III SAB/Kr 50/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie: WSA Janusz Bociąga (spr.), WSA Maria Zawadzka, , po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia I. stwierdza bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji; II. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji do rozpoznania zażalenia z dnia 28 lutego 2017 r., w sprawie dotyczącej odmowy wydania zaświadczenia w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt; III. stwierdza, że bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa

Pismem z dnia 13 stycznia 2017 r. K. J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczenia określonej treści, niezbędnego dla celów postępowania przed organem emerytalnym. Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia 10 lutego 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 219 K.p.a. odmówił wydania zaświadczenia w sprawie prowadzonych przez organy do spraw osobowych policji zbioru danych, rejestrów czy innej wiedzy w zakresie jego prawa do emerytury policyjnej. Na powyższe postanowienie pismem z dnia 28 lutego 2017 r. K. J. wniósł zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Kolejno pismami z dnia 24 lutego 2017 r. i 30 marca 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji poinformował skarżącego, że w jego sprawie naruszono termin instrukcyjny określony w art. 217 § 3 K.p.a. oraz, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uznano za bezzasadne. Pismem z dnia 23 marca 2017 r. K. J. wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Z kolei pismem z dnia 6 kwietnia 2017 r. K. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji wyrażając ogólne niezadowolenie z przebiegu postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie bądź odrzucenie opisując cały przebieg postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., sąd administracyjny rozpoznaje skargi m.in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy. Sąd bada więc, czy organy administracji wydają bez zbędnej zwłoki: decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1), postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 ) oraz inne niż wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4), a także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie rozpatrzenia zażalenia K. J. z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie dotyczącej wydania zaświadczenia. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić przyjdzie, że stosownie do treści art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, dopełnił wymogu wyczerpania środków zaskarżenia. Zaakcentować trzeba, że istotą i celem postępowania ze skargi na bezczynność jest doprowadzenie do załatwienia w formie procesowej sprawy administracyjnej bez przesądzania o sposobie (treści) załatwienia. Zgodnie bowiem z treścią art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu interpretacji albo do dokonania czynności lub zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wskazać należy, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia, nie obejmuje kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. Organ może zatem zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji. W tym świetle wydawanie zaświadczeń ma charakter pochodny ( por. II OSK 2820/14). Wyjaśnienia wymaga więc, że wniosek o wydanie zaświadczenia może być przez organ załatwiony bądź poprzez czynność materialno - techniczną polegającą na jego wydaniu, bądź też poprzez postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Zgodnie bowiem z art. 219 K.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia 10 lutego 2017 r. odmówił wydania zaświadczenia w sprawie prowadzonych przez organy do spraw osobowych policji zbioru danych, rejestrów czy innej wiedzy w zakresie jego prawa do emerytury policyjnej. Na powyższe postanowienie pismem z dnia 28 lutego 2017 r. K. J. wniósł zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Do chwili obecnej niniejsze zażalenie nie zostało rozpoznane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji i sprawa nie została procesowa rozstrzygnięta. Informowanie skarżącego kolejnymi pismami o stanie sprawy nie żadnego waloru procesowego i nie może świadczyć o właściwym załatwieniu sprawy. Tym samym w opinii Sądu organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy. Oceniając w świetle art. 149 § 1a P.p.s.a. stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością, w ocenie Sądu, należało jednak uznać, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku. W orzecznictwie wskazuje się, że "rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty" (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Akcentuje się przy tym, że rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości postępowania. Inaczej rzecz ujmując, naruszenie prawa "rażące" znaczy więcej niż "zwykłe" naruszenie prawa. W przedmiotowej sprawie natomiast, choć przekroczony został termin, to jednak nie zachodzi przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w punkcie 3 sentencji oparte zostało na przepisie art. 149 § 1a P.p.s.a.