IV SA/Po 112/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant ref. staż. Agata Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postepowania.

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO, Kolegium, organ) po rozpatrzeniu wniosku H. W. (dalej: skarżąca) o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta [...] z [...] stycznia 2004 r. w przedmiocie podziału nieruchomości, położonej [...] na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art 157 § 1 w zw. z art. 17 pkt. 1 i art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...] W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że działając na wniosek H. W. (dalej: skarżąca) wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...] z [...] stycznia 2004 r. dot. podziału nieruchomości wskazanej w sentencji i zważył, co następuje: Postępowanie nieważnościowe jest jednym z trybów nadzwyczajnych służących do uchylenia decyzji ostatecznej i nieostatecznej. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych wskazanej w art. 16 § 1 k.p.a. Może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie to ma na celu ustalenie i ocenę, czy kontrolowany akt administracyjny nie jest dotknięty jedną z wad wymienionych enumeratywnie w tym przepisie. Działając w granicach tego postępowania organ administracji nie może wydawać innych rozstrzygnięć niż te, które wynikają z oceny legalności kontrolowanego aktu. Zgodnie z tym, działania organu odwoławczego ograniczone są do kontroli w toku instancji ewentualnego naruszenia prawa w stopniu przesądzającym o konieczności wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Nie może natomiast odnosić się do meritum sprawy ustalonego przez organ I instancji w postępowaniu wyjaśniającym, przed wydaniem rozstrzygnięcia. Przedmiotem takiego postępowania nie jest więc ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie konkretnej sprawy administracyjnej już rozstrzygniętej decyzją ostateczną, jak to ma miejsce w innym postępowaniu nadzwyczajnym po wznowieniu postępowania. Decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym, po stwierdzeniu istnienia pozytywnej przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. ma charakter wyłącznie kasacyjny. W postępowaniu w sprawie stwierdzania nieważności decyzji nie jest dopuszczalne prowadzenie nowych dowodów. Zastosowanie sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej mocy dowodowej, na której organ orzekający w sprawie oparł ustalenia stanu faktycznego. Oparcie bowiem stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt ocenianego postępowania SKO podkreśliło, że przedmiotem badania w niniejszej sprawie jest kwestia, czy przedmiotowa decyzja zapadła z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej. Wnioskodawczyni jako przesłankę stwierdzenia nieważności podała art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. równocześnie wskazując na przepis art. 10 ust 1 u.g.n. z 29 kwietnia 1985 r. który jej zdaniem został naruszony w stopniu kwalifikowanym. Uzasadnieniem dla żądania było twierdzenie, że podział nieruchomości może nastąpić wyłącznie na wniosek właściciela nieruchomości czyli H. W., natomiast w niniejszej sprawie z takim wnioskiem, co można domniemywać z treści pisma, wystąpił S. W., który w chwili orzekania ani nie był mężem wnioskodawczyni ani jej pełnomocnikiem. Pomijając okoliczność, że zakwestionowana decyzja wydana została na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami z 1997 r., zaś powołany przez wnioskodawczynię przepis art. 10 ustawy o gospodarce gruntami z 1985 r. do którego naruszenia doszło zdaniem wnioskodawczyni w niniejszej sprawie, w tym momencie nie obowiązywał i nie miał zastosowania w sprawie, należy stwierdzić, że podniesione przez wnioskodawczynię fakty w istocie nie miały miejsca w rozpatrywanym przypadku. Mianowicie zatwierdzenie podziału przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w rzeczy samej na wniosek H. W. jako właścicielki nieruchomości, jej też decyzja podziałowa została doręczona. Tak więc podniesione przez wnioskodawczynię zarzuty, po dokonanej przez Kolegium ocenie przedmiotowej decyzji, nie znalazły potwierdzenia. Nie ma tym samym podstaw, wobec nie wystąpienia przesłanki nieważnościowej, do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Kolegium rozpatrując sprawę stwierdzenia nieważności niniejszej decyzji zbadało ją również pod kątem innych podstaw do stwierdzenia nieważności, wymienionych w sposób wyczerpujący w art. 156 § 1 k.p.a., nie dostrzegając ich wystąpienia w ocenianym postępowaniu. W ustawowym terminie skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła dwa wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy (dnia 25 listopada 2016 r. i dnia 28 listopada 2016 r.). W obu pismach wniosła o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji podziałowej z dnia [...].01.2004 r. Po rozpatrzeniu tego wniosku SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] , powołując w podstawie prawnej art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1659 j.t.), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2, w zw. z art. 155, art. 156 § 1 pkt 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 96 ust. 1, w zw. z art. 93 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 z późn. zm., dalej: u.g.n.) 1. uchyliło w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].11.2016 r. Nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...] z dnia [...].01.2004 r. nr [...], 2. