III SAB/Wr 319/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale III w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2020 r. sprawy ze skargi V. R. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 2000 (słownie: dwa tysiące) złotych; V. oddala skargę w części dotyczącej wymierzenia grzywny; VI. odrzuca skargę w części dotyczącej zasądzenia odszkodowania od Skarbu Państwa; VII. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

V. R. (dalej jako skarżący, strona skarżąca) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 14 lutego 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Działający w imieniu skarżącej pełnomocnik, zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 oraz art. 37 § 1 k.p.a. wniósł o: 1/ zobowiązanie Wojewody do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 2/ dokonanie kontroli bezczynności Wojewody w kontekście postępowania administracyjnego którego skarga dotyczy; 3/ na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 p.p.s.a o orzeczenie, czy bezczynność w przedmiotowym postępowaniu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa mimo, że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu; 4/ wymierzenie organowi grzywnę na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w połowicznej wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy; 5/ zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 10.000 zł tytułem rekompensaty za naruszenie prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie; 6/ zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wyjaśnił, że strona z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wystąpiła w dniu 4 maja 2018 r. Dnia 30 sierpnia 2018 r. złożyła stosowane dokumenty, informując organ o zmianie pracodawcy. Do dnia sporządzenia skargi sprawa nie została załatwiona a strona nie została poinformowana o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). W dniu 25 lutego 2019 r. wniesione zostało ponaglenie za pośrednictwem Wojewody, które nie zostało rozpatrzone. Zdaniem pełnomocnika skarżącej okoliczność ta nie pozbawia jej jednak prawa do wniesienia skargi, gdyż sam fakt złożenia ponaglenia jest wystarczający dla uznania, że warunek formalny skargi został spełniony. W ocenie strony organ pozostaje w bezczynności, gdyż pomimo obowiązku nie załatwił sprawy przez wydanie decyzji naruszając przepis art. 35 § 3 k.p.a. i nie poinformował skarżącej o przyczynie zwłoki i nowym terminie załatwienie sprawy. W odczuciu skarżącej tak długie oczekiwanie na załatwienie sprawy świadczy o rażącym naruszeniu prawa, tym bardziej, że w żaden sposób nie przyczyniła się ona do bezczynności organu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że opóźnienie w załatwieniu sprawy nie było wyrazem złej woli pracowników lecz spowodowane zostało bardzo dużym wpływem podań cudzoziemców, koniecznością równoczesnego procedowania w różnych sprawach oraz odpływem pracowników merytorycznych prowadzących postępowanie i brakiem możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych. Z tych względów organ nie zgodził się z oceną, że w niniejszej sprawie doszło do przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa. Przedstawione wyżej okoliczności, nie mogą być uznane za nie mające znaczenia w sprawie i wskazują, że przekroczenie terminu nie było pozbawione racjonalnych podstaw, czy też nie znajduje żadnego uzasadnienia. Termin podjęcia postępowania w sprawie uzależniony jest od ilości wniosków cudzoziemców o udzielenie zezwolenia na pobyt oraz konieczności rozpatrywana spraw według kolejności ich wpływu. Niezbędne jest także wnikliwie analizowanie zgłoszonych wniosków, co powoduje, że sprawy te są szczególnie skomplikowane. Przy uwzględnieniu wskazanych okoliczności nie sposób zatem uznać, że opóźnienie do jakiego doszło miało charakter rażący. