III SA/Wa 310/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta W. z [...] kwietnia 2013r. nr [...] w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2011r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta W. z [...] kwietnia 2013r. nr [...]

R. P. (dalej Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2014 r. W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz decyzji Prezydenta W. z [...] kwietnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwana: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na niej zatem ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji strona skarżąca powinna wniosek swój należycie uzasadnić. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania aktu wskazanego przez stronę skarżącą, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Natomiast w niniejszej sprawie Skarżący nie odniósł się do wniosku o wstrzymanie decyzji w żaden sposób. W kwestii tej wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 24 maja 2004 r. sygn. akt FZ 85/04 (nie publ.) wyjaśnił, że uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (zob. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 86/04; nie publ.). Wskazać należy, iż Sąd nie ma obowiązku domyślać się jakimi względami kierował się Skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Podkreślić też należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi jako, że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, nie publ.). Stąd argumenty Skarżącego podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne. Skarżący nie wskazał, istotnych z punktu widzenia przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. argumentów uzasadniających orzeczenie zgodnie z jej wnioskiem. Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie dopatrzył się natomiast z urzędu takich okoliczności. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.