III SA/Wa 539/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Cichoń, asesor WSA Tomasz Grzybowski, Protokolant referent Klaudia Staręga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2025 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za marzec 2019 r. oddala skargę.

Przedmiotem skargi P.B. (dalej: strona lub skarżący) jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (MRPiPS lub organ odwoławczy) z [...] grudnia 2024 r., [...], dotycząca solidarnej odpowiedzialności skarżącego z D. sp. z o. o. (dalej: spółka) za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu wpłat na PFRON za marzec 2019 r. MRPiPS ustalił, że decyzją z [...] lipca 2024 r., znak: [...], Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych orzekł o odpowiedzialności strony, jako prezesa zarządu spółki, solidarnie ze spółką, za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON za okres 03/2019 w kwocie głównej 3.707,00 zł z odsetkami 2.167,00 zł naliczonych na dzień wydania decyzji. Skarżący odwołał się od powyższej decyzji. MRPiPS decyzją z [...] grudnia 2024 r., utrzymał w mocy powyższe orzeczenie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy ustalił, że strona pełnił nieprzerwanie funkcję prezesa zarządu spółki od 15 lutego 2005 r. Zobowiązanie objęte decyzją organu pierwszej instancji powstało zatem w okresie sprawowania funkcji przez skarżącego. Zaległość we wpłatach na PFRON powstaje bowiem z upływem dwudziestego dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy obowiązek wpłaty (art. 49 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.2024.44 t.j. z dnia 2024.01.12; dalej ustawa o rehabilitacji). MRPiPS ustalił, że spółka złożyła deklaracje DEK-I-0 za okres 03/2019 lecz nie dokonała wpłaty. Według deklaracji DEK-I-0 zobowiązanie strony za ww. okres wyniosło 3.707,00 zł. Wobec powyższego Prezes Zarządu PFRON objął tę zaległość tytułem wykonawczym znak: [...] z 2 września 2019 r. Organ odwoławczy argumentował, że druga pozytywna przesłanka odpowiedzialności członków zarządu spółki z o.o, to bezskuteczność egzekucji wobec spółki. Przesłanka ta została w sprawie wykazana na podstawie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. UNP: [...] nr [...] z [...] października 2022 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, z którego wynikało, że spółka nie posiada majątku, do którego mógłby skierować skuteczną egzekucję. MRPiPS uznał jednocześnie, że strona nie wykazała przesłanek wyłączających jej odpowiedzialność za zobowiązania spółki, w tym nie udowodniła, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o głoszenie upadłości. Organ odwoławczy ustalił, że na 21 kwietnia 2019 r. spółka posiadała wobec Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. następujące zaległości za okres: - 01/2019 r. w kwocie 10,60 zł z tytułu podatku od towarów i usług, - 05 - 09/2019 r. w łącznej kwocie 3 583,00 zł z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, - 04 - 06/2019 r. oraz 09 - 12/2019 r. w łącznej kwocie głównej 24 417,10 zł z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów z innych źródeł. Ponadto wobec spółki istniały na 21 sierpnia 2019 r. zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres od 11/2018 do 05/2019 w łącznej wysokości 86.459,49 zł plus należne odsetki za zwłokę. ZUS poinformował również, że zadłużenie do 11 września 2024 r. nie zostało uregulowane, uległo natomiast zwiększeniu w wyniku złożonych korekt deklaracji rozliczeniowych. Organ odwoławczy przyjął, że wniosek o ogłoszenie upadłości spółki powinien zostać złożony do 21 sierpnia 2019 r., biorąc pod uwagę niewywiązywanie się przez spółkę z zobowiązań wobec samego PFRON-u od 20 kwietnia 2019 r. (zobowiązanie za marzec 2019 r.). Wniosek taki przez skarżącego nie został zgłoszony. Zdaniem MRPiPS w sprawie brak było podstaw aby twierdzić, że pełniąc funkcję prezesa zarządu spółki, skarżący nie miał realnego wpływu na wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości tej spółki we właściwym czasie. Spółka prowadząc działalność gospodarczą, powinna wykazać się znajomością obowiązujących przepisów i mieć na uwadze to, że osiągnięcie pewnego poziomu zatrudnienia obliguje na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji do wpłat na PFRON. Dodatkowo osoba podejmująca się piastowania funkcji członka zarządu, powinna zdawać sobie sprawę, że charakter prawny tej funkcji oznacza nie tylko obowiązek wykonywania powierzonych jej zadań, ale też zwiększony zakres odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki. MRPiPS argumentował także, że skarżący nie wskazał mienia spółki, z którego możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji, w rezultacie nie zaistniała także ta przesłanka egzoneracyjna. Organ nie uwzględnił jednocześnie wyjaśnień skarżącego, że jest osobą w podeszłym wieku, a obowiązki zarządzania spółką spoczywały, m. in., na T.M. - dyrektorze finansowym oraz J.B. - prokurencie i dyrektorze zarządzającym. Skarżący zaś sytuację finansową spółki poznał dopiero w 2019 - 2020 roku, gdy do spółki zaczęto doręczać pierwsze wezwania do zapłaty. Zdaniem organu, powyższe okoliczności nie zwalniają strony z odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania spółki. Strona zaskarżyła powyższą decyzję w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a. poprzez