III SA/Po 285/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kusiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 22 lipca 2025 r. znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej P. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 697 zł (słownie złotych: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z 19 listopada 2025 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania spółki P. sp. z o.o. z siedzibą w P., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 22 lipca 2025 r. ([...]) o środowiskowych uwarunkowaniach. Zaskarżona decyzja SKO zapadła – jak wynika z jej uzasadnienia – w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem złożonym w dniu 13 listopada 2024 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: Spółka lub Skarżąca) wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w skrócie: decyzji u.ś.) dla przedsięwzięcia polegającego na budowie bazy transportowo-magazynowej z miejscem do przetwarzania odpadów wraz z wykonaniem niezbędnej infrastruktury towarzyszącej na działce nr ewid. [...] zlokalizowanej w D. przy ul. [...]. Przedmiotowe przedsięwzięcie, zgodnie z informacjami zawartymi w załączonym do wniosku raporcie, zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839, z późn. zm.; dalej: rozporządzenie RM z 2019 r., w skrócie: rozp.RM_2019) – jako "instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach [w skrócie: u.o.] odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389, z późn. zm.)" [w skrócie: u.o.z.e.] – a także do przedsięwzięć mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 83 [lit.] b rozp.RM_2019 jako "punkty do zbierania, w tym przeładunku [...] odpadów wymagających uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów z wyłączeniem odpadów obojętnych oraz punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych". Na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (w skrócie: u.u.i.ś.) dla ww. przedsięwzięcia wymagane jest uzyskanie decyzji u.ś. W ramach zaś postępowania w przedmiocie wydania takiej decyzji dla planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko (w skrócie: OOŚ). Zgodnie z art. 59a ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. przystąpienie do przeprowadzenia OOŚ – w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. – organ właściwy do wydania decyzji u.ś. poprzedza analizą zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie: m.p.z.p.), jeżeli plan ten został uchwalony. Na podstawie art. 59a ust. 3 pkt 1 u.u.i.ś. w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. organ właściwy do wydania decyzji u.ś. "odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia". Dalej w uzasadnieniu referowanej decyzji SKO wskazano, że ustalenia, iż mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko nie zmieniła, dokonana przez Spółkę, zmiana wniosku z 30 kwietnia 2025 r., bowiem nadal mamy do czynienia z planowanym przedsięwzięciem obejmującym instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 u.o. odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 u.o.z.e. Realizacja przedsięwzięcia planowana jest na terenie działki nr ewid. [...], zlokalizowanej w D. przy ul. [...]. Działka ta objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu aktywizacji gospodarczej w miejscowości D. , rejon ul. [...], dla działki nr ewid.[...] przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 29 października 2001 r. (dalej: Plan miejscowy lub Plan). Zgodnie z jego ustaleniami szczegółowymi, na tym terenie (terenie aktywizacji gospodarczej oznaczonym na rysunku Planu symbolem AG) nie dopuszcza się inwestycji, które zaliczane są jako szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589; dalej: rozporządzenie MOŚZNiL). Wójt Gminy [...] (dalej: Wójt lub organ I instancji), po przeprowadzeniu analizy zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. – przywołaną na wstępie decyzją z 22.7.2025 r. – odmówił "wydania decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie bazy transportowo-magazynowej z miejscem do przetwarzania odpadów wraz z wykonaniem niezbędnej infrastruktury towarzyszącej na działce o nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...]", z uwagi na brak zgodności charakteru planowanego przedsięwzięcia z Planem miejscowym. Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka, reprezentowana przez r. W., zaskarżając ją w całości oraz polemizując przede wszystkim ze stanowiskiem organu I instancji co do braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. Utrzymując w mocy decyzję Wójta z 22.7.2025 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 19.11.2025 r. – SKO wyjaśniło w uzasadnieniu, że Istota niniejszej sprawy, a także sporne stanowiska organu I instancji i Spółki, sprowadzają się na tym etapie do wyniku analizy zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p., a więc do tego, czy nastąpiło spełnienie przesłanki warunkującej przystąpienie do wydania decyzji u.ś., o której mowa w art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. Zgodnie z ustaleniami szczegółowymi Planu miejscowego obowiązującego na przedmiotowej działce, na terenie aktywizacji gospodarczej (AG) nie dopuszcza się inwestycji, które zaliczane są jako szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia rozporządzeniem MOŚZNiL. To rozporządzenie zostało uchylone rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (dalej: rozporządzenie RM z 2002 r., w skrócie: rozp.RM_2002). W rozporządzeniu RM z 2002 r., w miejsce poprzedniego podziału przedsięwzięć na: inwestycje szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi oraz inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska, wprowadzono – w ślad za rozwiązaniami ustawowymi – podział przedsięwzięć na: mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, oraz rodzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany; zaś po kolejnych zmianach – na: rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Aktualnie rodzaje takich właśnie przedsięwzięć określa rozporządzenie RM z 2019 r. W ocenie SKO nie ma wątpliwości, że odpowiednikiem inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, o których mowa w Planie miejscowym, są aktualnie przedsięwzięcia wymienione jako "mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu RM z 2019 r., w § 2 ust. 1. W tym konkretnym przypadku jest to przedsięwzięcie wymienione w pkt 47. Zdaniem SKO w sytuacji, gdy wnioskodawca wnosi o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM_2019 – a przedsięwzięcia z ww. § 2 ust. 1 są "przedsięwzięciami mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko", które to pojęcie zastąpiło pojęcie "inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi" – to jako takie przedsięwzięcie nie może być ono realizowane na terenie objętym Planem miejscowym oznaczonym symbolem AG (teren aktywizacji gospodarczej), gdzie nie dopuszcza się inwestycji, które zaliczane są jako szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia. W konkluzji SKO stwierdziło, że analiza zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p., poprzedzająca ewentualne przystąpienie do przeprowadzenia OOŚ, o której mowa w art. 59a ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. wykazała brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami Planu miejscowego. Skoro bowiem teren inwestycji położony jest na obszarze oznaczonym symbolem AG, gdzie nie dopuszcza się inwestycji, które zaliczane są jako szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia stosownie do treści rozporządzenia MOŚZNiL, to dokonując wykładni spornego przepisu Planu, należy uwzględnić nowelizację przepisów na przestrzeni lat i aktualne brzmienie katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jakie określono w rozporządzeniu RM z 2019 r. SKO zaznaczyło, że w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami m.p.z.p., dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji u.ś. jest zbędne i niecelowe. Dlatego na podstawie art. 59a ust. 3 pkt 1 u.u.i.ś. w takim przypadku organ właściwy do wydania decyzji u.