III SAB/Gd 20/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M.C., W.C. i W.D.C. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta postępowania w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdów postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2020 r., sygn. akt III SAB/Gd 20/20, w przedmiocie sprostowania niedokładności w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SAB/Gd 20/20, w ten sposób, że w komparycji, sentencji i uzasadnieniu tego postanowienia w miejsce nazwiska "C." wpisać "C".

W postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2020 r. (sygn. akt III SAB/Gd 20/20), wydanym w przedmiocie sprostowania niedokładności w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2020 r. (sygn. akt III SAB/Gd 20/20), wystąpiła oczywista omyłka polegająca na błędnym oznaczeniu nazwiska skarżących – pomyłkowo wpisano "C." zamiast "C.". Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Może tego dokonać w formie postanowienia na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a.). Przedmiotem sprostowania może być wyrok, jak również postanowienie bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność, natomiast oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna. Wskazana omyłka nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia, natomiast prawidłowe oznaczenie nazwiska skarżących – "C", znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, co oznacza, że ma ona charakter oczywisty. Mając na uwadze, że we wskazanym wyżej postanowieniu wystąpiła oczywista omyłka, konieczne było jego sprostowanie, co Sąd uczynił na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a.