III SA/Wr 290/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Dyrektora izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 290/17 o odmowie zawieszenia postepowania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego.

Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2017 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu podał – po przywołaniu treści art. 123, 124 i 125, 126 p.p.s.a.- w szczególności, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przewidzianych prawem przesłanek zawieszenia postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W ocenie referendarza taka przesłanką nie jest również sygnalizowany przez skarżącą zamiar zapoznania się z informacją udzieloną na skutek jej wniosków zawartych w pkt. 2. i 3. pisma z dnia 9 maja 2017 r. o wskazanie sygnatur spraw, w których udzielono prawa pomocy w WSA we Wrocławiu począwszy od 2013 r. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz o wskazanie, czy od czasu ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego zawierającego zdanie odrębne sędzi Trybunału Konstytucyjnego Teresy Liszcz do wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, zmodyfikowano prawo w zakresie tych przepisów, o których mowa w zdaniu odrębnym Teresy Liszcz. Wniosków tych ani postępowania wszczętego na ich skutek, w którym skierowano do skarżącej pismo z dnia 6 czerwca 2017 r. nr WIS-044-32/17, nie można bowiem – zdaniem referendarza sądowego - zakwalifikować jako którąkolwiek z przewidzianych w unormowaniu postępowania przed sądami administracyjnymi przesłankę zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, w tym postępowania w zakresie przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Od niniejszego postanowienia skarżąca wywiodła sprzeciw. W sprzeciwie skarżąca podniosła, że zasadne jest zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez "A" S.A (jako rzekomego wierzyciela w postępowaniu o rzekomo zaległy abonament) kwestii niezrealizowania jej uprawnionego wniosku z dnia 3 kwietnia 2017 r. i wyjaśnienia "o czym "A" SA. zapewnia w swoim piśmie, które otrzymała dopiero w dniu 23 czerwca 2017 r. o rzekomo wniosek został załatwiony w odrębnym trybie". Dlatego też, skarżąca zawnioskowała o zawieszenie postępowania o przyznanie jej radcy prawnego bądź adwokata, z uwagi na okoliczność, że rozstrzygnięcie tej sprawy przez Sąd zależy – w Jej ocenie - od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjnym zważył, co następuje: Rozstrzygnięcie wydane przez referendarza nie narusza obowiązujących przepisów. Omówienie powodów dla których sprzeciw nie jest zasadny poprzedzić należy stwierdzeniem, że zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżony akt zmienia albo utrzymuje w mocy. Czyniąc to, w myśl art. 260 § 2. p.p.s.a., działa jako sąd drugiej instancji i stosuje odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie referendarza sądowego należało utrzymać w mocy. Referendarz sądowy przywołał bowiem przepisy regulujące sytuacje w których może dojść do zawieszenia postepowania sądowego, a następnie odniósł je do sytuacji skarżącej podnosząnadto referendarz sądowy uznał, że przesłanką zawieszenia postępowania nie jest również sygnalizowany przez skarżącą zamiar zapoznania się z informacją udzieloną na skutek jej wniosków zawartych w pkt. 2. i 3. pisma z dnia 9 maja 2017 r. o wskazanie sygnatur spraw, w których udzielono prawa pomocy w WSA we Wrocławiu począwszy od 2013 r. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz o wskazanie, czy od czasu ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego zawierającego zdanie odrębne sędzi Trybunału Konstytucyjnego Teresy Liszcz do wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, zmodyfikowano prawo w zakresie tych przepisów, o których mowa w zdaniu odrębnym Teresy Liszcz. Końcowo podnieść należy (odnosząc się do treści sprzeciwu), że wbrew twierdzeniom skarżącej w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zgodnie z którym Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Podkreślić bowiem należy, iż kluczowe w przepisie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest bowiem słowo "zależy", według którego, jeśli coś zależy od danej sytuacji, to ona decyduje o tym lub ma na to decydujący wpływ . Chodzi przy tym o wpływ przewidziany prawem, a nie o jakikolwiek wpływ np. wynikający z autorytetu NSA. W konsekwencji zawieszenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym może mieć miejsce wtedy, gdy np. wyrok NSA wydany w innej sprawie ma decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem pierwszej instancji. Owe "decydujące znaczenie" jest konsekwencją użycia przez ustawodawcę w analizowanym przepisie p.p.s.a. zwrotu "zależy" (wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r., II FSK 1142/11). W rozpoznawanej sprawie natomiast skarżąca nie wykazała – zdaniem Sądu - w jaki sposób postępowanie toczące się przed "A" SA. "(jako rzekomym wierzycielem w postępowaniu o rzekomo zaległy abonament) kwestii niezrealizowania jej uprawnionego wniosku z dnia 3 kwietnia 2017 r. (...)" może mieć wpływ (bądź ma wpływ) na rozstrzygnięcie sprawy wpadkowej zawisłej przed tutejszym Sądem w przedmiocie przyznania skarżącej prawa pomocy. Wobec powyższego uznać należy, że rozstrzygnięcie referendarza sądowego jest prawidłowe i jako takie należało utrzymać w mocy na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a.