III SA/Wa 116/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P.K. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 116/17 odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P.K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postępowanie.

Postanowieniem z 4 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Skarżącemu P.K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia starszy referendarz sądowy wskazał, że Skarżący został wezwany do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF oraz do nadesłania dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej. W odpowiedzi Skarżący nadesłał formularz PPF, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sadowych, jednak z wyjątkiem daty i podpisu nie wypełnił żadnych innych rubryk. Nie nadesłał także żadnych dokumentów, o które był wezwany. Zdaniem starszego referendarza sądowego wobec niedostosowania się przez Skarżącego do wezwania z 7 marca 2017 r. niemożliwa była rzetelna analiza zdolności płatniczych Skarżącego, a w konsekwencji ustalenie czy sytuacja, w której się znalazł wypełnia przesłanki art. 246 § 1 P.p.s.a. W sprzeciwie Skarżący zarzucił, że nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF. Zdaniem Skarżącego Sąd zaniechał dokonania oceny sytuacji majątkowej Skarżącego w odniesieniu do możliwości uiszczenia kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że do Skarżącego trafnie skierowane zostało wezwanie z 7 marca 2017 r. do złożenia wniosku w prawidłowej formie tj. na urzędowym formularzu PPF oraz zawierające pouczenie o treści art. 252 P.p.s.a. Skarżący zatem został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednakże z wezwania tego się nie wywiązał. W tych okolicznościach Skarżący nie mógł oczekiwać, że zostanie ponownie wezwany do uzupełnienia braków formalnych raz już złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W ocenie Sądu starszy referendarz sądowy nie mając danych do oceny sytuacji majątkowej strony (Skarżący bowiem nie wypełnił rubryk 5-11 urzędowego formularza PPF, ani nie nadesłał żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową), prawidłowo odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 260 § 1 – 3 w zw. z art. 252 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.