ś obligatoryjnie odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO, Spółka, reprezentowana przez r. W. – zarzuciwszy: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, stanowiącego dalej podstawę błędnego wniosku, że ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia jest niemożliwe, pomimo że: - Skarżąca w piśmie z 30.4.2025 r. wskazała, że rezygnuje z ustalenia przedsięwzięcia zakładającego przetwarzanie odpadów niebezpiecznych, a mimo to organy obu instancji powołują się na niemożność ustalenia warunków środowiskowych ze względu na przetwarzanie tego typu odpadów; - m.p.z.p. uchwalony dla terenu planowanego przedsięwzięcia nie zabrania budowy przedsięwzięć, o jakie zawnioskowała Skarżąca; b) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. – przez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady przekonywania, polegające na braku dostatecznego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia w zakresie domniemanej niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami Planu miejscowego, w tym przede wszystkim brak odniesienia się do argumentacji konsekwentnie przedstawianej przez Skarżącą w postępowaniu przed organem I instancji, a także w odwołaniu; c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. w zw. z art. 59 ust. 3 pkt 1 u.u.i.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM_2019 oraz § 2 ("Ustalenia szczegółowe") Planu miejscowego – przez odmowę wydania decyzji środowiskowej ze względu na rzekomą niezgodność planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym m.p.z.p., w tym w szczególności błędną wykładnię postanowień Planu, polegającą na uznaniu, że "odpowiednikiem inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, o których mowa w przedmiotowym mpzp są aktualnie przedsięwzięcia wymienione jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w aktualnie obowiązującym Rozporządzeniu w § 2 ust. 1" (str. 5 zaskarżonej decyzji) – wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że organy obu instancji całkowicie błędnie orzekły o braku możliwości wydania decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia. Odmowę oparto przede wszystkim na błędnej wykładni postanowień Planu miejscowego, albowiem zastosowano jego postanowienia, które w świetle Zasad techniki prawodawczej (zwłaszcza ich § 159) już nie obowiązują. Przedmiotowy Plan został sporządzony w roku 2001, w stanie prawnym zgoła odmiennym od obecnie obowiązującego, i przez lata nie był aktualizowany. Konsekwencją tego jest m.in. fakt, że przywołane w § 2 Planu rozporządzenie MOŚZNiL, a zarazem zdefiniowane w tym akcie pojęcie "inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia", już nie obowiązują. W związku z tym, w ocenie Skarżącej, nie obowiązują również odnoszące się do tego rozporządzenia postanowienia Planu miejscowego. Jej zdaniem aktualna kwalifikacja przedsięwzięcia – jako mogącego zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – nie ma odniesienia do kwalifikacji zawartej w rozporządzeniu MOŚZNiL. To powoduje, że przedstawiony przez SKO pogląd, "że odpowiednikiem inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, o których mowa w przedmiotowym mpzp są aktualnie przedsięwzięcia wymienione jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w aktualnie obowiązującym Rozporządzeniu w § 2 ust. 1", jest całkowicie błędny. Dodatkowo autorka skargi wytknęła, że organy zaniechały należytego ustalenia stanu faktycznego, nie uwzględniając modyfikacji wniosku dokonanej przez Skarżącą w zakresie, jaki był kluczowy dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Albowiem nawet gdyby uznać, że § 2 ("Ustalenia szczegółowe") Planu miejscowego obowiązuje także w zakresie odesłania do rozporządzenia MOŚZNiL, to i tak należałoby stwierdzić zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planistycznymi. Zgodnie z § 1 pkt 13 tego rozporządzenia: "Do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi zalicza się [...] inwestycje związane z wykorzystaniem lub unieszkodliwianiem odpadów niebezpiecznych oraz związane z termicznym przekształcaniem wszystkich odpadów". Natomiast w myśl § 2 pkt 10 lit. h rozporządzenia MOŚZNiL: "Do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się [...] inwestycje nie wymienione w § 1 pkt 13, związane z wykorzystaniem lub unieszkodliwianiem odpadów". W tym kontekście pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że