IV SA/Po 45/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 marca 2024 r. sprawy ze skargi W. S. i K. S. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. z dnia 04 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego Wód Polskich w O. z dnia 24 października 2023 r. nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne w całości; 3. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. na rzecz skarżących W. S. i K. S., solidarnie, kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z 04 grudnia 2023 r. ([...]) Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. (dalej jako "Dyrektor ZZWP" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania W. i K. S., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego Wód Polskich w O. z 24 października 2023 r. ([...]) o wniesieniu sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych. Zaskarżona decyzja, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W. i K. S. (dalej łącznie jako "Wnioskodawcy" lub "Skarżący") pismem złożonym 08 maja [powinno być: "12 września" – uw. Sądu] 2023 r. wnieśli do Kierownika Nadzoru Wodnego Wód Polskich w O. (zwanego dalej "Kierownikiem NWWP" lub "organem I instancji") zgłoszenie wodnoprawne dotyczące wykonania urządzenia wodnego służącego do wprowadzenia do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód na działce nr [...], obręb O., m. O., powiat [...], województwo [...] (dalej jako "Przedsięwzięcie"). Do wniosku dołączono m.in. dokumentację pn. opis techniczny przydomowej biologicznej oczyszczalni ścieków z poletkiem rozsączającym oraz kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej ze schematem planowanych urządzeń i zasięgiem oddziaływania. W odpowiedzi na postanowienie Kierownika NWWP z 18 września 2023 r. wzywające do usunięcia braków w ww. podaniu przez przedłożenie potwierdzenie skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, jeżeli jest wymagane, oraz wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "m.p.z.p."), a w przypadku jego braku – decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli są wymagane – Wnioskodawcy uzupełnili zgłoszenie pismem z 26 września 2023 r. Przywołaną na wstępie decyzją z 24 października 2023 r. Kierownik NWWP, na podstawie art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1478, z późn. zm., w skrócie "p.w."), wniósł sprzeciw od zgłoszenia wodnoprawnego na wykonanie Przedsięwzięcia, wyjaśniając w uzasadnieniu, że narusza ono ustalenia obowiązującego m.p.z.p., czyli dokumentu, o którym mowa w art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w., który przewiduje, że "do czasu wybudowania kanalizacji sanitarnej dopuszcza się odprowadzania ścieków bytowych do szczelnych zbiorników bezodpływowych". Wnioskodawcy pismem z 08 listopada 2023 r. złożyli odwołanie od ww. decyzji organu I instancji, rozszerzając następnie jego argumentację w piśmie z 28 listopada 2023 r. Utrzymując w mocy decyzję Kierownika NWWP z 24 października 2023 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 04 grudnia 2023 r. – Dyrektor ZZWP wyjaśnił w uzasadnieniu, że przedmiotowa działka objęta jest m.p.z.p. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta O. z dnia 28 czerwca 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. (zwaną dalej "Uchwałą", "Planem miejscowym" lub "Planem"). W § 10 pkt 6 Uchwały w zakresie określania zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej ustalono odprowadzanie ścieków bytowych do sieci kanalizacji sanitarnej, a do czasu przyłączenia do sieci kanalizacji dopuszczono odprowadzanie ścieków do zbiorników bezodpływowych. Organ II instancji zaznaczył, że urządzenie wodne służące do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania jest końcowym elementem przydomowej oczyszczalni ścieków, bez którego rozwiązanie techniczne, jakim jest wspominana oczyszczalnia ścieków, nie może funkcjonować. Zatem wykonanie urządzenia wodnego służącego do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania, będącego elementem przydomowej oczyszczalni ścieków, "literalnie nie wpisuje się w zapisy § 10 pkt 6 uchwały". Jak bowiem wyjaśnił Dyrektor ZZWP, zgodnie ze złożoną dokumentacją celem Skarżących jest wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków składającej się ze złoża biologicznego oraz liniowego układu nawadniania. Instalacja polega na tym, że ścieki bytowe z budynku odpływają poprzez system rur do zbiornika, a następnie ścieki odprowadzane są do liniowego systemu nawadniania w celu