lakoniczne, niezrozumiałe i nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów stawianych w odwołaniu; b. poprzez to, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący, logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym, całego materiału dowodowego; c. nieodniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania oraz lakonicznie (uniemożliwiające kontrolę decyzji) odniesienie się do opisanych w uzasadnieniu odwołania zarzutów; d. poprzez oddalenie wniosków dowodowych; e. nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia właściwego czasu do zgłoszenia przez zarząd spółki wniosku o upadłość; f. poprzez nieuwzględnienie odwołania; 2. przepisów prawa materialnego: a. art. 49 ust. 1 oraz art. 4 ustawy o rehabilitacji) oraz art. 116 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.2023.2383 z późn. zm.; dalej: O.p.), poprzez przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Skarżący wniósł także o "reasumpcję" postanowienia dowodowego organu z 24 września 2024 r. odmawiającego dopuszczenia zgłoszonych w piśmie z 28 czerwca 2024 i w odwołaniu wniosków dowodowych, a w rezultacie wniósł o: 1. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci: a. postanowienia o przybiciu nieruchomości z 13 października 2022 roku w sprawie o sygn. akt [...]; b. obwieszczenia o pierwszej licytacji nieruchomości spółki z 5 października 2020 roku w sprawie o sygn. [...]; c. obwieszczeń o licytacji ruchomości spółki 5 października 2020 roku w sprawie o sygn. [...]; 2. dołączenie do akt niniejszej sprawy: a. akt sprawy egzekucyjnej prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w M. M.D. o sygn.: [...] i sygn. [...] (wezwanie na adres: [...]); b. akt sprawy sądowej w przedmiocie egzekucji z nieruchomości spółki zawisłej przed Sądem Rejonowym w M. o sygn. akt [...] (wezwanie na adres: [...]), celem wykazania: - daty oraz okoliczności niewypłacalności spółki; - nieistnienia podstaw odpowiedzialności subsydiarnej skarżącego; - "właściwego czasu" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki zgodnie z art. 116 § 1 ust. 1 lit. a) O.p.; - okoliczności, że skarżący nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość zgodnie z art. 116 § 1 O.p.; - sytuacji finansowej spółki, w tym posiadanego przez spółkę majątku, co najmniej w okresie od 2017-2024 roku, w tym ustalenia wartości majątku, którym dysponowała spółka w okresie od 2017-2024 roku; - braku odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki; - posiadania przez spółkę majątku, z którego organ mógł się zaspokoić; - okoliczności, że organ nie wykazał bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko spółce Skarżący wniósł w rezultacie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na ich bezprzedmiotowość, tzn. wobec braku podstaw do przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Wniósł także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, MRPiPS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skarżący nie obalił powołanych przez organ odwoławczy dowodów potwierdzających bezskuteczność egzekucji wobec spółki. MRPiPS; prawidłowo jednocześnie uznał, że w sprawie nie mają znaczenia podnoszone przez skarżącego okoliczności, a to, że jest on osobą w podeszłym wieku, natomiast obowiązki zarządzania spółką spoczywały na innych osobach. Granice odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki kapitałowej określają przepisy rozdziału 15 działu III Ordynacji podatkowej. W myśl art. 107 § 1 O.p., w przypadkach i w zakresie przewidzianych w tym rozdziale, za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Zakresem tej odpowiedzialności objęte zostały również odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, a także koszty postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy odnoszące się do odpowiedzialności osób trzecich stanowią inaczej (art. 107 § 2 pkt 2 i 4 O.p.). Regulacje te odnoszą się również do składek na PFRON. Przepisy Ordynacji podatkowej mają w niniejszym postępowaniu zastosowanie na podstawie przepisu art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym do wpłat na PFRON stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i art. 49b, przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu PFRON. Zdaniem sądu pierwszej instancji, MRPiPS prawidłowo przyjął, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 116 § 1 O.p., uzasadniające przypisanie skarżącemu analizowanej odpowiedzialności. Zgodnie z powyższym przepisem, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zaznaczyć należy, że od 1 stycznia 2016 r. (art. 417 pkt 1 lit. a) prawa restrukturyzacyjnego) zmieniły się przesłanki egzoneracyjne w ten sposób, że nie tylko złożenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, ale i otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego albo zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o których mowa w prawie restrukturyzacyjnym, są przesłankami uwalniającymi od odpowiedzialności osoby trzeciej. Przesłanki przewidziane w prawie restrukturyzacyjnym zastąpiły więc przesłanki wszczęcia postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (lub/albo postępowania układowego, ewentualnie postępowania naprawczego). Zgodnie z art. 2 prawa restrukturyzacyjnego, restrukturyzację przeprowadza się w następujących