I OZ 460/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lutego 2018 roku sygn. akt III SAB/Kr 142/17 oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 grudnia 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 142/17 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wniosku z dnia 2 lutego 2017 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 142/17 wydanym na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił wniosek K. J. o uzupełnienie wyroku tego Sądu z dnia 11 grudnia 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 142/17 oddalającego skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wniosku z dnia 2 lutego 2017 r. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący zażądał uzupełnienia przedmiotowego rozstrzygnięcia "do zakresu stanu faktycznego i wymagalnego" z art. 151 p.p.s.a., a także o stwierdzenie, że doręczone orzeczenie "nie jest czynnością prawem wymagalną z art. 45 Konstytucji RP wyjątkowo dopuszczającego wyłączenie jawności". W ocenie Sądu pierwszej instancji wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem w istocie zmierzał do polemiki z treścią wyroku. Zażalenie na to postanowienie złożył K. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z powyższego wynika, że uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W rozpatrywanej sprawie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wniosku z dnia 2 lutego 2017 r. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym wyroku jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy. Sąd rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. Odnosząc się do twierdzeń żalącego o tym, że w sentencji kwestionowanego wyroku niesłusznie nie podano w jakim zakresie skarga została oddalona (w całości czy w części), uznać je należy za nieusprawiedliwione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sentencja zapadłego w sprawie wyroku w powiązaniu z jednoznacznym żądaniem podniesionym w skardze i określonym w wyroku, jest całkowicie zrozumiała co do zakresu oddalenia przedmiotowej skargi. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku również argumenty żalącego dotyczące naruszenia art. 45 Konstytucji RP polegającego na wadliwym ogłoszeniu wyroku. Taka merytoryczna polemika ze stanowiskiem Sądu I instancji może bowiem odbywać się jedynie za pośrednictwem odpowiedniego środka zaskarżenia, jakim w tym przypadku jest skarga kasacyjna. Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji wniosek o uzupełnienie wyroku nie może stanowić "dodatkowego środka zaskarżenia" uruchamiającego jeszcze jedno postępowanie kontrolne. W konsekwencji powyższego uznać należy zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu, a zażalenie - jako niezasadne - za podlegające oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.