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze żądania przyznania od Skarbu Państwa odszkodowania w wysokości 10.000 zł Wojewoda wskazał na właściwość sądów powszechnych w przedmiocie kierowanych do Skarbu Państwa roszczeń o naprawie szkody, argumentując, że w powyższym zakresie skarga – jako nie podlegająca kognicji sądów administracyjnych - powinna być odrzucona. W razie jednak uznania, że powyższe żądanie stanowi w istocie wniosek o przyznanie sumy pieniężnej organ wniósł o jego nieuwzględnienie. W tym względzie Wojewoda podniósł, że zasądzenie sumy pieniężne stanowi jeden z dwóch alternatywnych środków finansowych które mogą być zasądzone przy uwzględnieniu skargi. Wybór środka jest dyskrecjonalnym uprawnieniem sądu i zgodnie z orzecznictwem powinien on być uwarunkowany celem wniesionej skargi na bezczynność do którego należy zwalczenie bezczynności i doprowadzenie do zakończenie postępowania. W także kontekście należy widzieć dyscyplinowanie organu. Dopiero gdy sąd uzna, że dla realizacji powyższego celu nie wystarczy wymierzenie grzywny może przyznać skarżącemu sumę pieniężną. Zdaniem organu przyznanie tej sumy powinno być zastrzeżone dla wyjątkowych, indywidualnych przypadków, uzasadnionych szczególnie drastycznymi i ewidentnie zawinionymi uchybieniami zasad efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy. Suma pieniężna, o której mowa art. 149 § 2 p.p.s.a. nie ma charakteru odszkodowawczego i nie może służyć wyrównaniu szkody, w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Nadto wniosek o przyznanie sumy pieniężnej powinien być uzasadniony co do istnienia i rozmiaru krzywdy, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Kontrola sądowa przeprowadzona w przedmiocie bezczynności Wojewody w sprawie wydania na rzecz skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy wykazała zasadność wniesionej w tym względzie skargi. Wyjaśnić najpierw należy, że przed wniesieniem skargi wyczerpany został dostępny stronie środek zaskarżenia o którym stanowi art. 52 § 2 p.p.s.a., gdyż poprzedzona ona została ponagleniem z dnia 25 lutego 2019 r. w którym strona zarzuciła Wojewodzie niezałatwienie sprawy w terminie. Tym samym spełniony został wymóg złożenia ponaglenia w rozumieniu art. 53 § 2b p.p.s.a. Oceniając zasadność skargi wskazać trzeba, że w aktualnym stanie prawnym pojęcie bezczynności wynika z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. normującego instytucję ponaglenia. W przepisie tym ustawodawca definiuje bowiem bezczynność jako stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia, czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Rozwinięcie powyższej zasady znajduje się w art. 35 § 1-3 k.p.a. który zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z powołanym przepisem – niezwłocznie - winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane, albo znane z urzędu organowi przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Kontrolując postępowanie objęte skargą Sąd miał także na uwadze, że po myśli art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest natomiast obowiązany zawiadomić stronę, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w rozpoznania wniosku skarżącej o udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. Z akt sprawy wynika, że ww. wniosek wraz z załącznikami wpłynął do organu - za pośrednictwem poczty - w dniu 8 maja 2018 r. Pismem z dnia 25 lutego 2019 r. pełnomocnik strony złożył ponaglenie. W dniu 30 maja 2019 r. skarżąca stawiła się w siedzibie organu, bez uprzedniego wezwania, gdzie złożyła odciski linii papilarnych oraz okazała oryginał dokumentu paszportowego. W dniu 14 lutego 2020r. wpłynęła skarga na bezczynność organu, po czym pismem z dnia 27 lutego 2020 r. Wojewoda zwrócił się do służb z zapytaniem o pobyt cudzoziemca w trybie art. 109 ustawy o cudzoziemcach. Następnie pismem z dnia 28 lutego 2020 r. przekazał ponaglenie z dnia 25 lutego 2019 r. do Urzędu ds. Cudzoziemców a pismem z dnia 2 marca 2020 r. wezwał pełnomocnika skarżącej, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. i art. 106 ust. 1 a i 1 b ustawy o cudzoziemcach, do uzupełnienia braków formalnych wniosku pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Przedstawiona chronologia zdarzeń jednoznacznie wskazuje, że do dnia wniesienia skargi (tj. do dnia 14 lutego 2020 r.), sprawa przez 21 miesięcy nie została załatwiona. Pomimo upływu ustawowych terminów oraz wniesionego ponaglenia, organ nie odniósł się do złożonego w dniu 4 maja 