wariantach: a) postępowaniu o zatwierdzenie układu, b) przyspieszonym postępowaniu układowym, c) postępowaniu układowym, d) postępowaniu sanacyjnym. W zakresie odpowiedzialności członków zarządu, odpowiedzialność określona w art. 116 § 1 O.p. obejmuje, między innymi, zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (§ 2). Powyższe przepisy mają również zastosowanie do byłego członka zarządu, co wynika z § 4 art. 116 O.p. Stosownie do art. 10 prawa upadłościowego, upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl natomiast art. 11 ust. 1 tej ustawy, dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Wedle zaś ust. 1a domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Ten ostatni przepis stosuje się gdy istnieją wątpliwości, co do daty ustalenia zaprzestania regulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, o których mowa w art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 prawa upadłościowego, dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące. Domniemywa się, że zobowiązania pieniężne dłużnika przekraczają wartość jego majątku, jeżeli zgodnie z bilansem jego zobowiązania, z wyłączeniem rezerw na zobowiązania oraz zobowiązań wobec jednostek powiązanych, przekraczają wartość jego aktywów, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące (art.11 ust. 5 ww. ustawy). W postępowaniu w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych, organ prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), a także do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) i jego swobodnej oceny (art. 191 O.p.). Zobowiązany jest także do rzetelnego uzasadnienia swojej decyzji (art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., także art. 124 O.p.). Organ podatkowy jest także zobowiązany dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Zgodnie zaś z art. 121 § 1 O.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Przechodząc do analizy poszczególnych przesłanek odpowiedzialności skarżącego za wskazane zaległości spółki, uznać należało, że organy orzekające wykazały okoliczność pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki (prezesa jej zarządu) nieprzerwanie od 15 lutego 2005 r. (akt notarialny repetytorium [...] z 15 lutego 2005 r. oraz z KRS nr [...]), a zatem w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązania spółki z tytułu wpłat na PFRON za marzec 2019 r., wymagalnego 20. następnego miesiąca. Zaległość we wpłatach na PFRON powstaje bowiem z upływem dwudziestego dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy obowiązek wpłaty (art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji). Z uwagi na prezentowane w toku postępowania podatkowego stanowisko skarżącego oraz zarzuty skargi, należy także wyjaśnić, że podnoszone przez skarżącego okoliczności - iż jest on w podeszłym wieku a obowiązki zarządzania spółką spoczywały na innych osobach, tj. dyrektorze finansowym oraz prokurencie i dyrektorze zarządzającym, nadto że skarżący nie posiadał wiedzy o zadłużeniu spółki - nie stanowiły przesłanki wyłączającej jego odpowiedzialność za zaległości spółki. Przepis art. 116 § 2 O.p. odwołuje się bowiem do przesłanki "pełnienia obowiązków członka zarządu" rozumianej formalnie, tj. posiadania formalnych uprawnień członka zarządu za konkretny okres, niezależnie czy obciążony odpowiedzialnością członek zarządu faktycznie zajmował się interesami spółki. Celem przepisu art. 116 O.p. jest istnienie odpowiedzialności członka zarządu o charakterze odszkodowawczym, gdzie podstawą powstania odpowiedzialności jest sama okoliczność bycia członkiem zarządu. Pełnienie funkcji członka zarządu jest bowiem funkcją dobrowolną, wymagającą zgody osoby powołanej na to stanowisko (niemożliwym jest powołanie członka zarządu bez jego wiedzy i zgody). Charakter prawny funkcji członka zarządu oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających (obowiązek wykonywania powierzonych zadań), oznacza też zwiększony zakres odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 lutego 2024 r., sygn. akt III FSK 4158/21, odwołał się do orzecznictwa sądowego, w którym "wielokrotnie wyrażano pogląd, że osoba pełniąca funkcję prezesa zarządu spółki powinna posiadać wiedzę o sprawach zarządzanej przez nią spółki, w tym o sprawach finansowych i terminowym regulowaniu zobowiązań podatkowych. Osoba podejmująca się piastowania funkcji członka zarządu powinna zdawać sobie sprawę, że charakter prawny tej funkcji oznacza nie tylko obowiązek wykonywania powierzonych jej zadań, ale też zwiększony zakres odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki". Członek zarządu nie może powoływać się na brak swojej świadomości i wiedzy co do tego, jak prowadzić sprawy spółki i prawidłowo rozliczać zobowiązania. Nie jest istotne, czy strona wiedziała o istnieniu zadłużenia spółki. W orzecznictwie podnosi się, że nie ma znaczenia, iż skarżący nie wiedział, jak kształtuje się prawidłowa wysokość zobowiązania (podatkowego) spółki za objęte decyzją określającą okresy - ważne, że powinien to wiedzieć, bo tego należy oczekiwać od członka zarządu (por. wyrok NSA z 8 maja 2024 r. sygn. akt III FSK 488/22). Dodatkowo, co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 listopada 2010r., sygn. akt I FSK 1193/10, "to, że członek zarządu nie miał wpływu na działalność spółki, nie