rozsączenia. Tymczasem przez "szczelny zbiornik bezodpływowy" rozumie się instalację urządzenia przeznaczonego do gromadzenia nieczystości ciekłych w miejscu ich powstawania, bez możliwości ich rozsączania w grunt. Inne są zatem wymagania techniczne dla obu zamierzeń – szczelnego zbiornika bezodpływowego oraz przydomowej oczyszczalni ścieków. "Zapisy" Uchwały nie dopuszczają na działce objętej zgłoszeniem odprowadzania ścieków do przydomowej oczyszczalni ścieków; jedyną dopuszczalną możliwością – poza wprowadzaniem ścieków do kanalizacji sanitarnej – jest ich odprowadzanie do szczelnego zbiornika bezodpływowego. Zostało to potwierdzone przez Burmistrza w piśmie z 09 listopada 2023 r., w którym wprost wyjaśniono, że zgodnie z Planem miejscowym ścieki bytowe powinny być odprowadzane do bezodpływowego zbiornika. W konkluzji, Dyrektor ZZWP stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie jest sprzeczne z obowiązującym Planem miejscowym, a brak zgodności planowanych do wykonania czynności z ustaleniami m.p.z.p. skutkuje sprzeciw wydany przez właściwy organ w trybie art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Dyrektora ZZWP, W. S. i K. S. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie [zwrotu] kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autorzy podnieśli m.in., że połowa ulicy, przy której znajduje się nieruchomość Skarżących, objęta jest innym planem miejscowym – umożliwiającym budowę urządzeń wodnych w postaci przydomowej oczyszczalni ścieków. Niezgodność wynika z uchwał wprowadzanych przez Radę Miasta O., co wiąże się także z brakiem środków i możliwości budowy sieci kanalizacji. Obowiązujący Plan miejscowy nie odpowiada stanowi faktycznemu, lecz planowanym inwestycjom, które ostatecznie nie zostaną zrealizowane. Skarżący zebrali całą dokumentację wskazującą na brak przeciwwskazań do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na przedmiotowej działce, lecz Kierownik NWWP zgłosił sprzeciw. Aktualny stan jest przejawem dyskryminacji i naruszeń konstytucyjnych wartości, nieodzwierciedlającym potrzeb faktycznych. Organy obu instancji oparły sprzeciw wobec budowy przydomowej oczyszczalni ścieków wyłącznie na sprzeczności z "zapisami" Planu miejscowego, pomijając art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Tymczasem, jak podkreślili Skarżący z powołaniem się na orzecznictwo sądowe, "zapisów planu miejscowego nie można interpretować w sposób ograniczający prawo własności w zakresie, który nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisach prawa. Zakaz taki umieszczony w planie miejscowym stanowi istotne naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości w gminach, tym bardziej, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stały się nieaktualne, przez zmianę okoliczności. Zakładały bowiem budowę sieci kanalizacji, która nie nastąpi. Tym samym, uniemożliwiając właścicielom działek przy ul. [...] budowę prawnie dopuszczalnej przydomowej oczyszczalni ścieków". W odpowiedzi na skargę, Dyrektor ZZWP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 14 lutego 2024 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; w skrócie "u.COVID-19"), w brzmieniu obowiązującym od 15 kwietnia 2023 r., o czym strony zostały powiadomione pismami z 15 lutego 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie art. 15 zzs4 ust. 1 u.COVID-19 w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. z 04 grudnia 2023 r. ([...]), utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego Wód Polskich w O. z 24 października 2023 r. ([...]) o wniesieniu sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód lokalizowanych na działce nr [...], obręb O., gm. m. O.. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1478, z późn. zm.; w skrócie "p.w."), z jej art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 na czele. W myśl pierwszego z przywołanych przepisów organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, lub narusza interesy osób trzecich, w tym właściciela wód. Jak zaś stanowi art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w., pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaznaczyć trzeba, że w kontrolowanej sprawie nie było sporne, iż wykonanie urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód wymaga – zgodnie z art. 394 ust. 1 pkt 13 p.w. – zgłoszenia wodnoprawnego oraz że Przedsięwzięcie planowane przez Skarżących nie wykracza poza zwykłe korzystanie z wód, o którym mowa w art. 33 p.w., a zwłaszcza w jego