III SO/Gd 13/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku V. L. o rozpoznanie skargi na podstawie odpisu skargi na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia sprostować oczywistą omyłkę zawartą w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 maja 2026 r. o odrzuceniu wniosku, wydanego w sprawie o sygn. akt III SO/Gd 13/26, poprzez zmianę sygnatury akt sprawy na: "III SO/Gd 13/26" w miejsce błędnie wpisanej sygnatury: "III SO/Gd 12/26" (wiersz: 1 na stronie 1 uzasadnienia postanowienia).

sdSygn. akt III SO/Gd 13/26 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15 maja 2026 r. w sprawie o sygn. akt III SO/Gd 13/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek V. L. o rozpoznanie skargi na podstawie odpisu skargi na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Sąd – na skutek oczywistej omyłki – w uzasadnieniu wydanego postanowienia błędnie wprowadził sygnaturę akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., zwanej w skrócie: "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. W utrwalonym już stanowisku judykatury przyjmuje się, że za błąd pisarski uważa się widoczne, wbrew zamierzeniu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Z kolei błąd rachunkowy polega na pomyłce w wykonaniu działania matematycznego. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w uzasadnieniu wydanego postanowienia Sąd w wierszu 1. Na pierwszej stronie uzasadnienia błędnie podał sygnaturę akt sprawy, przy czym błąd ten został spowodowany wyłącznie oczywistą omyłką redakcyjną. Prawidłowa sygnatura akt sprawy to: "III SO/Gd 13/26", co wynika z akt rozpoznanej sprawy oraz sentencji postanowienia, a nie jak to zostało zapisane: "III SO/Gd 12/26". Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.