zwalnia go z odpowiedzialności za jej długi podatkowe". Powyższe poglądy sąd orzekający w sprawie w pełni podziela i uznaje za własne. Okoliczności związane z faktycznym wykonywaniem lub niewykonywaniem powyższych obowiązków nie mają znaczenia dla oceny o tyle, że wyłącznie wykazanie faktycznych i obiektywnych przyczyn uniemożliwiających wykonywanie funkcji członka zarządu mogłoby skutkować wyłączeniem odpowiedzialności (np. długotrwała obłożna choroba, długotrwałe pozbawienie wolności). Wskazując na cel przepisu, który konstruuje odpowiedzialność członka zarządu o charakterze odszkodowawczym, podkreśla się, że - co do zasady - podstawą powstania odpowiedzialności jest sam fakt bycia członkiem zarządu. Przesłanka ta, z racji wykładni systemowej, powinna być ustalana w oparciu o obiektywnie istniejące kryteria - spełnienie formalnych warunków "pełnienia funkcji członka zarządu". Członek zarządu może bowiem zrezygnować w każdym czasie ze swojej funkcji (art. 202 § 5 oraz art. 369 § 6 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U.2024.18, dalej k.s.h.). Co istotne w tej sprawie, to sama spółka złożyła deklaracje DEK-I-0 za okres 03/2019 nie dokonując jednak wpłaty należnych zobowiązań. Według złożonej deklaracji DEK-I-0 zobowiązanie strony za ww. okres wyniosło 3.707,00 zł. Skarżący zatem wiedział o treści tej deklaracji i istniejącym zobowiązaniu do zapłaty. W sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności wskazujące na to, że skarżący nie miał dostępu do powyższych informacji. W związku z tym MRPiPS prawidłowo przyjął, że strona odpowiada za zaległości spółki objęte zaskarżoną decyzją, zgodnie z art. 116 § 1 i § 2 O.p. Zdaniem sądu, organy orzekające wykazały także bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. Okoliczność ta została wykazana dowodami, których skarżący nie obalił, przede wszystkim postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z [...] października 2022 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na bezskuteczność. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. w uzasadnieniu ww. postanowienia wskazał, że podjął działania zmierzające do ustalenia majątku zobowiązanej spółki. W trakcie postępowania egzekucyjnego ustalono, że zobowiązana spółka nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. W Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych, spółka figuruje jako właściciel zabudowanej nieruchomości położonej w miejscowości C. w gminie D. o powierzchni 2,6300 ha. Powyższa nieruchomość została sprzedana w drodze licytacji publicznej przez Komornika Sądowego M.D. 7 września 2022 r. Ponadto, Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. w ww. postanowieniu wskazał, że innych wierzytelności oraz praw majątkowych nie ustalono, a prowadzenie egzekucji utrudniał brak kontaktu z zobowiązaną spółką. Z relacji sporządzonej przez poborcę skarbowego z byłą księgową spółki wynikało, że od maja 2019 r. spółka nie prowadziła działalności gospodarczej, a prezes zarządu spółki przebywał za granicą. Ustalono, że w bazie Urzędu Skarbowego w M. brak jest aktualnych informacji VAT, CIT, świadczących o uzyskiwanych przez zobowiązaną spółkę dochodach, brak jest również informacji o rachunkach bankowych. Ostatnia deklaracja złożona została przez spółkę za grudzień 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. ustalił, że zobowiązana spółka nie posiada majątku, do którego mógłby skierować skuteczną egzekucję. Organy orzekające przedstawiły powyższe dowody potwierdzające bezskuteczność egzekucji, skarżący zarzucając, że organ egzekucyjny nie przyłączył się do egzekucji, powyższych dowodów nie obalił. Skarżący podniósł, że powyższa nieruchomość została sprzedana za 4.323.758 zł. Ta okoliczność jednak sama w sobie nie uzasadniała jeszcze zarzutu pod adresem organu, że ten nie przyłączył się do egzekucji. Skarżący zarzucał, że istniała możliwość zaspokojenia zaległości spółki wobec PFRON w znacznej części. Na powyższe okoliczności skarżący nie przedstawił jednak żadnych dowodów obalających wykazaną postanowieniem bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec spółki w tej sprawie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. Przede wszystkim skarżący nieprzerwanie (przynajmniej do momentu wniesienia skargi w tym postępowaniu) pełnił funkcję członka zarządu spółki. Zatem miał dostęp do dokumentów i postępowań, w których spółka byłą stroną, także zatem w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący jednak w tej sprawie nie przedstawił żadnych danych mogących wskazywać na to, że po sprzedaży nieruchomości i po zaspokojeniu kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika sądowego, doszło do zaspokojenia wierzyciela (wierzycieli) cywilnoprawnych, a jednocześnie pozostały środki pieniężne na pokrycie zaległości spółki objętych niniejszym postępowaniem. W tym zakresie skarżący nie przedstawił nie tylko żadnych danych, wyliczeń,, czy kalkulacji, ale nawet twierdzeń, Postawił jedynie zarzut organowi, że ten nie przyłączył się do egzekucji. W sprawie brak jest dowodów także n to, że w toku postępowania egzekucyjnego skarżący jako prezes zarządu spółki informował organ o sprzedaży nieruchomości. Skarżący wreszcie nie przedłożył zestawienia zobowiązań spółki z których wynikałoby, że zobowiązania cywilnoprawne