pierwotnie planowała ona zbierać m.in. odpady o kodzie 20 01 26* (Oleje i tłuszcze inne niż wymienione w 20 01 25), co było podstawą do stwierdzenia, w wydanej w niniejszej sprawie opinii Referatu Planowania Przestrzennego Urzędu Gminy [...] z 10.4.2025 r., że przedsięwzięcie jest niezgodne z postanowieniami Planu. Jednak pismem z 30.4.2025 r. Skarżąca dokonała uzupełnienia i modyfikacji złożonego wniosku m.in. przez zmianę parametrów inwestycji, wskazanie, że przedsięwzięcie nie będzie wiązało się z przetwarzaniem odpadów niebezpiecznych, oraz rezygnację z odpadów, które mogłyby naruszać zakaz budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych sprzyjających występowaniu zwierząt stwarzających zagrożenie dla ruchu statków powietrznych w odległości do 7 km od punktu odniesienia lotniska ujawnionego w rejestrze lotnisk. Nadto z przedstawionych dokumentów wynikało wprost, że inwestycja nie będzie również związana z termicznym przekształcaniem wszystkich odpadów. Tymczasem w świetle Planu miejscowego zabronione na terenie 1 AG są wyłącznie "inwestycje szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi", a więc w tym przypadku – wymienione w § 1 pkt 13 rozporządzenia MOŚZNiL "inwestycje związane z wykorzystaniem lub unieszkodliwianiem odpadów niebezpiecznych oraz związane z termicznym przekształcaniem wszystkich odpadów". Rezygnacja z przetwarzania odpadów niebezpiecznych w ramach planowanego przedsięwzięcia oraz brak termicznego przekształcania odpadów sprawiają, że nie można mówić o niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami Planu odnoszącymi się do rozporządzenia MOŚZNiL. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie. Ponadto zarzucił, że niezrozumiałe jest imputowanie, iż organy nie uwzględniły rezygnacji przez Skarżącą z przetwarzania odpadów niebezpiecznych. "SKO w zaskarżonej decyzji nie podaje przecież, żeby przetwarzanie odpadów niebezpiecznych było podstawą dokonanych ustaleń. Rezygnacja ta nie ma żadnego znaczenia dla poczynionego ustalenia i sentencji decyzji." W ww. decyzji SKO wszak wyjaśniło, że ustalenia, iż mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko nie zmieniła zmiana wniosku z 30.4.2025 r. (w tym rezygnacja z przetwarzania odpadów niebezpiecznych), bowiem nadal mamy do czynienia z planowanym przedsięwzięciem, które zgodnie z informacjami zawartymi w raporcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.RM_2019, a także do przedsięwzięć wymienionych w jego § 3 ust. 1 pkt 83 [lit.] b. I tylko z tego ustalenia, że mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, powstały wnioski o brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami Planu miejscowego. Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał wnioski i wywody skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.; w skrócie: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonawszy tak sprawowanej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 19 listopada 2025 r. ([...]) oraz, na mocy art. 135 p.p.s.a., utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy [...] z 22 lipca 2024 r. ([...]) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, Sąd doszedł do przekonania, że obie te decyzje nie mogą się ostać w obrocie prawnym, a to z następujących względów. Wychodząc od kwestii formalnoprawnych, należy zauważyć, że już od tej strony sentencja (rozstrzygnięcie) zaskarżonej decyzji SKO nie została sformułowana w sposób w pełni prawidłowy, natomiast sentencji (rozstrzygnięciu) poprzedzającej ją decyzji Wójta zostało nadane brzmienie w sposób oczywisty nieprawidłowe (co, notabene, trafnie zostało dostrzeżone i zaakcentowane w motywach zaskarżonej decyzji SKO). Przepisy art. 138 § 1, 2 i 4 k.p.a. stanowią, że: "§ 1. Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. § 2. