III SO/Gd 13/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku V. L. o rozpoznanie skargi na podstawie odpisu skargi na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia 1. odrzucić wniosek; 2. zwrócić V. L. uiszczony wpis od wniosku w kwocie 100 (sto) złotych.

W dniu 30 kwietnia 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął wniosek V. L. (zwanego dalej "wnioskodawcą", "skarżącym") o rozpoznanie skargi na podstawie odpisu skargi na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Wnioskodawca wskazał, że w dniu 25 marca 2026 r. wniósł za pośrednictwem Wojewody Pomorskiego skargę na bezczynność w sprawie o sygnaturze WSC-IV.6151.28567.2025.DK. Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - zwanej w skrócie: "p.p.s.a."), organ był zobowiązany do przekazania skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę do Sądu w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Pomimo upływu tego terminu, który minął 24 kwietnia 2026 r., organ nie dopełnił swoich obowiązków. W dniu 5 maja 2026 r. do tutejszego Sądu wpłynęła, przekazana przez Wojewodę Pomorskiego, datowana na dzień 25 marca 2026 r. skarga skarżącego, odpowiedź organu na skargę oraz akta sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten jest zobowiązany do przekazania skargi sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się organu do wskazanego w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Z kolei w myśl art. 55 § 2 p.p.s.a. jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. Jak wynika z art. 55 § 2 p.p.s.a. rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi zostało uzależnione od trzech przesłanek: 1/ braku przekazania skargi przez organ pomimo uprzedniego wymierzenia przez sąd grzywny za nieprzekazanie skargi przez organ; 2/ zgłoszenia przez skarżącego żądania rozpoznania sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi; oraz 3/ braku wątpliwości co do stanu faktycznego i prawnego przedstawionego w skardze. Wszystkie wymienione przesłanki muszą wystąpić łącznie. W niniejszej sprawie wszystkie wymienione przesłanki nie zostały spełnione. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że Wojewoda Pomorski zdążył przekazać skargę zanim doszło do wymierzenia organowi grzywny, bowiem przekazanie skargi tutejszemu Sądowi nastąpiło w dniu 5 maja 2026 r., natomiast wydane przez tutejszy Sąd postanowienie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie skargi wraz odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi, wydane zostało w dniu 15 maja 2026 r. W konsekwencji, wobec braku spełnienia łącznie wszystkich przesłanek warunkujących rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał wniosek o rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi za niedopuszczalny i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. i w konsekwencji wniosek ten odrzucił, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł w punkcie 2. sentencji postanowienia na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.