zabezpieczone na ww. nieruchomości są niższe niż wartość samej nieruchomości. W sprawie nie było żadnych podstaw aby stwierdzić, że organ egzekucyjny uzyskałby jakiekolwiek środki pieniężne, które pozostały po sprzedaży z ww. nieruchomości. Nieruchomość ta, położona w miejscowości C. w gminie D. o powierzchni 2,6300 ha została sprzedana w drodze licytacji publicznej przez Komornika Sądowego 7 września 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. stwierdził natomiast, że innych wierzytelności oraz praw majątkowych należących do spółki nie ustalono, a prowadzenie egzekucji utrudniał brak kontaktu z zobowiązaną spółką (jej reprezentantami). Bezspornym było w sprawie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. postanowieniem z [...] października 2022 r. umorzył postępowanie egzekucyjne. Spółka natomiast, której członkiem zarządu pozostawał niezmiennie skarżący, nie zaskarżyła tego postanowienia. Skarżący jako członek zarządu spółki nie kwestionował na drodze prawnej postanowienia o umorzeniu postepowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. Strona dopiero na tym etapie zaczęła podważać powyższe postanowienia oraz sam sposób prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 lutego 2024 r., sygn. akt III FSK 4178/21, stwierdził, że "ocena prawidłowości podejmowanych czynności w postępowaniu egzekucyjnym nie jest przedmiotem postępowania w zakresie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. Postępowanie z art. 116 § 1 O.p. nie służy bowiem przeprowadzaniu kontroli prawidłowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które jako postępowanie wykonawcze stanowi odrębną procedurę opatrzoną specyficznymi środkami odwoławczymi takimi jak zarzuty, czy skarga na czynności egzekucyjne. Ewentualna wadliwość postępowania egzekucyjnego powinna być podnoszona i skarżona przewidzianymi środkami w tym właśnie postępowaniu". Pogląd ten jest ze wszech miar słuszny. Należy pogląd ten odnieść do sprawy niniejszej, bowiem skarżący pozostawał w okresie, tak prowadzenia postępowania egzekucyjnego, jak i jego umorzenia z uwagi na bezskuteczność, jedynym członkiem zarządu spółki, miał prawo zatem ja reprezentować. Podsumowując tę część rozważań uznać należało, że pomimo podjęcia przez organ egzekucyjny szeroko zakrojonych czynności zmierzających do pozyskania informacji o majątku zobowiązanej spółki, a w rezultacie do wyegzekwowania zaległości, prowadzone postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do zrealizowania obowiązków objętych ww. tytułem wykonawczym. Organ podatkowy podczas przeprowadzania postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osobę trzecią nie ma kompetencji, aby kwestionować zasadność zakończenia postępowania egzekucyjnego. W tych okolicznościach MRPiPS miał podstawy aby stwierdzić, że egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna, spółka bowiem nie ma żadnego majątku, z którego możliwe byłoby zaspokojenie objętych zaskarżoną decyzją należności. W rezultacie organ odwoławczy w sposób uprawniony pominął wnioski dowodowe skarżącego zawarte w piśmie z 28 czerwca 2024 i w odwołaniu: 1) z dokumentów w postaci: - postanowienia o przybiciu nieruchomości z 13 października 2022 roku w sprawie o sygn. akt [...]; - obwieszczenia o pierwszej licytacji nieruchomości spółki z 5 października 2020 roku w sprawie o sygn. [...]; - obwieszczeń o licytacji ruchomości spółki z 5 października 2020 roku w sprawie o sygn. [...]; 2) dołączenie do akt niniejszej sprawy: - akt sprawy egzekucyjnej prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w M. M.D. o sygn.: [...] i sygn. [...] (wezwanie na adres: [...]) - akt sprawy sądowej w przedmiocie egzekucji z nieruchomości spółki zawisłej przed Sądem Rejonowym w M. o sygn. [...] (wezwanie na adres: [...]) Ponadto wniosek o dopuszczenie dowodu z akt powyższych spraw - egzekucyjnej oraz sądowej nie nadawał się do realizacji, bowiem strona nawet nie sprecyzowała, które konkretnie dokumenty są objęte wnioskiem dowodowym i które konkretnie dokumenty miałyby potwierdzać konkretne fakty. Skarżący okoliczności do wykazania "dowodem z akt sprawy" określił także "zbiorczo", wskazując na: daty oraz okoliczności niewypłacalności spółki; nieistnienia podstaw odpowiedzialności skarżącego; "właściwego czasu" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki zgodnie z art. 116 § 1 ust. 1 lit. a O.p.; że skarżący nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość zgodnie z art. 116 § 1 O.p.; sytuacji finansowej spółki, w tym posiadanego przez spółkę majątku, co najmniej w okresie od 2017-2024 roku, w tym ustalenia wartości majątku, którym dysponowała spółka w okresie od 2017-2024 roku; braku odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki; "posiadania" przez spółkę majątku, z którego organ mógł się zaspokoić oraz potwierdzenia niewykazania przez organ bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko spółce. Tak sformułowany wniosek dowodowy nie nadawał się do realizacji. Do powyższych kwestii sąd odniesie się jeszcze dodatkowo w dalszej części uzasadnienia. Zdaniem sądu, w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, że nie zachodzą przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność za zaległości spółki. Do przesłanek tych należą te wymienione w art. 116 § 1 