2018 r. wniosku i przedłożonych dokumentów nie dokonując nawet jego weryfikacji pod względem formalnym. Organ nie zawiadomił także strony o przyczynach zwłoki i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Na dzień wniesienia skargi organ bezsprzecznie pozostawał w bezczynności naruszając przepisy art. 35 § 3, art. 36 § 1 k.p.a. w związku z art. 12 k.p.a. Załatwienie niniejszej sprawy – zgodnie z przywołanymi przepisami - powinno bowiem mieć miejsce najpóźniej do dnia 4 lipca 2018 r. chyba, że z przyczyn niezależnych od organu termin ten musiałby ulec wydłużeniu. Tymczasem od dnia złożenia wniosku organ nie podjął w sprawie żadnych czynności procesowych - nie sprawdził wniosku i złożonych do niego dokumentów pod względem formalnym, nie zajął stanowiska co do możliwości rozstrzygnięcia sprawy i nie wydał decyzji kończącej postępowanie. Nie dochowując terminów w których zobowiązany był do załatwienia sprawy, Wojewoda nie powiadomił też strony o przyczynach opóźnienia w postępowaniu oraz nie określił nowego terminu jego zakończenia. Organ nawet nie przekazał do właściwego organu ponaglenia, które wpłynęło w dniu 25 lutego 2019 r. Dopiero na skutek skargi w dniu 2 maca 2020 r., czyli po upływie 22 miesięcy od złożenia wniosku, organ sprawdził podanie i dokumenty pod względem formalnym wzywając stronę o uzupełnienie stwierdzonych braków, a w dniu 28 lutego 2020 r. – czyli po upływie roku - przekazał ponaglenie do właściwego organu. W tych okolicznościach zasadne było stwierdzenie, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (pkt I sentencji wyroku), gdyż pomimo istniejącego obowiązku nie załatwił sprawy przez wydanie aktu administracyjnego w terminie zakreślonym ustawą. W konsekwencji Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz z aktami sprawy – o czym, na zasadzie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono w pkt III sentencji wyroku. W ocenie Sądu stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest bowiem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Chodzi o sytuację w której bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (tak też np. NSA w wyroku z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akr I OSK 1842/17, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w K.p.a. przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i podejmowanych czynności (przy braku jego zakończenia), uwarunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy, powiązane z niezastosowaniem trybu informowania strony o powodach niezałatwienia sprawy w terminie oraz wyznaczeniem nowego terminu jej rozpatrzenia, uzasadniają ustalenie, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa w zakresie sposobu prowadzenia postępowania. Na gruncie badanej sprawy taka sytuacja zachodzi, ponieważ nawet bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Organ pozostawał bowiem w bezczynności od dnia 4 maja 2018 r. nie podejmując w sprawie żadnych czynności procesowych, jak też nie poinformował strony o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy. Dopiero skarga wniesiona do Sądu była czynnikiem mobilizującym organ do sprawdzenia wniosku i podjęcia działań zmierzających do załatwienia sprawy (wezwania strony o uzupełnienie dokumentów). Brak odpowiedniej reakcji organu przez prawie dwa lata (bez dwóch miesięcy) pomimo, że strona była aktywna i z własnej inicjatywy starała się uzupełnić dokumenty niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, pozostaje w oczywistej sprzeczności z podstawową zasadą procedury administracyjnej, jaką jest zasada szybkości postępowania oraz z przepisami art. 35 § 3 i art. 36 k.p.a. określającymi terminy załatwienia sprawy i nakładającymi na organy obowiązek informowania o przyczynach zwłoki i wskazania nowego terminu jej załatwienia. Zachowanie organu nie może być akceptowane, gdyż podważa nie tylko przywołane wcześniej przepisy ale także zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników dla władzy publicznej wyrażoną w art. 8 k.p.a. Sytuacja w której strona prawie dwa lata oczekuje na wstępną weryfikację podania i złożonych dokumentów, nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. W