III SA/Wa 3267/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Gurba po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego do grudnia 2013 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Skarżąca O. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] lipca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego do grudnia 2013 r. W skardze Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając, że określone w stosunku do Skarżącej kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług od lutego do grudnia 2013 r. wynoszą 322.444.923 zł. Kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji oraz perspektywa działań egzekucyjnych stwarzają niewątpliwie niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z funkcjonowaniem Skarżącej jako podmiotu gospodarczego. Skarżąca wskazała, że należy do grona tzw. dużych podmiotów gospodarczych i wpłaca na rachunek właściwych organów podatkowych znaczne kwoty należności publicznoprawnych. Nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzi do definitywnego zakończenia bytu gospodarczego Skarżącej. Skarżąca podniosła także, że toczy się równolegle sprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sygn. akt I FSK 1327/15. Postępowanie przed NSA zostało zawieszone z uwagi na kwestię rozpoznania przez Komisję Europejską skargi Skarżącej w sprawie niezgodności polskich przepisów o podatku od towarów i usług. Kwestia ta stanowi zagadnienie wstępne, którego rozpoznanie będzie warunkowało rozstrzygnięcie w sprawie skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do unormowań art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: " P.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Przepis ten nie wypowiada się w kwestii szczegółowych przesłanek, których zaistnienie uzasadniałoby podjęcie decyzji, stwierdza jedynie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić zwłaszcza wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotychczasowe orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przyjmowało, że powodem wstrzymania wykonania decyzji może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu lub czynności, które następnie przez tenże Sąd zostałyby wzruszone. Bezspornie natomiast z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika konieczność wykazania prawdopodobieństwa wystąpienia w rzeczywistości okoliczności opisanych w hipotezie tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, stwierdził, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zatem mając na uwadze powołane przepisy, stanowisko sądów administracyjnych oraz stan faktyczny sprawy, stwierdzić należy, że Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wykazała dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji, miałoby spowodować powstanie znacznej szkody lub doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca bowiem wskazała, że określone w stosunku do niej kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług od lutego do grudnia 2013r. wynoszą 322.444.923 zł. Natomiast wyegzekwowanie tej kwoty doprowadziłoby do definitywnego zakończenia bytu gospodarczego Skarżącej. Ponadto Sądowi z urzędu znany jest fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 9 września 2015r. wstrzymał wykonanie decyzji organów pierwszej i drugiej instancji w sprawie Skarżącej, w której kwota do zapłaty wynikająca w zaskarżonej decyzji wynosiła 20.430.443 zł. Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.