O.p., tj. zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego, brak winy w niedopełnieniu powyższego obowiązku, istnienie mienia spółki, z którego egzekucja byłaby możliwa. W sprawie organy orzekające wykazały, że spółka stała się podmiotem niewypłacalnym w rozumieniu art. 11 ust 1 prawa upadłościowego, i to w okresie, kiedy skarżący piastował funkcję członka jej zarządu. Podkreślić przy tym należy, że wystarczającą do ustaleń w zakresie wystąpienia stanu niewypłacalności spółki, była jedna z dwóch przewidzianych prawem przesłanek upadłościowych, tj. wskazana przez organy podstawa zaprzestania regulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, określona w art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego. W sytuacji braku spłaty wymagalnych zobowiązań pieniężnych dany podmiot kwalifikuje się jako niewypłacalny, nawet gdyby podmiot taki miał majątek o znacznej wartości rynkowej. MRPiPS ustalając stan niewypłacalności spółki i datę jego wystąpienia na podstawie art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego, uwzględnił istniejące zaległości spółki wobec Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. za okres: - 01/2019 r. w kwocie 10,60 zł z tytułu podatku od towarów i usług, - 05 - 09/2019 r. w łącznej kwocie 3 583,00 zł z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, - 04 - 06/2019 r. oraz 09 - 12/2019 r. w łącznej kwocie głównej 24.417,10 zł z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów z innych źródeł. Spółka posiadała również zaległości wobec ZUS - na 21 sierpnia 2019 r. istniały bowiem zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres od 11/2018 do 05/2019, w łącznej wysokości 86.459,49 zł plus należne odsetki za zwłokę. Powyższe zadłużenie do 11 września 2024 r. nie zostało uregulowane, uległo natomiast zwiększeniu w wyniku złożonych korekt deklaracji rozliczeniowych. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwalał zatem na dokonanie ustaleń, co do daty powstania stanu niewypłacalności spółki. Organ odwoławczy przyjął, że wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zostać zgłoszony do 21 sierpnia 2019 r., biorąc pod uwagę niewywiązywanie się przez spółkę z samych już zobowiązań wobec PFRON - od 20 kwietnia 2019 r. (zobowiązanie za marzec 2019 r.). Wynika z powyższego, że organ uwzględnił termin płatności zobowiązania za marzec 2019 r. odpowiednio 20 kwietnia 2019 oraz upływ kolejnych trzech miesięcy, liczonych od terminu płatności zobowiązania za marzec 2019 r. tj. 21 lipca 2019 r. W przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa - art. 21 § 1 pkt 1 O.p. (a takimi niewątpliwie były zobowiązania spółki, za które w tej sprawie odpowiedzialność została przeniesiona na stronę), to spółka była zobowiązana do zapłaty zobowiązań istniejących wobec PFRON w terminach wyznaczonych przez przepisy prawa (bez oczekiwania na wydanie decyzji określającej przez organ). Stosownie bowiem do art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, pracodawcy dokonują wpłat, o których mowa w ust. 1, w terminie do dnia 20 następnego miesiąca. Zatem, zgodnie z ustawą, zobowiązanie spółki wobec PFRON za marzec 2019 r., jak już wyjaśniono w sprawie, powinno zostać zapłacone 20 kwietnia 2019 r. W tej sytuacji MRPiPS prawidłowo uznał, że skarżący miał obowiązek nie później niż w terminie trzydziestu dni, tj. od 21 lipca 2019 r. złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości (art. 11 ust. 1 i ust. 1a w zw. z art. 21 ust. 1 prawa upadłościowego), czyli do 21 sierpnia 2019 r. Zgodnie bowiem art. 11 ust. 1a prawa upadłościowego, domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Wedle natomiast art. 21 ust. 1 prawa upadłościowego, dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Na podstawie zaś art. 20 ust. 1 prawa upadłościowego, wniosek o ogłoszenie upadłości może zgłosić dłużnik lub każdy z jego wierzycieli osobistych. Wniosek mogą zgłosić również – w stosunku do osób prawnych - każdy, kto na podstawie ustawy, umowy spółki lub statutu ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego reprezentowania, samodzielnie lub łącznie z innymi osobami (ust. 2 pkt 2). Bezspornie skarżący obowiązku tego nie dopełnił. Powyższe ustalenia są prawidłowe dla przeniesienia odpowiedzialności za zaległości spółki na skarżącego, natomiast materiał dowodowy pozwalał przyjąć, że stan niewypłacalności spółki powstał nawet wcześniej, a to z uwagi na istniejące zobowiązania spółki wobec ZUS (pierwsze niezapłacone za listopad 2018 r. i za kolejne poszczególne miesiące do maja 2019 r.). Uwzględniając zatem zaległości wobec ZUS oraz zaległości podatkowe wymienione powyżej – istniejące za styczeń 2019 r., w tym także zaległość wobec PFRON za marzec 2019 r., można stwierdzić, że spółka już wcześniej, bo w marcu 2019 r. była podmiotem niewypłacalnym, a niewypłacalność ta miała charakter trwały, jako że pogłębiała się z każdym kolejnym upływającym miesiącem. Organy podatkowe jednoznacznie wskazały, że stan niewypłacalności ustaliły na podstawie art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego, a zatem w oparciu o przesłankę trwałego zaprzestania wykonywania zobowiązań pieniężnych przez spółkę. Wbrew zatem zarzutom skargi, badanie sytuacji finansowej spółki w kontekście istnienia przesłanek upadłościowych, było w sprawie