III SA/Wa 82/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor sądowy Tomasz Grzybowski po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2022 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2017 r. postanawia: odrzucić skargę.

Na podstawie zarządzenia z 20 czerwca 2023 r. skarżącą spółkę wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia, tj. do podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie. Wezwanie powyższe zostało doręczone skarżącej spółce w dniu 30 czerwca 2023 r. (k. 182-183, 186 i 193 akt sąd.). Zatem termin do uzupełnienia ww. braku upływał 7 lipca 2023 r. Do wezwania strona ustosunkowała się 21 lipca 2023 r. wskazując w złożonym piśmie, że nie jest w stanie określić wartości przedmiotu sporu, "gdyż reprezentowana jest bez pomocy zawodowego pełnomocnika", a ponadto "sekretariat sądu I instancji nie ma prawa wzywać do podania wartości przedmiotu zaskarżenia". Uznać wobec tego należy, że nie uzupełniono terminie, który upływał jak zauważono 7 lipca 2023 r., ww. braku formalnego skargi. Wyjaśnić należy, że do podania wartości przedmiotu zaskarżenia, wbrew zapatrywaniu strony skarżącej, obliguje wnoszącego skargę art. 215 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ewentualny brak w tym zakresie strona może uzupełnić w trybie wezwania obwarowanego rygorem, o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy. Niespornie w ustawowym terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 ww. ustawy) nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia, skoro nie podano jej w ogóle. Już tylko z tego powodu skarga podlega odrzuceniu. Na tym tle bez znaczenia pozostaje przekonanie strony o braku konieczności dochowania ww. obowiązku procesowego, jak i brak umiejętności wskazania owej wartości, czy wreszcie brak umocowania zawodowego pełnomocnika. Nic nie stało na przeszkodzie wnioskowaniu o przydzielenie takowego w trybie przepisów o prawie pomocy. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 ww. ustawy. Z przepisów tych wynika, że sąd odrzuca, na posiedzeniu niejawnym, postanowieniem skargę, której braków nie uzupełniono w wyznaczonym terminie.