"), w brzmieniu obowiązującym od 15 kwietnia 2023 r., o czym strony zostały powiadomione pismami z 13 lutego 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie art. 15 zzs4 ust. 1 u.COVID-19 w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. z 28 listopada 2023 r. ([...]), utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego Wód Polskich w P. z 10 października 2023 r. ([...]) o wniesieniu sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego wykonania urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód na działce nr [...], obr. D. , gm. C.. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1478, z późn. zm.; w skrócie "p.w."), z jej art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 na czele. W myśl pierwszego z przywołanych przepisów organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, lub narusza interesy osób trzecich, w tym właściciela wód. Jak zaś stanowi art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w., pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaznaczyć trzeba, że w kontrolowanej sprawie nie było sporne, iż wykonanie urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód wymaga – zgodnie z art. 394 ust. 1 pkt 13 p.w. – zgłoszenia wodnoprawnego oraz że Przedsięwzięcie planowane przez Skarżącego nie wykracza poza zwykłe korzystanie z wód, o którym mowa w art. 33 p.w., a zwłaszcza w jego ust. 4 pkt 2, w myśl którego zwykłe korzystanie z wód obejmuje wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę. Wobec powyższego organy zasadnie w kontrolowanej sprawie zbadały zgodność planowanego Przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującej na jego terenie (działce nr [...]) uchwały nr [...] Rady Gminy C. z dnia 18 września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w D. (Dz. Urz. Woj. W.. z 15.10.2002 r. poz. [...]; dalej jako "Uchwała" lub "Plan miejscowy" lub "Plan") – dochodząc wszakże do błędnych wniosków o braku takiej zgodności. Kluczowe znaczenie w tej mierze ma właściwa interpretacja postanowienia ust. 7 pkt 2 zawartego w § 2 Uchwały, w jego części opisanej jako "ustalenia szczegółowe". W myśl tego postanowienia: "W zakresie infrastruktury technicznej ustala się: [...] odprowadzanie ścieków – poprzez przepompownię do projektowanej oczyszczalni ścieków w ramach terenu objętego planem «D. »". Organy obu instancji, interpretując cytowane ustalenie Planu, w sposób co do istoty zbieżny przyjęły, że: "[w] treści uchwały nie wprowadzono zapisów umożliwiających budowę przydomowej oczyszczalni ścieków" (tak Kierownik NWWP w ślad za pismem Wójta Gminy C.), tudzież że: "zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dopuszczają odprowadzania ścieków do przydomowej oczyszczalni ścieków, a jedyną dopuszczalną możliwością, jest ich odprowadzanie przez przepompownię do projektowanej oczyszczalni ścieków" (tak Dyrektor ZZWP). Organy te zatem najwyraźniej uznały, że analizowane ustalenie szczegółowe § 2 ust. 7 pkt 2 Planu wyczerpująco reguluje kwestię dopuszczalnych sposobów odprowadzania ścieków i że, jako takie, daje podstawy do wnioskowania – na zasadzie argumentum a contrario – o niedopuszczalności ("zakazie") odprowadzania ścieków w inny sposób, a w szczególności do przydomowej oczyszczalni ścieków. W ocenie Sądu taka wykładnia analizowanego ustalenia planistycznego jest nieprawidłowa, z następujących względów. Po pierwsze, jest poza sporem, że w żadnym postanowieniu Planu nie został wyrażony expressis verbis zakaz realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków – na co trafnie zwrócił uwagę Skarżący. Po drugie, w ocenie Sądu takiego zakazu nie sposób również wyprowadzić z analizowanego ustalenia szczegółowego § 2 ust. 7 pkt 2 Planu, zwłaszcza w drodze wnioskowania a contrario. Z żadnego fragmentu tego ustalenia nie wynika bowiem, że ma ono charakter wyczerpujący (w szczególności brak w nim określeń w rodzaju: "tylko", "wyłącznie", "jedynie", itp.). Tymczasem wnioskowanie a contrario jest zasadniczo dopuszczalne tylko w takich przypadkach, w których dana regulacja ma charakter zamknięty i wyczerpujący, tak, że można założyć, iż dany przepis reguluje wszystkie sytuacje, z którymi normodawca chciał powiązać określony skutek prawny (por.: L. Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów. Komentarz, Toruń 2006, s. 217; wyrok NSA z 27.11.2018 r., II OSK 2406/18, CBOSA). Takie charakteru nie ma z pewnością analizowane ustalenie planistyczne, gdyż z jego treści (a zwłaszcza z faktu użycia określenia "projektowanej") jasno wynika, że ustalenie to reguluje sytuację przyszłą – gdy możliwe będzie podłączenie nieruchomości "poprzez przepompownię do projektowanej oczyszczalni ścieków". Ustalenie to natomiast w ogóle nie określa dopuszczalnego sposobu odprowadzania ścieków do czasu powstania takiej możliwości. Wbrew pozorom nie jest to jednak wada (pominięcie prawodawcze) analizowanej regulacji planistycznej, gdyż – po trzecie – tę kwestię wyczerpująco i w sposób bezwzględnie wiążący normuje, przywołany w skardze, art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1469, z późn. zm.; w skrócie "u.c.p.g."). W myśl tego przepisu: "Właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez [...] przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych". Po czwarte, Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko, zgodnie z którym "w kontekście norm ustawowych, zapisów przedmiotowego planu miejscowego nie można interpretować w sposób ograniczający prawo własności w zakresie, który nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisach prawa. Nie budzi bowiem także wątpliwości skarżącego organu brak zapisu w planie miejscowym norm zakazujących możliwości realizacji, w celu prawidłowego odprowadzania ścieków, przydomowych oczyszczalni ścieków. Nadto, gdyby taki zakaz został umieszczony w planie miejscowym, stanowiłby on istotne naruszenie normy art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ustawodawca bowiem, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona uznał wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych za równorzędnie dopuszczalne sposoby wypełnienia obowiązku właściwego odprowadzania ścieków" (zob. wyrok NSA z 02.02.2017 r., II OSK 1247/15, CBOSA; por. też wyrok WSA z 07.07.2023 r., I SA/Op 141/23, CBOSA). Podsumowując dotychczasowe rozważania, należy stwierdzić, że uwzględnienie cytowanej regulacji art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. przy wykładni spornego ustalenia szczegółowego § 2 ust. 7 pkt 2 Planu miejscowego prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy – tak jak w kontrolowanej sprawie – nie jest możliwe podłączenie danej nieruchomości "poprzez przepompownię do projektowanej oczyszczalni ścieków", z uwagi na brak niezbędnego odcinka sieci kanalizacyjnej (vide: pismo A. S.A. z 21.02.2023 r. nr [...]; w aktach adm. I inst.), to nie narusza ustaleń Planu miejscowego wyposażenie tej nieruchomości w przydomową oczyszczalnię ścieków, na potrzeby ich odprowadzania. Wszystko to prowadzi do wniosku, że wbrew stanowisku organu II instancji, w kontrolowanej sprawie nie wystąpiła "nadrzędna przesłanka do wniesienia sprzeciwu", o jakiej mowa w art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 1 p.w. Już z tego względu zaskarżona decyzja Dyrektora ZZWP nie mogła się ostać w obrocie prawnym. Kontroli sądowej nie poddaje się natomiast dalsze stwierdzenie tego organu zawarte w zaskarżonej decyzji, w myśl którego "dostrzega się uchybienia w sposobie przeprowadzenia procedury przyjęcia zgłoszenia, niemające wpływu na ostateczny wynik sprawy". Po pierwsze, nie wiadomo, o jakie konkretnie "uchybienia" chodzi. Użycie liczby mnogiej pozwala jedynie przypuszczać, że nie chodzi tu tylko o uchybienie wytknięte na s. 5 decyzji, a polegające na tym, że do wniosku (tj. do zgłoszenia wodnoprawnego) "dołączono jedynie kserokopię ww. mapy niestanowiącej oryginału mapy, dla której uzyskano protokół, co wskazuje naruszenie art. 422 pkt 1 ustawy Prawo wodne oraz 76a ustawy Kodeks postępowania administracyjnego". Po drugie, zasygnalizowane przez organ II instancji uchybienia nie miały, w jego ocenie, wpływu na wynik sprawy, gdy tym "wynikiem" było, jak należy rozumieć, wniesienie sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego. Skoro jednak, jak to wyżej wyjaśniono, brak było dostatecznych podstaw do przyjęcia wystąpienia "nadrzędnej przesłanki do wniesienia sprzeciwu", to organ II instancji, ponownie rozpoznając sprawę, winien konkretnie i szczegółowo rozważyć możliwość wyeliminowania dostrzeżonych uchybień, a w braku takiej możliwości – ewentualny wpływ tych uchybień na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, tj. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na łączną wysokość zasądzonych kosztów (797 zł) złożyły się: koszt wpisu od skargi (300 zł), wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej ustalone według stawek minimalnych (480 zł) oraz koszt opłaty skarbowej od złożonego do akt sądowych pełnomocnictwa (17 zł).