bezprzedmiotowe. W sytuacji braku spłaty wymagalnych zobowiązań pieniężnych dany podmiot kwalifikuje się jako niewypłacalny, nawet gdyby podmiot taki miał majątek o znacznej wartości rynkowej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 2018 r. sygn. I FSK 1359/16 potwierdził, że skoro organy za przyczynę niewypłacalności spółki przyjęły brak wykonywania przez spółkę jej wymagalnych zobowiązań pieniężnych, tj. wystąpienie przesłanki wskazanej w art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego, to istotnym elementem ustaleń w sprawie określenia "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest stan regulowania takich zobowiązań, a nie analiza stanu finansowego i majątkowego spółki. Podzielając w całej rozciągłości powyższy pogląd, sąd orzekający w sprawie stwierdził, że na potrzeby oceny, czy spółka stała się podmiotem niewypłacalnym, nie było konieczne ustalanie sytuacji finansowej spółki. Organy orzekające zgromadziły w sprawie kompletny materiał dowodowy, na podstawie którego możliwe było wskazanie momentu, od którego spółka stała się niewypłacalna. Istnienie powyższych zobowiązań zostało potwierdzone pismami z 9 lutego 2023 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. oraz pismem z 13 września 2024 r. ZUS. Organy zatem w tej sprawie władne były samodzielnie ustalić datę powstania niewypłacalności spółki, nie była do tego potrzebna wiedza specjalistyczna. Dlatego w sprawie sąd nie dopatrzył się konieczności powołania biegłego na okoliczność ustalenia kiedy i czy w ogóle spółka stała się niewypłacalna. Dowody zgromadzone w sprawie potwierdzały zatem, że w okresie sprawowania funkcji członka zarządu przez stronę ziścił się ciążący na niej obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki (albo wystąpienia o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego). Uwzględniając bowiem brzmienie przepisów ustawy prawo restrukturyzacyjne należało przyjąć, że skuteczny wniosek o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego spółki wywiera takie same skutki, tj. o charakterze egzoneracyjnym, co skuteczny wniosek o ogłoszenie upadłości. Zgodnie z art. 7 prawa restrukturyzacyjnego, postępowanie restrukturyzacyjne wszczyna się na wniosek dłużnika (tu spółki, którą reprezentował skarżący). Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, postępowanie restrukturyzacyjne może być prowadzone wobec dłużnika niewypłacalnego lub zagrożonego niewypłacalnością. W myśl art. 6 ust. 2 prawa restrukturyzacyjnego, przez dłużnika niewypłacalnego należy rozumieć dłużnika niewypłacalnego w rozumieniu prawa upadłościowego. Przez pojęcie zagrożenia niewypłacalnością należy rozumieć sytuację, w której - pomimo regulowania zobowiązań przez dłużnika i zdolności do zaspokajania wierzycieli - występuje obawa, w oparciu o obiektywną sytuację ekonomiczną, że w niedalekiej przyszłości może on utracić zdolność do spłaty długów. Spółka w lipcu 2019 r. nie tyle była podmiotem jedynie zagrożonym niewypłacalnością, co w tej dacie była już niewypłacalna z uwagi na istniejące wymagalne zobowiązania pieniężne. Zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1a) ustawy prawo restukturyzacyjne, we właściwym czasie (tj. wynikającym z art. 21 ust. 1 prawa upadłościowego) musi dojść do otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego (a nie jedynie do złożenia wniosku w tym przedmiocie). Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 3 prawa upadłościowego, dopiero otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego (w terminie), jako alternatywa dla wniosku o ogłoszenie upadłości dłużnika, zwalnia z odpowiedzialności za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości (w terminie). Skoro wystąpienie ze skutecznym wnioskiem o głoszenie upadłości jest prawnym obowiązkiem członka zarządu w przypadku powstania niewypłacalności spółki, znaczenie także ma wystąpienie o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego, tak oby w terminie z art. 21 ust. 1 - 3 prawa upadłościowego, sąd otworzył postępowanie restrukturyzacyjne. Zatem na potrzeby oceny zaistnienia przesłanek do przeniesienia odpowiedzialności na skarżącego na podstawie art. 116 O.p. wykazane zostało, że wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zostać zgłoszony najpóźniej do 21 sierpnia 2019 r. – do 30 dnia od wystąpienia stanu niewypłacalności o charakterze trwałym (lub w tej dacie strona powinna doprowadzić do otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego), co niewątpliwie nie miało miejsca. Obowiązku tego strona nie dopełniła. Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty skargi naruszenia art. 49 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o rehabilitacji oraz art. 116 § 1 O.p. Organ odwoławczy prawidłowo także uznał, że skarżący nie wykazał okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność za zobowiązania spółki. Powyżej już wyjaśniono, że nawet jeśli w sprawie przyjąć, iż skarżący, jako członek zarządu spółki nie miał wiedzy o prawdziwej kondycji finansowej spółki, o jej zadłużeniu, że faktycznie inna osoba prowadziła sprawy spółki, wprowadzała w błąd skarżącego, co do stanu finansów spółki i jej zadłużenia - nie jest to okolicznością świadczącą o tym, że niezłożenie wniosku o upadłość lub niewszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego nastąpiło bez winy skarżącego. Skarżący bowiem jako członek zarządu miał obowiązek znać i monitorować sytuację w spółce, domagać się dostępu do dokumentów i wykazać się należytą starannością w weryfikowaniu sytuacji finansowej spółki. Jeżeli napotykałby na brak możliwości w dostępie do ww. informacji i dokumentacji spółki, był zobowiązany złożyć niezwłocznie rezygnację z pełnionej funkcji. Skarżący podnosił, że jest osobą w podeszłym wieku, a zarządzaniem spółką zajmował się, m. in., T.M. - dyrektor finansowy oraz J.B. - prokurent i dyrektor zarządzający. W tej sytuacji należało przyjąć, że skarżący godził się na to i taki stan rzeczy akceptował, pozostawał bowiem w takich warunkach prezesem zarządu spółki. Zaznaczyć ponadto należy, że zobowiązanie spółki wobec PFRON za które odpowiedzialność została przeniesiona na skarżącego, wynikało ze złożonej przez spółkę deklaracji. Jeżeli zatem strona nie miała wiedzy o treści takiej deklaracji to znaczy, że zaniedbywała swoje obowiązki jako członek zarządu. Znamienne także, że sam skrzący przyznał, iż "sytuację finansową Spółki poznał dopiero ok. 2019 - 2020 roku, gdy zaczęto do Spółki doręczać pierwsze wezwania do zapłaty". Z powyższych ustaleń wynika natomiast, że spółka już w lipcu 2019 r. była podmiotem trale niewypłacalnym. Zatem skarżący niejako sam potwierdził, że w 2019 r. miał wiedzę o istniejących wymagalnych zobowiązaniach spółki. Ordynacja podatkowa w art. 116 § 1 pkt 2 przewiduje również możliwość uwolnienia się przez członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości spółki, poprzez wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie tych zaległości w znacznej części. W zakresie tej przesłanki MRPiPS także prawidłowo przyjął, że skarżący nie wskazał istnienia mienia spółki, z którego możliwe byłoby wyegzekwowanie zaległości spółki (w jakiejkolwiek części). Zarówno w doktrynie jak i w judykaturze ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym możliwość uwolnienia się przez członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, istnieje wówczas, gdy wskaże on istnienie takiego majątku spółki, z którego egzekucja jest faktycznie możliwa, co w praktyce oznacza, iż egzekucja ta musi być realna do przeprowadzenia i skutkująca zaspokojeniem wierzyciela (wyrok WSA w Gliwicach z 9 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/GI 785/09). Tak więc warunkiem zwolnienia członka zarządu od odpowiedzialności jest wskazanie konkretnego mienia spółki, istniejącego rzeczywiście, nadającego się do egzekucji, przedstawiającego realną wartość finansową (por. wyrok WSA w Łodzi z 12 lutego 2020 r., II SA/Łd 697/19, także w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 698/19). NSA w wyroku z 11 grudnia 2019 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 2089/19, podkreślił, że brzmienie art. 116 § 1 pkt 2 O.p. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że mienie spółki wskazywane przez członka (byłego członka) zarządu uwalnia go od odpowiedzialności za zaległości spółki tylko wtedy, gdy jest to mienie konkretne i rzeczywiście istniejące oraz umożliwiające przeprowadzenie egzekucji zaległości spółki "w znacznej części", co oznacza, że musi mieć "egzekwowalną" wartość spełniającą przesłankę znaczności w porównaniu z wysokością zaległości spółki. A zatem tylko realnie istniejące mienie, dokładnie zidentyfikowane i istniejące w momencie, w którym toczy się postępowanie dotyczące przeniesienia odpowiedzialności, wypełnia przesłankę zwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności z art. 116 § 1 pkt 2 O.p.(por. wyrok WSA w Gliwicach z 5 lutego 2020 r. I SA/Gl 1221/19). Skarżący nie wskazał na istnienie takiego mienia. Organy orzekające zgromadziły w sprawie kompletny materiał dowodowy. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszeń w postaci nierozpatrzenia materiału dowodowego. W przekonaniu sądu, w sprawie rzetelnie zgromadzono materiał dowodowy i w sposób wyczerpujący organ odwoławczy ten materiał rozpatrzył. W sprawie podjęto wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a organy wykazały w tym zakresie wymaganą aktywność. Zgromadzone dowody zostały poddane wszechstronnej ocenie prawnej, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Materiał dowodowy został szczegółowo opisany, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, na jakich konkretnie dowodach - oraz w jaki sposób pozyskanych - organ podatkowy dokonał, tak ustaleń faktycznych, jak i ich oceny prawnej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazał na ich treść oraz odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy. Wyjaśnił dlaczego pominął wnioski dowodowe strony. Wszystkie okoliczności i dowody istotne dla sprawy zostały przez organ powołane i poddane ocenie. Zgodnie z art. 188 O.p, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Stosownie do art. 123 § 1 O.p., organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zdaniem sądu, organy podatkowe w sposób uprawniony pominęły wnioski dowodowe skarżącego o czym była mowa powyżej. W tym stanie sprawy zarzuty podniesione w skardze uznać należało za niezasadne. Z tych względów orzeczono jak w wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935). Powołane powyżej orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).