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...] nr [...] z dnia [...].01.2004 r. w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej [...]. W uzasadnieniu SKO wskazało, że pismem z dnia [...].12.2003 r. H. W. wystąpiła o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę [...]. Decyzją Wójta [...] z dnia [...].01.2004 r. został zatwierdzony projekt podziału nieruchomości położonej we [...]. W dniu [...].01.2015 r. skarżąca złożyła wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].11.2016r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...] r. Pełnomocnik Pani H. W. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kolegium, po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzekło o: 1/ uchyleniu w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].11.2016 r. Nr [...] odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...]. Uchylenie wcześniejszej decyzji z dnia [...].11.2016 r. konieczne było w ocenie Kolegium ze względu nieścisłości w uzasadnieniu tej decyzji, które musiały zostać wyeliminowane. W sprawie istotne jest to, że pismem z dnia [...].12.2003 r. skarżąca wystąpiła o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej także wystąpiła beneficjentka decyzji podziałowej. W swym wniosku z dnia [...].01.2015 r. skarżąca, jako podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej z 2004 r., przywołała fakt unieważnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Unieważnienie to nastąpiło wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16.01.2014 r., sygn. IV SA/Po 832/13 W ocenie Kolegium ta argumentacja nie mogła zasługiwać na uwzględnienie. Powołując kodeksowe regulacje odnośnie stwierdzenia nieważności decyzji, SKO stwierdziło, że badania przesłanek nieważnościowych dokonuje się na dzień wydawania decyzji, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności. Uwzględniając to, że projekt podziału został zaopiniowany we właściwym trybie i przez właściwy organ oraz fakt, że w dacie wydania decyzji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...], należało stwierdzić brak spełnienia przesłanek nieważnościowych, które pozwoliłyby na stwierdzenie nieważności decyzji Wójta [...]. Samo późniejsze uchylenie obowiązującego w dacie wydawania decyzji podziałowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest w ocenie SKO samodzielną i wystarczającą przesłanką do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Skargę na powyższą decyzję złożyła, działając za pośrednictwem pełnomocnika, H. W. Skarżąca nie sformułowała żadnych wniosków ani zarzutów. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie dnia 10 maja 2017 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę, stwierdzając, że wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości doszło do stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zwiazku z czym istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności tejże decyzji. Pełnomocnik wniósł nadto o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie mogą się ostać. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25.09.2009 r., I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Dokonując tak rozumianej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę SKO nie wywiązało się bowiem w pełni z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, stanowiącego jedną z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7), którego przepisy znajdują zastosowanie także w postępowaniu przed tym organem. W ramach tego obowiązku organ powinien, w pierwszej kolejności, w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały niezbędny dla prawidłowego załatwienia sprawy materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), by następnie na podstawie całokształtu tego materiału ocenić, czy zostały udowodnione okoliczności istotne dla jej końcowego rozstrzygnięcia (art. 80 k.p.a.). Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie powinien zaś m.in. wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Podstawowym uchybieniem SKO, samodzielnie uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, jest faktyczne uchylenie się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentowana jest konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, wynikająca z treści art. 11 kpa. W wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 441/14 (LEX nr 1519889) stwierdzono, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez Sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu i nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań poprzestając na ustaleniach i rozważaniach organu pierwszej instancji. Podobnie w wyroku z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 257/14 (LEX nr 1465425) WSA w Olsztynie podkreślił, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Pogląd ten jest w orzecznictwie ugruntowany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1757/12, LEX nr 1303055, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 56/13, LEX nr 1311189, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1039/12, LEX nr 1287174, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 693/11, LEX nr 1139507). W sprawie niniejszej SKO, uzasadniając decyzję wydaną dnia [...] listopada 2016 r., polemizowało z zarzutami, które nie zostały zgłoszone przez skarżącą. Zasadnie zostało to dostrzeżone przez organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, lecz także wówczas Kolegium nie odniosło się do meritum sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się bowiem do stwierdzenia, że późniejsze uchylenie obowiązującego w dacie wydawania decyzji podziałowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest samodzielną i wystarczającą przesłanką do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Teza ta nie została jednak w żaden sposób rozwinięta czy uzasadniona, nie przedstawiono charakteru relacji pomiędzy decyzją podziałową a miejscowym planem ani toku rozumowania prowadzącego do sformułowanego wniosku. Bez tych elementów uzasadnienie w żadnym wypadku nie spełnia kodeksowego wymogu z art. 107 § 3 k.p.a. Niezależnie od tego stwierdzić trzeba, że wnioskująca wielokrotnie ([...].) zwracając się o "unieważnienie decyzji podziałowej", nie podnosiła nigdy okoliczności uchylenia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz zawsze – prawidłowo – wskazywała na jej nieważność (stwierdzoną prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie IV SA/Po 832/13). Rozróżnienie to ma istotne znaczenie, jako że następstwa stwierdzenia nieważności uchwały polegają na wyeliminowaniu jej postanowień z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tj. od daty podjęcia uchwały, są zatem dalej idące niż uchylenie uchwały, które wywiera jedynie skutek ex nunc, tj. od daty uchylenia (por.: uchwała TK z 14.09.1994 r., W 5/94, OTK 1994/2/44; wyrok NSA z 22.03.2007 r., II OSK 1776/06, CBOSA). Okoliczność stwierdzenia nieważności miejscowego planu została zaś pominięta przez SKO milczeniem, co sprawia, że zaskarżona decyzja uchyla się od kontroli sądowej: Sąd nie może odnieść się do prawidłowości rozumowania prowadzącego do wydania decyzji określonej treści, skoro rozumowanie takie w ogóle nie zostało przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Podkreślić w tym miejscu należy, że nie jest ustrojową rolą sądu administracyjnego rozstrzyganie sprawy administracyjnej, lecz ocena legalności zaskarżonego aktu. Gdy ocena taka nie jest możliwa ze względu na immanentne wady treści tegoż aktu, konieczne jest wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ponownie rozpatrzeć wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, mając na uwadze wyżej przedstawione rozważania. Organ administracji publicznej obowiązany będzie poddać wnikliwej analizie i ocenie cały zgromadzony w sprawie materiał, zwłaszcza w kontekście wszystkich składanych w toku postępowania wniosków. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że zarówno we wniosku z dnia [...].10.2016 r., jak i następnie w obu wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy sformułowane zostały żądania wznowienia postępowania i uchylenia decyzji podziałowej. Obowiązkiem organu będzie też wyczerpujące uzasadnienie orzeczenia wyjaśniające wątpliwości w sprawie z uwzględnieniem wymagań wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie, stanowiące integralną część każdej decyzji, jest bowiem elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym (por. argumentację w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2015 r., IV SA/Po 189/15; CBOSA). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia: 1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4. 2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej. 3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to: 1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartość przedmiotu sprawy; 3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się uiszczony wpis w kwocie 200 zł, wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) wyżej powołanego rozporządzenia (480 zł) oraz uiszczona opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł., łącznie – 697 zł.