ocenie Sądu, okolicznościami uzasadniającymi bezczynność organu nie są też podnoszone w odpowiedzi na skargę braki kadrowe oraz wzrost wpływających spraw. Są to przyczyny pozostające wewnątrz aparatu administracyjnego jako całości (por. NSA w wyroku z dnia 17 lipca 2018 r. I OSK 2542/16 , z dnia 29 maja 2019 r I OSK 2847/19). Wskazywane przez Wojewodę trudności organizacyjne nie mają charakteru nagłego i nie wynikają z niemożliwych lub trudnych do przewidzenia i przezwyciężenia okoliczności, skoro organ co najmniej od dwóch lat na nie wskazuje. Sąd podziela stanowisko, że obowiązkiem organów państwowych jest takie zorganizowanie pracy a także przeznaczenie takich sił i środków by sprawnie realizować nałożone ustawą zadania. Właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należą do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki. Strona postępowania nie może zatem ponosić negatywnych konsekwencji zaniechań organów państwa w tym względzie. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). W konsekwencji tej oceny, korzystając z uprawnienia przyznanego art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd z urzędu przyznał skarżącej sumę pieniężną w wysokości 2000 zł (pkt IV sentencji wyroku). W tym względzie Sąd miał na uwadze, że wprowadzając w art. 149 § 2 p.p.s.a. możliwość przyznania sumy pieniężnej wzorowano się na rozwiązaniu przyjętym w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.). Ustawodawca przyjął, że oprócz roli rekompensacyjnej, groźba zasądzenia wynagrodzenia będzie wzmacniała gwarancje terminowego załatwienia sprawy przez organy (projekt ustawy Sejmu RP VIII Kadencji, druk 1633, www.sejm.gov.pl). Sąd miał więc na uwadze, że konieczność wypłaty sumy pieniężnej, o której mowa w art.149 § 2 p.p.s.a. posłuży zwalczaniu bezczynności organu, gdyż go zdyscyplinuje stanowiąc sankcję za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania, pełniąc funkcję prewencyjną. Przyznawanie takich świadczeń stronom przez sądy ma na celu wymuszenie na organach podjęcie skutecznych działań zapewniających prawidłową realizację ich zadań. Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, w tym postawę organu wyrażającą się w długotrwałym i uporczywym naruszeniu prawa (pomimo wniesionego ponaglenia, które zostało zignorowane i nie nadano mu biegu) prowadzącym do niezałatwianiu wniosku, jak i trudności, z jakimi strona musiała się zmagać nie posiadając zezwolenia na pobyt i pracę na terytorium obcego państwa Sąd uznał, że zasądzona kwota będzie adekwatna. Powinna też zrekompensować stronie skarżącej negatywne przeżycia psychiczne i krzywdy moralne związane z bezczynnością organu oraz z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że negatywne odczucia strony związane z bezczynnością organu (przewlekłym prowadzeniem postępowania) są szczególnie dotkliwe w sytuacji, gdy bezczynność (przewlekłość) przybiera postać kwalifikowaną (zob. wyrok NSA z 11 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 442/18). W ocenie Sądu zasądzona suma jest też wystarczająca dla osiągnięcia celu wniesionej skargi tj. zwalczania bezczynności organu oraz jego zdyscyplinowania. Z tej przyczyny Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącej o wymierzenie organowi grzywny oddalając skargę w tym względzie ( pkt V sentencji wyroku). Za niedopuszczalne natomiast uznać należało zawarte w skardze żądanie pełnomocnika, zasądzenia od Skarbu Państwa odszkodowania w wysokości 10.000zł tytułem rekompensaty za naruszenie prawa skarżącej do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. W aktualnym stanie prawnym do roszczeń odszkodowawczych stosuje się bowiem przepisy kodeksu cywilnego, co oznacza, że żądania odszkodowania od Skarbu Państwa za działanie, jak i bezczynność organów administracji nie można dochodzić przed sądem administracyjnym. Z tego też względu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego) skarga w zakresie zgłoszonego w tym względzie żądania podlegała odrzuceniu (pkt VI sentencji wyroku) W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I-VI sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 p.p.s.a (pkt VII sentencji wyroku).