I OZ 201/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 2/17 o odmowie sprostowania uzasadnienia postanowienia z dnia 28 marca 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 2/17 odmówił sprostowania uzasadnienia postanowienia tegoż Sądu z dnia 28 marca 2017 r., odrzucającego skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu Sąd, powołując się na art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej "p.p.s.a.") wskazał, że z treści w/w przepisu wynika jednoznacznie, iż wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, aby mogły podlegać sprostowaniu, muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Sąd podkreślił, że w orzecznictwie sądowym i w doktrynie wskazuje się także, iż przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia faktyczne, a sprostowanie nie może prowadzić do zmiany orzeczenia co do istoty sprawy. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że żądanie skarżącego zawarte w treści wniosku nie mieści się w granicach określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu uzasadnienie postanowienia z dnia 28 marca 2017 r. nie zawiera niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, podlegających sprostowaniu w trybie w/w przepisu. Na w/w postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym podniósł między innymi, że zaskarżone postanowienie "obciążone jest ciężką wadą naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a w zakresie poprawności i wymagalności uzasadnienia każdego orzeczenia sądowoadministracyjnego oraz art. 45 ustawy zasadniczej, stanowiąc naruszenie prawa do sądu (...)". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony art. 159 p.p.s.a. oraz może dotyczyć postanowienia, o czym stanowi art. 166 p.p.s.a. Niedokładnością może być niewłaściwe oznaczenie stron, nieścisłe wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Pod pojęciem błędu pisarskiego należy rozumieć widoczny, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwie użyty wyraz lub mylną pisownię. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast inna oczywista pomyłka jest swym charakterem zbliżona do niedokładności, błędu pisarskiego i rachunkowego. Podkreślić przy tym należy, że nieprawidłowości, o których mowa, muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku (postanowienia) nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia oraz treści orzeczenia. W niniejszej sprawie zarówno z wniosku o sprostowanie uzasadnienia postanowienia z dnia 28 marca 2017 r., jak i ze złożonego zażalenia na postanowienie Sądu I instancji z dnia 27 października 2017 r. o odmowie sprostowania wynika jednoznacznie, że w istocie skarżący żąda zmiany oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2017 r., co oznacza, że zarzuca temu Sądowi błąd w orzekaniu. Ten zaś nie może być utożsamiany z oczywistą omyłką lub błędem pisarskim podlegającym sprostowaniu. W konsekwencji należało uznać, że wniosek strony o sprostowanie zmierza do – niedopuszczalnej w świetle art. 156 § 1 p.p.s.a. – merytorycznej zmiany treści uzasadnienia, co czyni go oczywiście bezzasadnym. Zasadnie zatem Sąd I instancji odmówił sprostowania w/w postanowienia z dnia 28 marca 2017 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.