IV SA/Gl 1050/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę W.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego ze względu na uchybienie terminu do jej wniesienia. W dniu 10 stycznia 2017 r. W.P. złożył pismo, które zatytułował "zażalenie na postanowienie sądu z dnia 14 grudnia 2016 r.". Jednocześnie w jego treści zawarł wniosek o przyznanie adwokata i przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku oświadczył, iż w jego ocenie nie uchybił wyżej wymienionego terminu oraz dodał, że jest osobą wiekową i schorowaną. Ponadto stwierdził, że "jego umysł niestety odmawia mu posłuszeństwa i widocznie traci kontrolę". Postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach ustanowił dla W.P. adwokata z urzędu natomiast Okręgowa Rada Adwokacka w K. pismem z dnia 20 marca 2017 r. wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokata M.M. W wykonaniu zarządzenia Sędziego sprawozdawcy z dnia 6 kwietnia 2017 r. wezwano pełnomocnika do sprecyzowania charakteru pisma skarżącego z dnia 10 stycznia 2017 r. poprzez wskazanie, czy stanowi ono zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, czy też wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem uznania pisma za zażalenie. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 27 kwietnia 2017 r. pełnomocnik sprecyzował, iż pismo skarżącego z dnia 10 stycznia 2017 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się, zgodnie z art. 87 P.p.s.a., do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w tym piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Natomiast do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się stany nadzwyczajne, takie jak np. problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, obłożna choroba (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 752/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza tym należy podkreślić, że choroba jako taka nie stanowi przyczyny usprawiedliwiającej przywrócenie terminu, a tylko choroba nagła, niepozwalająca na wyręczenie się inną osobą stanowi o braku winy (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA/Po 2646/00) i dotyczy to nawet choroby wymagającej leżenia (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 809/04). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby zaistniały okoliczności, które usprawiedliwiały uchybienie terminowi do wniesienia skargi, w szczególności nie uprawdopodobnił, że w dniu kiedy upływał termin do jej wniesienia, stan jego zdrowia był na tyle zły, iż uniemożliwiał mu dokonanie tej czynności osobiście albo za pośrednictwem innej osoby. Samo ogólnikowe powołanie się na swój wiek, nie aż tak zaawansowany, oraz ów stan zdrowia, nie może być uznane za wystarczające. Z urzędu Sądowi wiadomo, że skarżący wielokrotnie wnosił skargi, a zatem jest obeznany z podstawowymi zasadami procedury sądowej. O ile zaś dostrzegł u siebie trudności z jej dochowaniem, to dla zachowania staranności wymaganej przy realizacji praw i obowiązków strony postępowania powinien był wcześniej skorzystać z pomocy. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd postanowił jak sentencji.