I GZ 63/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 290/17 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 6 sierpnia 2018 r. po rozpoznaniu sprzeciwu E. S. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 19 czerwca 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Odpis postanowienia doręczono stronie wraz z pouczeniem o prawie do wniesienia zażalenia. W dniu 10 września 2018 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 7 stycznia 2019 r. odrzucił zażalenie E. S. na wspomniane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 6 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 290/17, uznając, że było ono niedopuszczalne. Sąd wyjaśnił, że w sprawie jakkolwiek skarżąca została pouczona przez Sąd o tym, że ma prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie z 6 sierpnia 2018 r., to przepisy ustawy procesowej, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. a nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2015.658), takiej możliwości nie przewidują. Należy zauważyć, że w myśl art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329; dalej: p.p.s.a.), zażalenie przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego jedynie w przypadkach przewidzianych w ustawie (w tym w przypadkach ujętych w samym art. 194 § 1 p.p.s.a.). Zaś art. 260 p.p.s.a., regulujący sposób załatwienia przez sąd sprzeciwu od postanowienia referendarza, po nowelizacji wspomnianą ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. nie zawiera już wzmianki o tym uprawnieniu. W tym stanie rzeczy, błędne pouczenie strony przez sąd nie kreuje prawa strony do wniesienia zażalenia. Podlega ono zatem odrzuceniu, jak zostało to wskazane na wstępie jako niedopuszczalne. Skarżąca wniosła od tego postanowienia zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w którym nie przewidziano prawa strony do wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na jego podstawie (v. postanowienie NSA z 16 stycznia 2017 r., sygn. akt II FZ 8/17) Przepis art. 260 § 1 p.p.s.a. stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z art. 260 § 2 zd. 2 p.p.s.a. sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że WSA we Wrocławiu prawidłowo przyjął, że w art. 194 § 1 p.p.s.a. oraz w innych przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a.. Nie ulega też wątpliwości, że skoro skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona 21 sierpnia 2015 r. (k. 3-4 akt sądowych), to w odniesieniu do wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy znajdują zastosowanie przepisy znowelizowanej ustawy – p.p.s.a. obowiązującej od 15 sierpnia 2015 r. W konsekwencji WSA we Wrocławiu prawidłowo orzekł o odrzuceniu zażalenia skarżącej, uznając je za niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.