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. [...] § 4. Jeżeli przepisy przewidują wydanie decyzji na blankiecie urzędowym, a istnieją podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy uchyla decyzję i zobowiązuje organ pierwszej instancji do wydania decyzji o określonej treści." Przywołany art. 138 k.p.a. (pomijając, oczywiście, przepisy szczególne) zawiera zamknięty katalog (numerus clausus) rozstrzygnięć "dozwolonych" organowi odwoławczemu (por. np.: wyrok NSA z 24.2.2017 r., II OSK 1535/15; wyrok WSA z 28.1.2021 r., IV SA/Po 1026/20; te wyroki oraz, o ile inaczej nie zastrzeżono, dalsze orzeczenia przywołane w nin. uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie: CBOSA, ze strony internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że w sytuacji, gdy organ odwoławczy dojdzie do przekonania – tak jak w niniejszej sprawie – że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odpowiada prawu, to zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję tego organu "utrzymuje w mocy" (w całości albo w części). Tymczasem SKO decyzję Wójta jedynie "utrzymało" (w całości). Tym niemniej w ocenie Sądu nie jest to uchybienie istotne, gdyż nie utrudnia właściwego odczytania sensu podjętego przez SKO rozstrzygnięcia. Należy bowiem pamiętać, że zgodnie z poglądem utrwalonym w procesualistyce decyzja administracyjna jest dokumentem urzędowym (art. 76 k.p.a.), a zarazem szczególnego rodzaju oświadczeniem woli pochodzącym od organu administracji (por. wyrok WSA z 18.11.2009 r., IV SA/Po 578/09). W rezultacie oświadczenie woli organu zawarte w decyzji administracyjnej podlega interpretacji na zasadach ogólnych – metodą obiektywną, zwaną też niekiedy normatywną (por. wyrok NSA z 3.11.2015 r., II OSK 523/14; analogicznie w odniesieniu do innych rodzajów orzeczeń: wyrok NSA z 26.10.2017 r., I OSK 3134/15; por. też uchwała SN z 16.1.1970 r., III CZP 101/69, OSNC 1970, nr 10, poz. 175). Według tej metody podstawowym miernikiem wykładni jest znaczenie obiektywne użytych słów, ustalane z uwzględnieniem modelu człowieka rozsądnego i uczciwego (wzorzec normatywny) znajdującego się w sytuacji adresata danego aktu (por. szerzej np. wyrok WSA z 8.3.2018 r., IV SA/Po 972/17). W kontrolowanej zaś sprawie już lektura inkryminowanego rozstrzygnięcia – cyt.: "utrzymuje w całości zaskarżoną decyzję nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia 22 lipca 2025r." – nie pozostawia wątpliwości co do tego, że intencją składu orzekającego SKO było pozostawienie decyzji Wójta w obrocie prawnym, a więc jej "utrzymanie w mocy" w rozumieniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Poważniejszą wadą w kontrolowanej sprawie jest dotknięte rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji – w brzmieniu, cyt.: "odmawiam wydania decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia [...]" – które było podyktowane głównie, jak wynika z motywów decyzji Wójta, stwierdzonym przez ten organ brakiem zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym m.p.z.p. W podstawie prawnej analizowanej decyzji zostały przywołane następujące przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112, z późn. zm.; w skrócie: u.u.i.ś.): "art. 71 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 73 ust. 1. art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 1,2,3, art. 85 ust. 1 i 2". Ewidentnie więc zabrakło w tym wyliczeniu, przywołania przepisów – niezwykle istotnych w okolicznościach kontrolowanej sprawy – art. 59a ust. 1 i ust. 3 pkt 1 u.u.i.ś. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów (art. 59a ust. 1 u.u.i.ś.): "Przystąpienie do: 1) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 59 ust. 1 pkt 1, 2) analizy w zakresie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2, 3) ustalenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko na podstawie wniosku, o którym mowa w art. 69 ust. 1 – organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza analizą zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim – z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, jeżeli plany te zostały odpowiednio uchwalone albo przyjęte." Z kolei zgodnie z art. 59a ust. 3 pkt 1 u.u.i.ś.: "W przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim – z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej [...] organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia". Lektura motywów decyzji Wójta tylko potwierdza, że art. 59a u.u.i.