ust. 4 pkt 2, w myśl którego zwykłe korzystanie z wód obejmuje wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę. Wobec powyższego organy zasadnie w kontrolowanej sprawie zbadały zgodność planowanego Przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującej na jego terenie (działce nr [...]) uchwały nr [...] Rady Miasta O. z dnia 28 czerwca 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. (Dz. Urz. Woj. W.. z 12.07.2016 r. poz. [...]; dalej jako "Uchwała". "Plan miejscowy" lub "Plan") – dochodząc jednak do błędnych wniosków, że ustalenia tego planu stoją na przeszkodzie realizacji zamierzenia Skarżących. Kluczowe znaczenie w tej mierze ma właściwa interpretacja oraz ocena ustalenia zawartego w § 10 pkt 6 Uchwały, w myśl którego: "W zakresie określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej ustala się [...] odprowadzenie ścieków bytowych do sieci kanalizacji sanitarnej, do czasu przyłączenia do sieci kanalizacyjnej dopuszcza się odprowadzenie ścieków do zbiorników bezodpływowych". Cytowane ustalenie planistyczne dało organom asumpt do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego Przedsięwzięcia, ze wskazaniem, że – jak to ujęto w uzasadnieniu decyzji Kierownika NWWP – "wykonanie urządzenia wodnego służącego do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania będącego elementem przydomowej oczyszczalni ścieków literalnie nie wpisuje się w zapisy § 10 pkt 6 uchwały". Odnosząc się do powyższego stwierdzenia, należy wyjaśnić, że Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd przyjęty w upowszechniającej się linii orzeczniczej sądów administracyjnych, w myśl której tego rodzaju ustalenie planistyczne – jak to przyjęte w cytowanym § 10 pkt 6 Uchwały – należy zawsze skonfrontować z przepisem rangi ustawowej, jakim jest art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1469, z późn. zm.; w skrócie "u.c.p.g."), stanowiący, że: "Właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez [...] przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych". Z cytowanego przepisu wyraźnie wynika, że jeśli przydomowa oczyszczalnia ścieków spełnia wymogi techniczne stawiane tym urządzeniom, jej eksploatacja jest prawnie dopuszczalna, a korzystający z tego urządzenia spełnia kryteria utrzymania czystości i porządku na nieruchomości. Ustalenia m.p.z.p. nieprzewidujące możliwości odprowadzania nieczystości do przydomowych oczyszczalni ścieków pozostają zatem w sprzeczności z normą wynikającą z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., czyli normą aktu wyższego rzędu (ustawy). Taki pogląd został wyrażony w licznych wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych (por. np. wyroki WSA: z 09.05.2023 r., III SA/Po 101/23, z 31.05.2023 r., III SA/Po 111/23; z 07.07.2023 r., I SA/Op 141/23; z 27.09.2023 r., II SA/Łd 645/23; z 11.10.2023 r., II SA/Łd 718/23; z 15.11.2023 r., I SA/Op 201/23; z 07.02.2024 r., III SA/Po 832/23; wszystkie orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu, o ile nie zastrzeżono inaczej, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym został wyrażony pogląd, zgodnie z którym "w kontekście norm ustawowych, zapisów przedmiotowego planu miejscowego nie można interpretować w sposób ograniczający prawo własności w zakresie, który nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisach prawa. Nie budzi bowiem także wątpliwości skarżącego organu brak zapisu w planie miejscowym norm zakazujących możliwości realizacji, w celu prawidłowego odprowadzania ścieków, przydomowych oczyszczalni ścieków. Nadto, gdyby taki zakaz został umieszczony w planie miejscowym, stanowiłby on istotne naruszenie normy art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ustawodawca bowiem, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona uznał wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych za równorzędnie dopuszczalne sposoby wypełnienia obowiązku właściwego odprowadzania ścieków" (zob. wyrok NSA z 02.02.2017 r., II OSK 1247/15; por. też wyrok NSA z 13.01.2017 r., II OSK 1092/15). W sytuacji, gdy na danym terenie nie ma sieci kanalizacyjnej, bowiem pozostaje ona dopiero w sferze planów realizacyjnych, właściciel musi mieć alternatywę zapewnienia infrastruktury, którą gwarantuje mu ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, dając możliwość wyboru – czy to zbiornika bezodpływowego, czy właśnie przydomowej oczyszczalni ścieków. W innym wypadku właściciel zostanie pozbawiony uprawnienia ustawowego, w czym także