III SA/Wa 1946/11

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 664,20 zł (sześćset sześćdziesiąt cztery złote i 20/100), w tym: tytułem opłaty kwotę 540 zł (pięćset czterdzieści złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 124,20 zł (sto dwadzieścia cztery złote i 20/100)

Postanowieniem z 3 sierpnia 2011 r. przyznano Skarżącej J. K. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, którym wyznaczona została M.K. W dniu 11 października 2011 r. pełnomocnik ten sporządził i wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2011 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 27 kwietnia 2012 r. Sąd ten oddalił skargę Skarżącej. Od wyroku tego jej pełnomocnik sporządził skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 30 lipca 2014 r. W piśmie z 23 września 2014 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej obejmującej postępowanie przed Sądem I instancji i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej: "rozporządzenie"). W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do reprezentacji Skarżącej przed Sądem I instancji oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym, przy czym w postępowaniu w drugiej instancji pomoc ta obejmowała zarówno sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jak i udział w postępowaniu zażaleniowym. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące łącznie 540 zł, co wynika z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz pkt 2 lit. a) i d) rozporządzenia. Stawka minimalna wynagrodzenia adwokata świadczącego pomoc prawną z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna wynosi bowiem 240 zł. Do takiej właśnie kategorii spraw zalicza się niniejsza sprawa. Jakkolwiek decyzja o odmowie umorzenia zaległości podatkowej wskazuje kwotę tej zaległości, to istota sporu w takiej sprawie nie sprowadza się do kwestionowania wysokości należności pieniężnej, a dotyczy jedynie ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanek do uzyskania ulgi w postaci umorzenia zaległości (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., II FPS 2/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych udostępniona na stronach internetowych NSA). Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnikowi Skarżącej należy się natomiast wynagrodzenie w wysokości 180 zł (tj. 75% wspomnianej wyżej stawki minimalnej), zaś za postępowanie zażaleniowe 120 zł. Jednocześnie kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.