IV SA/Gl 408/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stypendium szkolnego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu A. K. (Koper) kwotę 236,15 zł (dwieście trzydzieści sześć zł 15/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu;

Postanowieniem wydanym w dniu 5 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę w niniejszej sprawie. Następnie, postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niej pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w Katowicach wyznaczyła radcę prawnego A. K. W dniu 21 lipca 2017 r. wspomniany pełnomocnik przeglądał akta niniejszej sprawy, z kolei dnia 9 sierpnia 2017 r. nadał do Sądu skargę kasacyjną od wskazanego wyżej postanowienia o odrzuceniu skargi zarzucając temu orzeczeniu naruszenie przepisów prawa procesowego. Równocześnie wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu wywodząc, iż nie zostały one uiszczone w całości lub w części. W tym zakresie wnioskujący radca prawny zażądał przyznania opłaty w minimalnej wysokości przewidzianej za sprawę oraz niezbędnych wydatków, w kwocie 14,75 zł, tytułem zwrotu kosztów dojazdu do Sądu w dniu 21 lipca 2017 r. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2017 r. wydanym na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższą skargę kasacyjną. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm.). Jak wynika z § 2 tego aktu wykonawczego, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano mu wynagrodzenie, w kwocie 236,15 zł, na którą składa się: - wynagrodzenie za sporządzenie skargi kasacyjnej ustalone na podstawie § 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, w wysokości 180 zł, wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b tego aktu (odpowiadającej 75 % opłaty wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), podwyższone - stosownie do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 41,40 zł; - zwrot zgodnej z wnioskiem kwoty 14,75 zł stanowiącej koszt dojazdu z Z. (siedziba Kancelarii radcy prawnego A. K.) do tutejszego Sądu (odległość [...] km), w dniu 21 lipca 2017 r., celem zapoznania się z aktami sprawy - jego stawiennictwo potwierdza notatka służbowa stanowiąca kartę nr 50 akt sprawy. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, iż zgodnie ze stanowiskiem judykatury, podczas przyznawania zwrotu tego rodzaju wydatków nie można przejawiać nadmiernego rygoryzmu, jeżeli chodzi o sposób ich udokumentowania. Pełnomocnik przedstawił wyliczenie odległości na podstawie liczby przejechanych kilometrów (w obie strony 70,6 km) co trzeba uznać za wystarczające. Koszt rzeczonego dojazdu wyniósł ogółem 59,01 zł, co wynika - jak zasadnie przyjął wnioskujący - z zastosowania stawki za przejechany kilometr określonej w § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. nr 27, poz. 271 ze zm.). Stawka ta, wynosząca 0,8358 zł dla samochodów o pojemności skokowej pow. 900 cm3 (jak w przypadku należącego do wnioskodawcy samochodu marki Ford Focus o pojemności silnika 1.753 cm3 - vide: dowód rejestracyjny stanowiący kartę nr 130 akt innej zawisłej przed tutejszym Sądem sprawy o sygn. IV SA/Gl 985/16, gdzie radca prawny A. K. składał w przeszłości analogiczny wniosek) ma bowiem walor zobiektyzowany i należy po nią sięgać także w przypadku zasądzania kosztów przejazdu stron, co wynika z art. 205 § 3 p.p.s.a., który odsyła do zasad określonych w przepisach działu tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.). Wnioskodawcy przyznano - zgodnie z jego żądaniem, ¼ przywołanej kwoty 59,01 zł, czyli kwotę 14,75 zł, albowiem, jak wywodził, w dniu 21 lipca 2017 r. przybył do tut. Sądu celem przejrzenia akt czterech spraw zawisłych przed tutejszym Sądem (poza sprawą niniejszą, także spraw o sygn. IV SA/Gl 428/17; IV SA/Gl 492/17 oraz IV SA/Gl 493/17). W rezultacie, pozostałe części poniesionego kosztu dojazdu podlegać będą zwrotowi w zakresie trzech pozostałych spraw. Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.