należy upatrywać naruszenia zasady ochrony własności zagwarantowanej w Konstytucji RP (w jej art. 21 ust. 1). Tej kompetencji nie może przejąć gmina, zamieszczając w m.p.z.p. ustalenie, które przewiduje – wprost lub w sposób dorozumiany – zakaz lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków. Ograniczenie prawa własności przez narzucenie – choćby tylko na okres przejściowy (do czasu zrealizowania sieci kanalizacyjnej) – jedynie możliwości lokalizowania zbiorników bezodpływowych pozostaje w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. (por. wyrok WSA z 27.09.2023 r., II SA/Łd 645/23, i tam przywołane dalsze orzecznictwo). Wypada w tym miejscu zauważyć, że w orzecznictwie został wyrażony jeszcze dalej idący pogląd przemawiający na rzecz dopuszczalności instalowania przydomowych oczyszczalni ścieków również w braku wyraźnego dopuszczenia takiej możliwości w m.p.z.p., bazujący na wnikliwej analizie pojęć "ścieków", w tym "bytowych" i "oczyszczonych", oraz "nieczystości ciekłych". Analiza ta prowadzi zasadniczo do wniosku, że okoliczność, iż dany plan miejscowego określa, że do czasu realizacji zorganizowanego systemu kanalizacyjnego ścieki mają być gromadzone w zbiornikach bezodpływowych, wcale nie oznacza, że zakazane jest wprowadzanie do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków (por. wyroki WSA: z 31.05.2023 r., III SA/Po 111/23; z 07.02.2024 r., III SA/Po 832/23). Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, należy stwierdzić, że nawet jeśliby przyjąć, iż analizowany § 10 pkt 6 Planu miejscowego wyklucza – na zasadzie wnioskowania a contrario – możliwość realizacji przydomowej oczyszczalni ścieków, to taka interpretacja ww. ustalenia, jako pozostająca w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., nie zasługuje na akceptację. Z tych względów Sąd w niniejszym składzie – podlegając tylko Konstytucji oraz ustawom (por. art. 178 ust. 1 Konstytucji RP) – byłby zobligowany odmówić zastosowania w kontrolowanej sprawie takk rozumianego (niezgodnie z ustawą) przepisu § 10 pkt 6 Planu miejscowego. Należy w tym miejscu zaznaczyć, ze dopuszczalność sprawowania przez sądy, w tym także sądy administracyjne, takiej tzw. incydentalnej kontroli legalności oraz konstytucyjności aktów podustawowych (przede wszystkim rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego) ze skutkiem inter partes – polegającym właśnie na możliwości odmowy zastosowania aktu podustawowego (w całości lub w określonej części) w konkretnej sprawie – nie budzi wątpliwości ani w doktrynie, ani w judykaturze (por. np.: R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2010, s. 18, i tam przywołane orzeczenia NSA.). W konsekwencji, w przypadku wydanej na podstawie art. 423 ust. 5 pkt 2 p.w. decyzji o wniesieniu sprzeciwu od zgłoszenia dotyczącego wykonania urządzenia wodnoprawnego, które w ocenie organów narusza ustalenia m.p.z.p., sąd administracyjny badając, czy wniesienie sprzeciwu było uzasadnione, może skontrolować na potrzeby rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, czy odnośne ustalenie planu miejscowego, stanowiące podstawę wniesienia sprzeciwu, nie pozostaje w sprzeczności z aktami wyższego rzędu, w tym z przepisami ustaw. Wniosek taki wynika z generalnego nakazu kontroli przez sąd administracyjny zgodności decyzji z prawem, co w przypadku ujawnionej sprzeczności norm prawnych, uzasadnia zastosowanie obowiązujących w tym zakresie reguł kolizyjnych, w tym reguły lex superior derogat legi inferiori (por. też wyroki WSA: z 10.06.2009 r., IV SA/Po 194/09; z 08.07.2009 r., II SA/Gd 181/09; z 08.08.2017 r., II SA/Op 207/17). Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, tj. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Zważywszy zaś, że jedyną podstawę wniesienia skarżonego sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego Skarżących stanowiła stwierdzona przez organy obu instancji niezgodność zgłoszonego zamierzenia z Planem miejscowym – które to stwierdzenie, jak wynika z powyższych rozważań, było niezasadne, jako oparte na błędnej, bo nieuwzględniającej dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., wykładni § 10 pkt 6 Planu – Sąd uznał, że postępowanie w sprawie tego sprzeciwu stało się bezprzedmiotowe, i na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w całości (pkt 2 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 202 § 2 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżących, solidarnie, koszt wpisu od skargi (300 zł).