ś. w ogóle nie został wzięty pod uwagę przez ten organ. W konsekwencji wydał on decyzję, której rozstrzygnięcie – niezależnie od oceny merytorycznej jego (nie)zasadności (o czym mowa niżej) – narusza art. 59a ust. 3 pkt 1 u.u.i.ś. Przechodząc do meritum kontrolowanej sprawy, należy podzielić stanowisko SKO, że istota sporu w tej sprawie, na obecnym etapie jej rozpatrzenia, sprowadzała się do oceny zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycji m.p.z.p. – wprowadzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 29 października 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu aktywizacji gospodarczej w miejscowości D., rejon ul. [...], dla działki nr ewid.[...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...]; w skrócie: Plan miejscowy lub Plan) – a ściślej, z zawartym w tym Planie, w ramach jego "USTALEŃ SZCZEGÓŁOWYCH" (w § 2) dla terenu AG (Teren aktywizacji gospodarczej) ustaleniem ust. 1 lit. a w brzmieniu: "Na tym terenie nie dopuszcza się inwestycji, które zaliczane są jako szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589)" [w skrócie: rozporządzenie MOŚZNiL]. Jest poza sporem, że ww. rozporządzenie zostało uchylone z dniem 13 listopada 2002 r. przez § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490). W związku z tym rodzi się pytanie, jak w aktualnym stanie prawnym interpretować ww. odesłanie do rozporządzenia MOŚZNiL zawarte w ust. 1 lit. a Ustaleń szczegółowych Planu. W ocenie Sądu teoretycznie możliwe byłoby przyjęcie jednego z 3 modelowych sposobów "odczytania" tego odesłania – a mianowicie jako: (i) odesłanie do odnośnych przepisów rozporządzenia MOŚZNiL – które to przepisy, wraz z uchyleniem tego rozporządzenia, mogłyby ulec swoistej "inkorporacji" do przepisów Planu, w brzmieniu obowiązującym w dacie ich uchylenia; bądź jako: (ii) odesłanie do odnośnych przepisów aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839, z późn. zm.; w skrócie "rozporządzenie RM z 2019 r." lub "rozp.RM_2019") – z zastosowaniem "klucza" zaproponowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO, zgodnie z którym: - kategorii "inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi", o których była mowa w rozporządzeniu MOŚZNiL, "odpowiadałaby" obecnie kategoria "przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko", wyszczególnionych w rozporządzeniu RM z 2019 r., zaś - kategorii "inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska", o których była mowa w rozporządzeniu MOŚZNiL, "odpowiadałaby" obecnie kategoria "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko", wyszczególnionych w rozporządzeniu RM z 2019 r.; bądź jako: (iii) odesłanie puste. Zdaniem Sądu trafnie wskazuje strona skarżąca, że przy rozstrzyganiu tej spornej w kontrolowanej sprawie kwestii nie można abstrahować w szczególności od obowiązujących Zasad techniki prawodawczej, stanowiących obecnie załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2026 r. poz. 300; w skrócie "ZTP"). Poza sporem jest bowiem fakt istnienia korespondencji (odpowiedniości) między regułami redagowania tekstów prawnych, a ich odczytywania (wykładni) – na co trafnie zwracają uwagę Komentatorzy (zob. S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do Zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, Wstęp, s. 8). Z § 156 ZTP jasno wynika (argument a rubrica – z "położenia" tego przepisu w dziale VIII ZTP pt. "Typowe środki techniki prawodawczej"), że posłużenie się w akcie normatywnym (tu: akcie prawa miejscowego, jakim jest m.p.z.p.) odesłaniem do innego aktu – jako posłużenie się wspomnianym "typowym środkiem techniki prawodawczej" – jest zasadniczo dopuszczalne. Przepis § 159 ZTP wyraża zasadę, w myśl której: "Odesłania, o których mowa w § 156-158, są odesłaniami do obowiązujących przepisów prawnych w brzmieniu, jakie będą one miały każdorazowo w czasie obowiązywania przepisu odsyłającego (odesłanie dynamiczne)". Wyjątek od tak rozumianej zasady – nazwany "odesłaniem statycznym" – przewiduje § 160 ZTP, który stanowi, że: "Jeżeli wyjątkowo przepis prawny ma odsyłać do innych przepisów jedynie w ich określonej wersji (odesłanie statyczne), zaznacza się to w przepisie odsyłającym przez