III SAB/Kr 2/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2017 r. w dniu 21 lipca 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia odmówić wykładni postanowienia.

Postanowieniem z dnia 28 marca 2017 r. została odrzucona skarga K. J. w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego Pismem, które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 13 lipca 2017 r. skarżący zwrócił się o dokonanie wykładni powyższego orzeczenia "co do skutków zastosowanych wcześniej orzeczeń WSA w Krakowie i dokładnej wykładni wyroku WSA w Warszawie w zakresie jego związania, lub braku związania organów Policji (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. zwaną dalej w skrócie p.p.s.a.) Sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Ze wskazanego art. 158 p.p.s.a. wynika, że konieczność dokonania wykładni postanowienia lub uzasadnienia zachodzi tylko wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób nieprecyzyjny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia jest istnienie wątpliwości co do treści orzeczenia wydanego przez ten sąd. Natomiast nie jest dopuszczalne rozstrzyganie przez sąd wątpliwości strony powstałych na tle uzasadnienia postanowienia lub dokonanej w nim interpretacji przepisów prawa. O treści powyższego przepisu informowano skarżącego (vide: wyroki WSA w Krakowie o sygn. akt III SA/Kr 177/17, III SA/Kr 101/16). Konieczność dokonania wykładni wyroku lub uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt I GSK 111/12, opub. w Lex Omega nr 1243869 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2000/11, opub. w Lex Omega nr 1269638). Zdaniem Sądu zarówno treść sentencji postanowienia z dnia 28 marca 2017 r., jak i jego uzasadnienie, nie budzą żadnych wątpliwości. W sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia, jak również motywy jakimi kierował się Sąd. Okoliczności podniesione we wniosku o wykładnię postanowienia poprzez wyjaśnienie jego uzasadnienia stanowią w istocie zarzuty, które podnieść należało wnosząc we właściwym terminie i trybie odpowiedni środek zaskarżenia. Nie dotyczą natomiast wątpliwości co to treści postanowienia oraz jego uzasadnienia, która jak wyżej wskazano jest jasna. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.