III SA/Po 353/15

Dnia 12 kwietnia 2017 roku Robert Talaga – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w całości w sprawie ze skargi spółka A na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie nadania numeru identyfikacyjnego w krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności postanawia umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy

Postanowieniem z dnia 27 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę spółka A jako niedopuszczalną z uwagi na brak zdolności sądowej i procesowej. Pismami z dnia 4 października 2016 roku oraz 3 stycznia 2017 roku w imieniu skarżącej wniesiono o przyznanie prawa pomocy w całości, a następnie przesłano wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej (PPPr) wraz z żądaniem przywrócenia terminu do jego złożenia. Z dołączonego do akt sprawy pisma Sądu Rejonowego z dnia 20 marca 2017 roku, sygn. akt PO.IX.Ns-Rej.KRS 29737/14/143 wynika, że w dniu 14 listopada 2014 roku został złożony do Krajowego Rejestru Sądowego wniosek o wpis spółka A, a dnia 25 listopada 2014 roku wydano zarządzenie o zwrocie wniosku, które uprawomocniło się dnia 27 grudnia 2014 roku (k. 206). Prawo pomocy może być przyznane jedynie stronie postępowania sądowoadministracyjnego na jej wniosek zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w imieniu podmiotu, który nie ma statusu strony prowadzonego postępowania sądowoadminstracyjnego, a zatem jego rozpoznanie pozostaje zbędne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 243 §1 w związku z art. 249a oraz art. 258 § 1 i §2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.