nadanie mu brzmienia: «Do ..... stosuje się przepisy art. ... ustawy ..... (tytuł ustawy)» oraz dodanie w nawiasie «w brzmieniu z dnia ....», podając poza datą wejścia w życie przepisów, do których się odsyła, także oznaczenie dziennika urzędowego, w którym zostały ogłoszone te przepisy." Sposób zredagowania odesłania do rozporządzenia MOŚZNiL zamieszczonego w ust. 1 lit. a Ustaleń szczegółowych Planu jasno pokazuje, że miało ono charakter odesłania dynamicznego – do brzmienia przepisów tego rozporządzenia obowiązującego w dacie ich stosowania. Godzi się zauważyć, że powyższe koresponduje z ogólną zasadą legalizmu (zasadą praworządności) – statuowaną w art. 7 Konstytucji RP ("Organy władzy publicznej działają na podstawie w granicach prawa"), a ujętą na gruncie procedury administracyjnej w art. 6 k.p.a. ("Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa") – z której to zasady wynika obowiązek stosowania się do treści "obowiązującego" prawa (por. M. Zubik, W. Sokolewicz [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Tom I, red. L. Garlicki, M. Zubik, Wydawnictwo Sejmowe 2016, uw. 6 do art. 7). Również w komentarzu doktrynalnym do ZTP trafnie podkreśla się, że "oczywiście jako poprawne" należy ocenić jedynie odesłania do "przepisów obowiązujących", choć – jak się od razu zauważa – stosunkowo często przepisy odsyłają również do unormowań projektowanych. "Zdarza się również, że przepis zawiera odesłanie p u s t e na skutek błędu ustawodawcy. Może to być na przykład następstwem uchylenia przepisów, do których istniało odesłanie, i zaniechania znowelizowania przepisu odsyłającego." Taki przypadek jest kwalifikowany w doktrynie jako "bezprzedmiotowość odesłania o charakterze następczym" (zob. M. Kokoszczyński [w:] T. Bąkowski i in., Zasady techniki prawodawczej. Komentarz, Wydawnictwo ABC 2003, uw. 6 i 7 do art. 156). W ocenie Sądu w niniejszym składzie, w świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że z chwilą uchylenia rozporządzenia MOŚZNiL, odesłanie do tego aktu zawarte w ust. 1 lit. a Ustaleń szczegółowych Planu stało się odesłaniem pustym. Zdaniem Sądu, przeciwko możliwości dalszego stosowania przepisów tego rozporządzenia przy wykładni spornego ustalenia Planu – tj. przeciwko zaakceptowaniu wariantu interpretacyjnego z pkt (i) powyżej (przyjętego, jak się wydaje, przez organ I instancji) – przemawiają wspomniane już wyżej: zasada legalizmu, uzupełniona o konstatację, że uchwałodawca lokalny nie nadał spornemu odesłaniu charakteru statycznego (w rozumieniu § 160 ZTP), co nakazuje przyjąć, że jest to odesłanie dynamiczne (o jakim obecnie mowa w § 159 ZTP). W tym kontekście należy też podzielić stanowisko wyrażone w przywołanym w skardze wyroku WSA w Krakowie, że "[n]ie można zgodzić się [...], iż dopuszczalne jest odwoływanie się do nieobowiązującego już od wielu lat rozporządzenia z 1998 r. tylko dlatego, że rozporządzenie to obowiązywało w czasie uchwalania miejscowego planu [...]" (zob. wyrok WSA z 24.10.2008 r., II SA/Kr 435/08). W ocenie Sądu brak też podstaw do przyjęcia wariantu interpretacyjnego z pkt (ii) powyżej, a więc uznania, że wykazy inwestycji wymienionych w rozporządzeniu MOŚZNiL należy "zastąpić", odpowiednio, katalogami przedsięwzięć wyliczonych w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu RM z 2019 r. Sąd nie dostrzega żadnego normatywnego mechanizmu, według którego taka "podmiana" miałaby i mogłaby nastąpić. Jest to zresztą tym bardziej wątpliwe, jeśli się zważy, że wskazane rozporządzenia zostały uchwalone nie tylko w odmiennych realiach faktycznych i prawnych oraz w dużym odstępie czasu, ale ponadto na podstawie całkowicie odmiennych upoważnień ustawowych, gdyż: - rozporządzenie MOŚZNiL – na nieobowiązującej już od dawna podstawie: "art. 40 ust. 5 pkt 1 i pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 111, poz. 726, Nr 133, poz. 885 i Nr 141, poz. 943) oraz art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196, z 1995 r. Nr 90, poz. 446, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 132, poz. 622 oraz z 1997 r. Nr 46, poz. 296, Nr 96, poz. 592, Nr 121, poz. 770 i Nr 133, poz. 885)", zaś - rozporządzenie RM z 2019 r. – na podstawie: "art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 oraz z 2019 r. poz. 630, 1501, 1589, 1712 i 1815)". Przeciwko omawianej tu interpretacji – przyjętej przez SKO – przemawia również, zdaniem Sądu, wzgląd na regulację intertemporalną zawartą w przepisie art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085, z późn. zm.). Przepis ten bowiem wprawdzie stwierdzał, że: "1) za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska, uważa się inwestycje szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi, określone w dotychczasowych przepisach, 2) za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, uważa się inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska, określone w dotychczasowych przepisach", ale zarazem wyraźnie zastrzegał, że taka interpretacja dopuszczalna jest tylko "[d]o czasu wydania przepisów, o których mowa w ust. 2, określających przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2003 r." Wszystko to prowadzi do wniosku o prawidłowości ostatniego z wymienionych wyżej wariantów interpretacyjnych – z pkt (iii) – zgodnie z którym w aktualnym stanie prawnym sporne odesłanie planistyczne do rozporządzenia MOŚZNiL należy uznać za odesłanie puste (następczo bezprzedmiotowe). Sąd ma świadomość, że taka interpretacja – skutkująca brakiem ograniczeń środowiskowych w ust. 1 lit. a Ustaleń szczegółowych Planu – może jawić się jako niekorzystna zarówno dla środowiska naturalnego, jak i dla okolicznych mieszkańców (wokół terenu planowanej inwestycji), jednak należy zauważyć, że odpowiedzialność za taki stan rzeczy spoczywa wyłącznie na organach planistycznych Gminy [...]. Już bowiem ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm.; w skrócie u.z.p.) zawierała – w art. 31 – odpowiednie unormowania aktualizacyjne, w myśl których: "1. Zarząd gminy dokonuje oceny zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy i przedstawia radzie gminy, co najmniej raz w okresie kadencji, wyniki tej oceny. 2. Zarząd gminy przeprowadza analizę wniosków w sprawie sporządzania lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 3. Zarząd gminy w wyniku ocen i analiz występuje do rady gminy ze stosownymi wnioskami w sprawie sporządzenia lub zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego." Analogiczną regulację – nakazującą okresową (nie rzadziej niż jeden raz w czasie kadencji rady gminy) ocenę aktualności planów miejscowych oraz podejmowanie ewentualnych inicjatyw uchwałodawczych w celu ich zaktualizowania – zawiera art. 32 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2026 r. poz. 538; w skrócie: u.p.z.p.). Pomimo tego obowiązku normatywnego, organy planistyczne Gminy [...] przez ponad 23 lata (sic!) nie zaktualizowały Planu miejscowego w taki sposób, aby zastąpić zawarte w jego ust. 1 lit. a Ustaleń szczegółowych (w § 2) odesłanie do rozporządzenia MOŚZNiL stosownym odesłaniem do aktualnie obowiązujących przepisów prawa z zakresu ochrony środowiska. Mając wszystko to na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji (pkt 1). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając: poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu od skargi (200 zł); należne jej pełnomocnikowi zawodowemu wynagrodzenie (480 zł), ustalone według stawek minimalnych zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118, z późn. zm.); a także koszt uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie 697 zł. Ponownie rozpoznając sprawę po (ewentualnym) uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględni wyrażone wyżej wskazania i oceny prawne Sądu. W szczególności, w pierwszej kolejności raz jeszcze oceni zgodność lokalizacji przedmiotowej inwestycji z ustaleniami Planu miejscowego, przyjmując wszakże, iż sporne odesłanie z ust. 1 lit. a Ustaleń szczegółowych Planu jest obecnie odesłaniem pustym i jako takie nie może uzasadniać odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia. Następnie – w zależności od wyników tej oceny – organ administracji podejmie dalsze, właściwe kroki procesowe, niezbędne do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie z wniosku Skarżącej.